Steeds meer producten zullen in de toekomst meten wat de gebruiker voelt en daar slim op inspelen. Om de kracht van dit principe te illustreren, ontwikkelde onderzoeker Miguel Bruns Alonso op de TU Delft een pen die stress bij de gebruiker meet en attent maakt op teveel stress. De gebruiker mag dan die dag het werk voor gezien houden.

Dutch student developed writing pen designed to reduce stress

The MedGuru - Miguel Bruns Alonso, an Industrial Design PhD student from the Delft University of Technology in the Netherlands has created an innovative handheld device which he claims is a discreet and effective solution for preventing stress, anywhere, anytime.
Bruns has conceived a pen that can not only spot short-term stress in the person using it, but also has the potential to lower some of the anxieties he is feeling.
It is a well known fact that people are prone to playing with their pens when they are tense. Using this mechanism, Bruns developed a pen that can detect nervous actions indicating stress when it is being fidgeted with. [read on] (more…)

Deze reactie verscheen eerder onder Het ikje van gisteren… Afscheid in glad Halsteren.

Het is een moderne kerstvertelling, en een hulde aan de Grote Schrijver die van ons heen is gegaan.
De gebogen sleutel zegt al dat de ware betekenis van het verhaal zich niet eenvoudig openbaart. De Zweedse auto is een leuke knipoog naar de herkomst van de Kerstman, maar Saab (Svenska Aeroplan Aktiebolaget) duidt direct op het hemelse verblijf.
Het Ikje vertelt dat de Zoon (die op aarde rijdt, terwijl Vader in de Hemel verkeert, maar ik hoe hier niet alles uit te leggen) niet meer in beweging gebracht kan worden (men gelooft niet meer) Het zwart symboliseert de donkerte die dat met zich brengt, het tijdstip (december) de kilte, en de gladheid de richtingsloosheid.

Wat nu te doen? Een veilige haven: de parkeerplaats aan gene zijde (de overkant) Hup, daar laat Maria (=Marike) de Drie Koningen (=Konings) opdraven. En waar zetten zij hem neer: bij het Mortuarium! Een indirecte verwijzing naar Pasen.
De schoonzus suggereert hem daar te laten: Satan, het kwaad!
Met de ondertekening Marike Konings biedt de NRC de literaire, gebogen sleutel, maar het is natuurlijk een eerbetoon van hen aan Harry Mulisch die op 2e kerstdag 58 dagen is overleden (= precies het gemiddelde aantal tekens in de 10 zinnen)

weeromstuit

Tijdens een van mijn fietstochten door Thailand werd de 60e verjaardag van de troonsbestijging van koning Bhumi Bol gevierd. Overal waren er een soort altaren opgericht met levensgrote afbeeldingen van de koning en zijn gemaal in ceremoniële dracht. Vaak zag ik ook een foto met het ernstige gezicht van de koning die langs zijn neus naar beneden kijkt en zijn wijsvinger opsteekt in de richting van zijn neuspunt. Aan die neuspunt hing, geloof het of niet, een klein zweetdruppeltje. Wellicht hebben de koning en zijn hoffotograaf aan de bevolking duidelijk willen maken, dat de koning behalve een serieus en ietwat belerend vorst ook maar een mens is, die het soms warm heeft en zweet net als zijn onderdanen.
Primus inter pares dus.
Ik denk dat de koning zijn immense populariteit niet weinig aan deze foto te danken heeft. Je kunt je koningsgezindheid in Thailand publiekelijk tonen door het dragen van een hardgeel poloshirt met het koninklijk embleem op de borst gestikt.Overal zag je dit shirt en ik heb zelfs een toerist met zo’n shirt zien lopen, de slijmbal.

Ik fietste van Phangnga naar Krabi en ontwaarde overal politieagenten langs de weg met een tussenafstand van ca 300 meter. Mij werd verteld dat er straks iemand van de koninklijke familie zou passeren en daarvoor had men de nodige blikken agenten opengetrokken. Overal zenuwachtig geblaas op fluitjes en portofoonverkeer.
(more…)

Aangekomen in Mae Sai, de noordelijkste plaats van Thailand aan de grens met Birma, heb ik mijn intrek genomen in The Nordern Guesthouse. Ik was de enige gast en kreeg de volle en warme aandacht van de eigenaar. Ik kan dit gasthuis zeer aanbevelen. Het is niet erg luxueus, het wekt eerder de indruk op een late namiddag met wat sloophout in elkaar te zijn getimmerd, maar het is heerlijk gelegen in het groen aan de grensrivier. Mijn kamer is simpel maar voldoet aan alle eisen van deze reiziger, te weten een schoon bed en een badkamertje. Geen mug kan er binnendringen in dit boudoir, maar wat geluidsisolatie betreft, voldoet het naar mijn inschatting niet geheel aan de eisen van de meest minimale bouwverordening. Ik kon de eigenaar in het kamertje naast mij horen woelen, maar dat was ook het enige nachtelijk geluid. Zoals bijna elke ochtend werd ik weer voor dag en dauw gewekt door een stelletje hanen.
In Thailand vertelden ze mij het navolgende sprookje:

Er was eens een tijd, dat er nog helemaal geen hanen waren in Siam en de mensen elke dag konden uitslapen. Zij hoefden nog niet zoals tegenwoordig vroeg op om rillend van de ochtendkou hun schamele straatwinkeltjes op te bouwen in afwachting van de eerste toeristen, maar konden rustig blijven liggen totdat de zon alles een beetje had opgewarmd. Op zekere dag verscheen er een groot schip voor de kust met vreemd riekende mensen en de kapitein heette Columbus. Hij werd natuurlijk uitgenodigd aan het hof van de koning en als relatiegeschenk gaf hij de koning twee grote vogels en een mandje grote eieren.
(more…)

deel 1

Ik raakte vanochtend in een wegrestaurantje aan de praat met een moslimman van 46. Hij keek me aan en zei dat ik een probleem had. Ik vond het knap dat hij dat kon zien, want ik wist nog van niets.
Ik vroeg hem wat over zichzelf te vertellen en hij zei dat hij vrachtwagenchauffeur was, maar al twee maanden werkeloos, omdat het contract van zijn baas afgelopen was. Hij kreeg geen uitkering en ging af en toe wat geld van de bank halen om daar met zijn gezin van te leven. Die hopeloze toestand spookte de hele dag door zijn hoofd en hij kon aan niets anders meer denken.
Ik kreeg de indruk dat zijn probleem iets groter was dan het mijne, wat dat ook zijn moge. Ik vroeg hem of hij wel eens alcohol had gedronken en hij zei dat hij nog nooit een druppel alcohol had aangeraakt, hoewel hij vroeger op een ambassade had gewerkt waar drank te krijgen was. Hij had geen idee hoe het smaakte. Ik had geen reden om aan zijn verhaal te twijfelen en verbaasde me over zoveel gehoorzaamheid en volgzaamheid.
(more…)

Maleisië is een heerlijk land, bijna altijd mooi weer, prachtige natuur, democratische bestuursvorm, geen schrijnende armoede, weinig criminaliteit, maar het is overduidelijk wel een moslimland. Nu heb je daar als toerist niet al te veel last van, de meisjes met hun tuttige hoofddoekjes lonken en flirten net zo fanatiek als hun leeftijdgenoten in niet-moslimlanden, een paar keer per dag klinkt vanuit de minaretten wat gejammer, maar dat duurt meestal maar een paar minuten en als de imam toevallig een mooie stem heeft, sta ik zelfs met plezier te luisteren. Echter, als je tegen het eind van de middag of ’s-avonds aan tafel zin krijgt in een koud biertje dan kom je vaak van een koude kermis thuis.

Het is alleen verkrijgbaar in de grotere hotels en daar kom ik niet en verder in Chinese restaurants of winkels en daar kom ik dus regelmatig. Ik ben zeker geen alcoholist, maar ik zal bij een bordje nasi niet snel een glaasje jus bestellen. De Chinezen kunnen weliswaar ook rijst bakken, maar ik wil ook wel eens echt Maleisisch of Indiaas eten en dan ben je veroordeeld tot vruchtensap of water. (more…)

Als je op de fiets door een vreemd land trekt, kom je gemakkelijk in contact met de gewone mensen, maar je blijft natuurlijk een buitenstaander en een pottenkijker. Ik ken mensen die beweren, dat ze Thailand hebben leren kennen door een loodzware rugzak van het ene lonely-planet-guesthouse naar het andere te zeulen en daarna veertien dagen de terrassen van Khaosan-road in Bangkok te frequenteren, maar ik waag dat te betwijfelen. Mijn ervaring is dat je een land het best leert kennen door elke dag een krant te kopen (als je tenminste het geluk hebt een Engelstalige krant te vinden) en die van a tot z door te nemen.
Het is regentijd in Maleisië en ik heb daar dan ook alle tijd voor.
Mijn fietstocht langs de noord-oostkust van Maleisië bracht mij in Quota Bar, de stad die zichzelf afficheert als ‘ the Islamiet city’ en daar bleek geen woord van gelogen. In Quota Bar gaat 99 % van de vrouwen gehoofddoekt over straat en 75 % in allesverhullende lappen textiel tot net over de enkels. Een voyeur als ondergetekende komt dan veel te kort. (more…)

Van het woord ‘kompels’ had ik nog nooit gehoord. Speurtocht levert op dat ‘het van het Duitse woord “Kumpel” afkomstig is, dat oorspronkelijk “vriend” of “maat” betekende. Omdat mijnwerkers zich de gevaren voortdurend bewust waren, vormde zich tussen de kompels meestal een hechte band. Mijnwerkers noemden elkaar daarom kameraad. Door buitenstaanders werden zij “bergman” genoemd’ [Bron: Wikipedia].
Nu zijn het drieëndertig wereldberoemde mijnwerkers die negenenzestig dagen geleden onder de grond vast kwamen te zitten, op bijna zevenhonderd meter diepte. Ademloos volg ik de ontwikkelingen via internet. Een wonder dit rechtstreeks te kunnen aanschouwen. Met een speciale reddingscapsule, ‘Phoenix’, worden ze een voor een bovengehaald. Zojuist is de vijfde kompel bovengekomen. Nog achtentwintig man te gaan…
Het doet mij voor als een zware bevalling; drieëndertig mannen worden via een nauw geboortekanaal verlost uit de diepte van moeder aarde. Ik heet ‘mijn maten’ welkom na deze wedergeboorte; en wens ze alle geluk van deze wondere wereld.

Ilona

Mopperkont was op bezoek bij zijn dochter in Roatan, een eiland voor de kust van Honduras. Ze zijn er erg gelovig.
Op ontdekkingsreis in Honduras (1)

Er is echter een bevolkingsgroep bij wie de predikanten geen voet aan de grond hebben gekregen en dat zijn de Garifuna’s. Zij stammen af van Afrikaanse negerslaven, die na een schipbreuk van een slavenschip op het Engelse eiland St. Vincente zijn gestrand en vervolgens door de Engelsen zijn gedropt op oa Roatan. Vanwege hun afkeer van blanke mannen en hun Afrikaanse roots zijn ze nooit geïntegreerd. Ze zijn hun Afrikaanse afgoden blijven vereren en het gerucht gaat dat ze zelfs niet terugdeinzen voor kannibalisme.
Ik las laatst de voortreffelijke roman ” het meten van de wereld” van de Duitse auteur Daniel Kehlman, dat oa gaat over de ontdekkingsreizen van Alexander van Humboldt (1769-1859) Von Humboldt reisde samen met zijn boezemvriend Aimee Bonpland door Honduras en bezocht ook de baaieilanden. Ik ben meer van hem gaan lezen en in een van zijn dagboeken vertelt Alexander over zijn bijna fatale ontmoeting met de Garifunas. Hij huppelde met een paar gezellen weer eens met een vlindernetje door het oerwoud op zoek naar onbekende species toen zij in een hinderlaag liepen van de gevreesde stam en geboeid werden afgevoerd naar hun nederzetting. Vanwege slechte visvangsten hadden de Garifunas al wekenlang niets anders gegeten dan baleadas met een bonenprutje (de Hondurese variant van tortillas) en deze vangst was dus een welkome afwisseling van spijs…
(more…)

Kennen jullie hem nog? Kuifje Simon.
Twee keer verscheen hij op drasties en nu is hij wereldberoemd: Leven in Frankrijk - eeuwig slapen; Leven in Frankrijk: Bal des livres
We zijn heel trots.
Een citaat uit - ‘eeuwig slapen’:

Plots richtte de postbode zich vanuit zijn voorover geleunde houding op en zei: “Hebben jullie de oude Alain nog gekend? Die zei elke avond als ie naar bed ging: ik zou wel eeuwig kunnen slapen. Toen op een avond zei hij tegen zijn zoon, ik geloof dat het moment is aangebroken. En wat denk je? ’s Nachts is ie in zijn slaap overleden.”
We zuchtten alle vier.
Jean Pierre stak het licht aan.

Er is een boek van hem verschenen: A la maison. Te bestellen bij uitgeverij Free Musketeers. Kuifje Simon meldt het zelf op zijn blog En Cannes et Cruques, verhalen uit Frankrijk en af en toe ook Nederland.
(more…)

Honduras was tot voor kort een van de witte plekken in mijn geografische kennis.
Dat veranderde pas toen mijn dochter Eva, die duikinstructeur is op het eiland Roatan me vertelde, dat ze zwanger was van een Hondurees. Toen ik me erin ging verdiepen, bleek me dat Honduras een van de armste landen ter wereld is en een geweldig jeugdbanditisme in de stedelijke gebieden kent. Ik voelde me niet onmiddellijk geroepen om daar rond te gaan fietsen en het heeft ruim een jaar geduurd voordat ik voldoende moed had verzameld om haar te gaan opzoeken. Ze woont gelukkig niet op het vaste land maar op Roatan, een van de baaieilanden, 50 km voor de noordkust.
(more…)

Dan zegt hij: „Ik maak schepjes.” „Schepjes?” reageer ik. „Ja, ik ben heroine verslaafd en dit werkt het beste.” (ikje: Precies goed)

Onzinverhaal: bij heroine heb je geen schepje nodig, en al zeker geen ding wat je zelf m.b.v. de tram geknutseld hebt. Een spuit, ja. Een lepel, ja. Aluminiumfolie, ja. Een schepje: neen. Volslagen kwatsch.
Tijd voor weer wat drugsvoorlichting.
Nog gisteren liet NRC een Haagse cocaineverslaafde zijn spul ‘op een spiegeltje versnijden’. Ook flauwekul: de dealer versnijdt (aanlengen, verdunnen, om de winst te verhogen), de gebruiker hakt de brokjes slechts tot poeder.
Enkele weken terug werd er ergens cannabis gekweekt onder ‘warmtelampen’. Wederom nonsense: voor warmte heeft men kachels, lampen geven licht. (Vervelend voor de kwekers is de bijkomende warmte-ontwikkeling: deze warmte moet –duur– worden afgeventileerd, met kans op ontdekking door geur èn door infrarood-detectie vanuit de lucht.

Lux

Ik zat in een dorpje aan de Mekong en bestelde een voetmassage. Ik had dat eerder ondergaan en dat was een prettige ervaring. Ik mocht in een luie stoel plaatsnemen en mijn voeten werden in een teiltje met water gestopt om aanhangend vuil te verwijderen. Daarna werd een voetje met olie ingewreven en in een handdoekje verpakt en vervolgens werd de andere voet gestreeld en bepoteld alsof het de kroonjuwelen waren.
Ik moet toegeven, het was niet onaangenaam.
Er werd met stokjes op allerlei punten gedrukt met de onuitgesproken belofte, dat elders in het lichaam allerlei spiertjes zouden gaan trillen of bepaalde kliertjes geestverruimende stoffen zouden gaan verspreiden.
Maar niets van dat alles. Geen blijvend effekt toen ik na een uurtje mijn zweetsokken weer aantrok en ze in mijn stoffige schoenen schoof.
Hoe anders was dat toen ik in een guesthouse een voetmassage bestelde en er na een telefonische oproep een dame verscheen met een streng brilletje, die mij meenam naar een schuurtje aan de overkant. Ik moest op een matje gaan liggen. Ze had geen enkele belangstelling voor mijn voeten ,maar viel direkt aan op mijn kuiten en bovenbenen, waar ze met de precisie van een chirurg de pijnlijkste plekjes ondekte en daar vervolgens stevig op doorrechercheerde. Van enige poging om de klant te plezieren was geen sprake.
(more…)

Nu de herfst daar is doemen najaar perikelen op in ons fraaie 972 inwoners tellende Bretonse kustdorpje. De opheffing van de tweemaal daagse busverbinding naar la Baule e.o. houdt de gemoederen bezig. De reden is dat er te weinig mensen gebruik maken van deze 50-jarige lijndienst. In de zomer zijn er nauwelijks klanten meer, iedereen pakt z’n eigen voiture. In de winter gebruiken circa 14 mensen dagelijks de dienst.
Bedoeling is dat er een soort afroeptaxi met eigen personenauto’s komt, gereden door gepensioneerden. De stripkaartjes gaan 15 euro kosten. Hiervoor kan dan 100 kilometer getuft worden. De dienstdoende chauffeur krijgt 10 euro netto per uur én een kilometervergoeding van 50 cent. Er is dus een stevige duit in het zakje gedaan door de Franse staatsruif.
Op zich is het helemaal geen verkeerde oplossing voor de mobiliteit in het dorp. Het probleem wordt natuurlijk wel de wijnconsumptie. Mag een chauffeur onderweg een wijntje meedrinken… mag hij weigeren?
En… moet er een opstap komen bij de nieuwe massagesalon?
Als chauffeur heeft zich alvast gemeld Robert, de gepensioneerde vrachtrijder van de viscooporatie. Zijn specialiteit was om half drie in de morgen op te staan en om halfdrie ’s middags nauwelijks meer aanspreekbaar te zijn. Moet die het vervoer gaan verzorgen? Ik stap er niet bij in!
Ook leeft hier dat mensen persé niet in een Duitse of Japanse auto willen meerijden.
Het móet een Renault, Peugeot of Citroen zijn!

MeeLezer

Het kan heet toegaan in ons Bretonse kustdorpje. Hadden we eerst het probleem met onze postbode die niet uit z’n bejaarde Renault Clio wilde stappen om met de nieuwste milieuvriendelijke Solex-E (met remorquette) te gaan rijden. Nu is er een immens probleem van ‘n heel andere orde. De enige drogisterij in ons dorp gaat sluiten.
Geen opvolging en eigenlijk ook geen klandizie meer. Het winkelbestand is behoorlijk uitgedund door de komst van een megamarkt van LeClerc, 6 km hier vandaan. Leegstand en verpaupering hangen als een grauwsluier over ons aardige dorp.
Maar er heeft zich een nieuwe huurder gemeld.
Een massagesalon moet het gaan worden. Nee, geen gewone nek- en rugmassage, maar iets anders. Zeg maar met seks of zoiets. De uitbater maakt deel uit van een franchiseketen van massagesalons. Info bij de Chambre de Commerce leert dat het gaat om erotische instellingen, toegespitst op mannelijke cliënten. En dat wil hier niemand, althans zo staat het in ons dorpsblad.
Maar de verhuurder is heel blij met de nieuwe huurder, er zijn eenvoudigweg geen andere kandidaten. En weer een leeg winkelpand wil ook niemand. De burgemeester en notaris hebben zich ermee bemoeid en ze verzekeren dat er geen risico is voor seks-excessen. In het huurcontract wordt een speciale clausule opgenomen: ‘intiem uitgesloten’. Iedereen lijkt tevreden, maar nu is er de volgende discussie. Wie gaat dat controleren? De opening is gepland op één december aanstaande.
Ik hou u op de hoogte.

MeeLezer

Dhr. DeLuxe Says:
april 9th, 2010 at 4:56 am
Ad Hok, wat rijmt er op ‘herfst’?

Ad Hok Says:
april 9th, 2010 at 5:04 am
Dhr.DeLuxe, daar heeft Drs. P al het antwoord op gegeven:

De buren waren grimmig, zijn ouders diep gegriefd.
En onder zijn collega’s was hij ook al niet geliefd.
De oude juffrouw Zomer, baas Voorjaar, meester Herfst.
Ze riepen driewerf schande, juffrouw Zomer het driewerfst

Het gesprek van de dag is hier dat onze enige postbode gaat staken. Waarom? De brave borst rijdt nu rond met een bejaarde Renault Clio-commerciale. Bedoeling van de hoge heren van TNT is - in het kader van de vergroening én de teruglopende postmarkt - dat postbode Arthur gaat rijden op een electrische Solex-E met daarachter een remorquette, een klein lichtgewicht aanhangertje. Juist dát wil die man ronduit niet, hij is gewend na 12 uur uur overal een wijntje mee te drinken, en dan, weer of geen weer, op z’n gemak naar huis te tuffen, veilig op z’n vier vertrouwde wielen.
Kijk dat zijn pas echte problemen die de gemoederen bezighouden.

MeeLezer

Ik zou graag raad willen in een delicate kwestie. Het gaat om een uit de hand gelopen ruzie, een ruzie met een buurman. Die buurman zegt vaak hele onaardige dingen tegen een hele goeie vriend van mij. Laatst nog, mijn hele goeie vriend heeft een prachtige geveltuin gemaakt maar Pieterse (zo heet hij niet in echt) moest daar weer zeer laatdunkend commentaar op leveren en dat doet hij nou altijd! Hij is een zelfingenomen pestkop dat kan ik je wel zeggen maar ik mag hem ook wel weer. Het is zelfs zo dat ik een beetje aan die ruzie met hem gehecht ben geraakt. Pieterse wil nu de onenigheid bijleggen, zand erover zegt hij en nu weet ik niet meer wat ik moet doen. Hier de weergave (opgetekend uit mijn niet vlekkeloze geheugen) van een gesprek dat ik eergisteren met hem had. Let goed op hij praat over zichzelf in derde persoon, dat is nogal verwarrend:

Pieterse: kies je voor zand erover en rust in de tent of ga je liever door met je dagelijkse guerrilla tegen Pieterse?
Ik: Akkoord, zand erover maar het zou mij helpen als je eens uitlegt waarom je zo onaardig tegen mijn beste vriend Apollonius doet, dat zit mij dwars.
(more…)

Zat nog pas onlangs in een Métro die richting Delta ging. (Delta = Gekkenhuis 010). Tegenover mij drie bierdrinkende, zurig ruikende zwerries die met elkaar hun recept bespraken: ze waren op weg om hun medicatie op te pikken. Enthousiast werd er over Ritalin gesproken, wat mij de opmerking ontlokte dat je daar ‘zo lekker gefocust van wordt’.
Binnen één halte was ik –pak, das, pochet, handgemaakte schoenen– hun beste vriend en mocht ik geen afscheid nemen zonder een blik bier en een pilletje (mijn laatste meneer!) in ontvangst te hebben genomen, met de verzekering dat ik ‘de volgende keer’ ook de Rohypnol zou krijgen die hij zo snel niet kon vinden.
Knol is niet mijn ding, maar Rita&Beer is een klassieke cocktail, die zo onverwacht bèst smaakte!
(That reminds me: in de trein vanaf schiphol tref ik geregels Eritreeërs en Somaliërs die (4x per week!) vers aangevoerde Qat (Khat) bij zich hebben. Tassen vol. Een enthousiaste reactie, een groet en een kort gesprekje leveren geregeld een lekker bosje op.)

Lux®

Wekelijks bezoek ik de enige groentenwinkel in ons dorp. Zoveel mogelijk gunnen aan de plaatselijke middenstand is ons voortdurende parool. In de smakelijk opgemaakte winkel zie ik verse tuinbonen en capucijners in de dop. Even wat meer werk dus, maar ze lijken me overheerlijk! Plotsklaps schiet me te binnen dat ik deze lekkernijen ook al vorige week heb gekocht en dat ze nog in koelkast 2 -eigenlijk onze wijnkoelkast- liggen.
‘Groentenman, u ziet me weer volgende week, nu heb ik niks nodig, we gaan een lang weekend weg’. Dan vlei ik me neer op ‘t fijne terras van ons winkelcentrumpje, bestel een lekker glas witte wijn en verheug me op het lekkere eten van vanavond. Want er staat ook nog aangebraden draadjesvlees in de koeling.
Wat kan het leven mooi zijn, zomaar midden in de week.

Warhoofd

Zojuist is er een nachtuiltje geland op mijn tafel. Ik heb hem/haar een stukje peer gegeven.
Ik wil nu heel graag Ramirezi zijn.
Prachtig om te zien hoe de voelspriet alles aftast, en de twee voorste pootjes alles afschaven en naar binnen schuiven.
Een tiende van het blokje is al op, na een uur.
Hier wordt ik nou gelukkig van.

wijfje

De belangrijkste werken in Europese literatuur worden vertaald in het Engels door Archipelago Books. Dus ook het meesterwerk ‘Eline Vere’ van Louis Couperus. Nu nog ‘Nader tot u’ van Gerard Reve. Meer suggesties? Dan geven we het door.

‘Eline Vere” first appeared in 1889, and its success launched the career of Louis Couperus (1863-1923), now regarded as the greatest Dutch novelist of his time. That may sound like faint praise. It shouldn’t. With this “novel of The Hague,” Couperus produced one of those beautifully composed, old-style realist novels that present an entire society to us while simultaneously questioning its values. If you enjoy Tolstoy or Trollope, you really should try Ina Rilke’s new translation of this superb, albeit too little-known book.
[read on] (more…)

Vanmiddag stond ik onverwachts bij Toos Verhuisdoos voor de deur. Als ik aanbel gaat de deur open op een kiertje. Toos [Ramirezi’s moeder] is namelijk samen met een vriendin haar flatje opnieuw aan het behangen. Normaal verhuisde ze minstens éénmaal per jaar, maar daar is ze nu wat te oud voor. In plaats van verhuizen gaat ze nu éénmaal per jaar het flatje helemaal veranderen.
In de kamer zit het nieuwe behang er al op.
“Hoe vind je dit behang eigenlijk?”, vraagt ze.
Het is een beetje kartonkleurig met verticale rijtjes zilveren balletjes.
“Als je het echt eerlijk wil weten, een beetje saai?”
“Nou, dat vond ik dus ook, kijk dit komt er overheen.”
Ik wist het, mijn moeder behangt altijd twee keer in enen. Het nieuwe behang is inderdaad een stuk mooier; witte bloemetjes. Dan bekijk ik haar eens goed. Was ze al zo grijs?
“Wat is er met je haar?”
“Oh, dat is verf, ik heb de verwarming opnieuw gespoten.”
Ik bekijk de pas een paar maanden geleden aangeschafte radiator.
“Die was toch al wit?”
“Ja, maar nu is hij meer crème..”
(more…)

Toen ik jaren geleden in Polen kwam sprak ik de taal niet, kende ik kind noch kraai en voelde ik me vaak eenzaam. Tot er iemand mijn tuin in kwam en me een schaaltje fruit gaf. Hij glimlachte er verlegen bij en vertrok weer zonder een woord te zeggen. Dit was het begin van een lange hechte vriendschap. Hij liet me het bos zien, nam me mee naar de koek en zopie en later, toen ik zijn vertrouwen had gewonnen, leerde hij me het bos kennen zoals alleen lieve stropers dat kunnen.
Een jaar of twee geleden vertelde ik hem dat ik eraan zit te denken om weer eens verder op te trekken maar dat wist hij natuurlijk al. Ik zat de laatste tijd, in mezelf gekeerd, teveel voor me uit te staren maar toen ik hem eind vorig jaar vertelde dat ik weg zou gaan, brak hij en huilde als een klein kind. Ja, hij wist wel dat hij mee kon komen maar wie moet er dan ’s winters de dieren bijvoeren? Die anderen? Die hebben er toch helemaal geen verstand van. Ook dat ik mijn huis aan zou houden en vaak terug zou komen kon hem niet troosten.
Vorige week was ik even terug in Polen en ben weer met hem gaan lopen. Deze keer liep de dorpsfanfare voorop. Twee maten lopen, twee maten stilstaan en ik? Ik mocht als zijn zogenaamde beste vriend de dragers aanvoeren, brak en huilde als een kind.
Twee maten lopen, twee maten stilstaan; twee maten lopen, ……….

Afzender

Ik weet echt niet wat ik meemaak hier.
Opeens staan er op een Rotterdams pleintje twintig of misschien wel veertig zwaar gehoofddoekte, zwart ingepakte vrouwen te springen en te juichen.
De wedstrijd is nét afgelopen, er wordt enorm getoeterd, er is zelfs vuurwerk, en uit de verte klinkt een enorm lawaai!
Maar die vrouwen van wie ik niet wist dat ze hier verborgen zaten, staan op straat!
En vieren onze overwinning.
Is dat niet godvergeten PRACHTIG?!!!!!

wijfje