Ik zit in de trein naar Beesd, de stiltecoupé en ik lees de krant. Op de rij stoelen voor mij zit een man in een wat versleten leren jasje en met een smoezelige muts op. Hij is alleen. Ik vang wat gefluisterde woorden op: „Machteloos… verdriet… Het gaat niet lukken” En later nog een keer: „Machteloos… niet hier…” Via de ruit kijk ik of hij in een telefoon zit te praten, maar dat is niet zo.

Een persoonlijkheidsstoornis, drugs?

Ik begin me wat ongemakkelijk te voelen. Dan diezelfde teksten weer: „Machteloos… verdrietig… het gaat niet…” Nu op een indringender toon. Dan vraagt de conductrice zijn plaatsbewijs. Hij draait zich naar haar en ik kijk in het gezicht van Mark Rutte.

Opgelucht ga ik verder met de krant.

Apiedapie

Oh wat is het mooi ’s morgens na het opstaan
zo’n verse lading sneeuw op de oprijlaan
maar jakkie bah, dan is er altijd weer zo’n dier
(er zitten er nogal wat hier)
die er met zijn gore poten overheen moet gaan.

Hekel aan de Natuur (16),
Apiedapie® Says: januari 16th, 2011 at 4:45 am

Inktvissen zijn vieze glibberbeesten
slechts goed voor bruiloften en feesten
als ze goed verhit en gewenteld in de frituur
in ringen worden opgediend na elf uur.

Hekel aan de Natuur (15),
Apiedapie® Says: juni 5th, 2010 at 5:37 am

Er was eens een egel in Katwijk
die haalde mijn naam door het slijk
ik schrok mij rot
sloeg hem kapot
en zo kreeg hij toch nog gelijk.

Werk zat in Katwijk (xx),
Plopje Says: december 18th, 2010 at 6:33 pm

Ik houd niet van egeltjes
werp ze om als kleine kegeltjes
gooi een strike of een spare
dan houden ze op met hun gebler.

Hekel aan de Natuur (14),
Apiedapie® Says: mei 27th, 2010 at 4:48 pm

Zo liep ik eens langs de Seine te joggen. Een hond sprong blaffend tegen me op en zette zijn smerige poten op mijn licht grijze PUMA trainingsbroek. Zijn eigenaar zag het aan en riep het beest niet eens terug.
Toen ik hem passeerde wees ik op mijn besmeurde broek en kon het niet laten hartelijk “merci!” te zeggen. De man ontstak in woede en wilde me demonstratief een bankbiljet voor de stomerij overhandigen.
Dat dat voor mij niet hoefde, maar dat ik alleen hoopte dat hij zijn hondje in het vervolg aan de lijn zou houden als er een jogger aan kwam, en dat hij toch op zijn minst ’sorry’ had kunnen zeggen …. daar snapte hij niets van. Hij was witheet. Echt gebeurd. Hij Fransman. Ik Nederlander. Tja.

Apiedapie

Ik houd niet van spinnen
niet buiten en zeker niet binnen
wat moet ik met die beesten beginnen
door hun lijfjes een paar scherpe pinnen
kon ik maar iets op websites verzinnen.

Hekel aan de Natuur (13),
Apiedapie® Says: mei 29th, 2010 at 6:23 pm

Dit is de reactie van Apiedapie onder het stuk van JdeW over Jomanda: Krijgen jullie ook het woord laf door…
Het ging over het paranormaal begaafde genezend medium Jomanda die niet eenmaal is verschenen op het proces over haar bijdrage aan de dood van Sylvia Millecam.
Apiedapie ging op onderzoek op Jomanda’s website.

Apiedapie: Niks mis mee met wat ze schrijft. Voor hen die zenuwachtig worden van woorden als het Hogere en het Licht slaat ze wellicht een tikkie door, maar laten we eens kijken wat ze zegt over het internet:

Jomanda: Het internet komt in handen van het negatieve. Er zijn voorbeelden genoeg hoe mensen elkaar langs deze weg proberen af te maken en oorlogen voeren.

Apie: Ja, kijk maar op Geenstijl, hier op drasties (sommige heel venijnige ruzies, heel diepkwetsende opmerkingen over en weer), ook op het vkblog (vandaag heeft ene Zilver, zo op het oog een lieve, aardige vrouw, er de brui aan gegeven, moe van het pesten), de GroenLinkswebsite is op slot gegaan vanwege aanvallen uit de Wildershoek, etc etc.

Het internet is het schoolplein van vroeger. Alleen zijn het nu ook de volwassenen die elkaar afmaken, en ze kunnen dat ook ongestraft, ongecorrigeerd en onzichtbaar doen. Oneindig veel gevaarlijker.

Jomanda: “Iedereen dumpt zijn eigen negativiteit op het internet, in plaats van naar zichzelf te kijken en aan zichzelf te werken … Via het internet raakt men alleen maar verder van het gevoel af. We worden contactarmer, omdat we liever via een beeldscherm communiceren i.p.v. elkaar diep in de ogen te kijken. (more…)

Er wordt weer eens gecollecteerd. Ik doe open.
Collectant: “Wat is er?”

Apiedapie

Ik houd helemaal niet van bijen
ben blij dat ze niet meer gedijen
dan hoef ik ze niet meer over te rijen
of een paal op ze te heien
of verplet’ren met zwervende keien
dear farmers in the States: let them maar lekker die-en!

Hekel aan de Natuur (12),
Apiedapie® Says: juni 1st, 2010 at 2:49 pm

Bij de NRC is de zaak verstjeerd door ene Trolley (de ouderen onder ons herinneren hem nog wel), drasties wordt de laatste tijd geterroriseerd door DSR, zeker niet met elkaar te vergelijken qua inhoud.
(Trolley had humor, wist veel dingen, min of meer zoals Lux, je stak veel van hem op, en … hij was elke dag weer anders, verzon iedere keer weer nieuwe dingen om ons bang te maken. Hij was kortom, in al zijn evilheid: creatief, en daarom spannend.)
Maar wel qua effect: een websitebeheerer die het uiteindelijk zat werd en er de brui aan gaf. Dat is hier echt nog maar een kwestie van tijd, zo ben ik bang. Een (1) weledelgeleerd persoon. Die het voor de anderen verpest. Triest.

Apiedapie

Niets heeft minder nut dan tuinieren
je zit aan jonge plantjes te klieren
en verwijdert klevende kruipende dieren
wie kan dat in godsnaam plezieren?

Je maait het gras en giet een blad
je doet een plas en schopt een kat
je vertelt een mop en knipt een bloem
je knijpt een knop en hoort gezoem

Mij doet dat alles geen zier
het echte buitenplezier
is onderuit met een bier.

Hekel aan de Natuur (11),
Apiedapie Says: mei 29th, 2010 at 4:21 am

Ik houd niet van vinken
ze zijn niet bij de pinken
kunnen met hun blinde oogjes slechts blinken
zingen liedjes die niet klinken
waarmee ze wel jagende katten verlinken
en vinden zich dan hele binken
ik vind ze naar vogelzaad stinken
ze lopen niet maar hinken
van mij mag je ze verdrinken
een beetje verminken
of afvinken.
Zie maar.

Hekel aan de Natuur (10),
Apiedapie Says: mei 22nd, 2010 at 5:52 am

Praat me niet van leeuwen
we weten het al eeuwen
ze kunnen alleen maar geeuwen.
Ze noemen zich Koning der Dieren
vooral om hun ego te plezieren
ik vind het stoffige klieren
en zal hun uitsterven vieren.

Hekel aan de Natuur (9),
Apiedapie Says: april 17th, 2010 at 3:57 am

Killersogen
zonder mededogen
gemene rothond
een schop onder z’n kont
uit onvermogen.

Hekel aan de Natuur (8),
Apiedapie Says: mei 1st, 2010 at 5:10 am

Ik sta op de tram te wachten. Zo ook een man met een baard, Arabisch type, bekend gezicht ergens wel, alleen weer nog wat magerder dan de laatste keer. Hij zit op het bankje, een rugzak naast zich.
In de verte komt de tram aan. De man begint in zijn tas te rommelen en haalt er twee staafjes met draden uit. Hij staat op en legt het geheel zorgvuldig op de rails. Dan roept hij „Hij-Die-Niet-Genoemd-Mag-Worden-Is-Groot!” en rent weg.
Verbaasd kijken we hem na. “We moeten iets doen!!!”, schreeuwt een oudere heer in paniek. En hij begint met zijn armen te zwaaien om de tram te laten stoppen.
“Oh, die arme mensen!” gilt een vrouw.
De tram komt snel dichterbij. “Weg hier!!” roept een tiener, “dit gaat ploffen!”
Mensen schreeuwen, rennen, botsen, struikelen. Het oudere heertje grijpt naar zijn hart. De vrouw valt flauw. De tiener kijkt alleen maar met zijn wijdopengesperde ogen.
En ik? Alleen ik blijf rustig, met mijn webcammetje in de hand. Het kunstproject loopt als een tram.

Apiedapie

Ik heb een hekel aan de lijster
Zijn gezang boeit me niet bijster
plak zijn snavel toch af met een pleister.

Hekel aan de Natuur (7),
Apiedapie Says: april 20th, 2010 at 8:29 pm

Ik hou niet van die ranzige uilen
‘t zijn pluizige beesten die kerken vervuilen
ze broeden in viezige kuilen
de steenuil soms zelfs op zuilen
dat ze hier op drasties staan daar kan ik van huilen.

Hekel aan de Natuur (6),
Apiedapie Says: maart 24th, 2010 at 10:03 am

Laat ze van heel hoog vallen
die vieze gore kwallen
ze springen als pandora uit de box.
Verpletter die gladde groene griezels,
smijt ze dood met kleine scherpe kiezels:

Frogs on the Rocks.

Hekel aan de Natuur (5),
Apiedapie Says: maart 13th, 2010 at 7:05 pm

Ik heb maling
aan zowel de zomer- als de wintertaling.
Het beest staat op de Rode Lijst hoog in de top
maar heeft toch een Groene Streep door z’n kop.

Om zo te klein te zijn is echt heel errug dom
wordt dus groter, eend! Dan schiet niemand je om.
Neem een voorbeeld aan olifanten en walvissen
groot genoeg voor Greenpeace om over te kissebissen
Zulke kleine kuteendjes kunnen we hier echt niet gebruiken
die mogen van mij voorgoed gaan onderduiken.

Aan jou, eend, heb ik dus echt heel zwaar maling
ik heb helemaal niks met die zomer- en wintertaling
liever nog heb ik een dosis radioaktieve straling
of, wat u zegt, een lekkere bos gerookte paling.

Hekel aan de natuur (4),
Apiedapie Says: februari 27th, 2010

Ik houd niet van duiven
ze zitten op je balkon te fuiven
en gedroogde poep op te stuiven
graag zie ik een kat op hun karkasje kluiven.

Hekel aan de natuur (3),
Apiedapie® Says: juni 1st, 2010 at 2:10 pm

Naast me in het taxibusje zit een bejaarde mevrouw. De chauffeur helpt haar bij het uitstappen en mevrouw drukt hem een muntstuk in de hand.
Chauffeur: “Ik mag eigenlijk geen fooi aannnemen van mijn geloof. Ik mag alleen aannemen waarvoor ik werk heb verricht”.
Dan roept hij plotseling: ‘Belachelijk, die mevrouw daar met dat korte rokje, die uitdagende blik!”
Ik vraag hem te stoppen, stap uit en druk de vrouw een bankbiljet in de hand. Ze knipoogt: “Ga maar mee, schat, ik mag geen fooi aannemen zonder er werk voor te verrichten”.
Zo is dat, knik ik triomfantelijk, en verdwijn met opgeheven hoofd in de bosjes. We horen de chauffeur wild optrekken.

Apiedapie

Met mijn collega arriveer ik op station Rotterdam en zie buiten de “kiss & ride” bordjes. Nooit eerder gezien!
Onderweg in de tram naar het centrum blokkeert een zwarte auto de trambaan. We staan zeker tien minuten stil. Uiteindelijk roep ik ongeduldig naar voren: “Hé, kiss and ride, hoor!”
De trambestuurder kijkt om, verheft zich uit zijn stoel, komt door het gangpad op me af, pakt mijn gezicht met beide handen vast en geeft me een dikke pakkerd vol op de mond! Dan neemt hij weer plaats, belt en trekt op. Zo enig!
Maar het schaamrood staat me nog op de kaken.

Apiedapie

Wie staat daar zo vals te loeren op die steiger?
Wie is die naar vis uit zijn bek stinkende hijger?
Wie is dat met die speerpunt als een krijger?
Het is vol afschuw dat ik die naam te noemen weiger.

Hekel aan de natuur (2),
Apiedapie Says: februari 21st, 2010 at 4:15 am.

Apiedapie Says:
februari 27th, 2010 at 4:39 pm

Kleine kuteendjes kunnen we hier niet gebruiken
een goede raad: volgende keer iets langer onderduiken.

Apiedapie Says:
maart 13th, 2010 at 3:19 am

Ach lachen jullie maar
voor mij is het een heel raar
beest zo’n ooievaar
Grote bek en witzwarte veren
staat de hele dag langs kanalen en meren
de rust van visjes en kikkers te versteren
jammer is dat het beest elluk jaar
weer terug komt met veel misbaar
stomme ooievaar.

Lang geleden was JdW als journalist in Vietnam. De persdienst in Hanoi had hem een gids toegewezen die iedere stap op de voet volgde, om te voorkomen dat hij, in de ogen van de autoriteiten, stoute dingen zou doen. De gids was een mooie, jonge vrouw. De lelijke ouwe mannetjes kenden namelijk alleen maar Russisch.
Haar standaard reactie op al Jan’s voorstellen was: ‘oh what a pity’.
“Oh wat a pity, daar kunt u vandaag niet heen.”
“Oh what a pity, de minister is niet beschikbaar.”
“Oh what a pity, daar mag u niet aankomen.”
JdW ziet haar nog voor zich. Als hij naar beneden kijkt tenminste, want ze reikte net tot zijn schouder. Om hem op de mond te kunnen kussen moest ze op haar tenen staan. Haar naam was Tanh. Ze droeg een strakke spijkerbroek en had een Amerikaans baseballpetje op haar stevige zwarte haar.
Op een avond - nadat ze het gedaan hadden en tevreden in bed een sigaretje lagen te roken, dat deed je toen nog - vroeg hij wat haar naam betekende. Ze draaide zich naar hem om, keek hem aan met haar donkere ogen en fluisterde: “Die naam heeft mijn vader mij gegeven toen ik nog in mijn moeders buik zat. Het was op het einde van de oorlog en hij was dokter aan het front. Tanh betekent ‘Overwinning’. Oh what a pity … mijn vader heeft Tanh nooit mogen zien.”
Ze draaide zich bruusk om. JdW drukte zich teder tegen haar aan, streelde haar ranke schouders en hoopte dat hij dit ooit allemaal echt mee zou gaan maken. Oh, what a pity.

Apiedapie