Drasties is van plan een aantal VK-bloggers uit te nodigen om hier verder te bloggen. Uiteraard zal een deel van de VK-bloggers voor zichzelf beginnen maar er zijn er vast die daar de tijd en de zin niet voor hebben en het kost ook geld natuurlijk.
Op drasties krijgen de bloggers dan hun eigen logo en hun eigen categorie. Drasties gaat bovendien op korte termijn qua uiterlijk vernieuwen en dat zou mooi gecombineerd kunnen worden met hun komst.
Er zijn twee mogelijkheden op drasties.
1. Hier kopij inleveren die door drasties wordt verwerkt.
2. Zelf direct toegang krijgen tot je eigen rubriek op drasties.

Iedereen krijgt zijn eigen logo boven ieder stuk dat hij/zij plaatst.
Ieder eigen blog wordt vermeld op de voorpagina van drasties, los van de categorien.
Geen enkele bezoeker hoeft dus nog te zoeken naar hun favoriete blog.

Er is geen censuur of directe controle, er moet slechts aan minimale algemene regels worden voldaan qua presentatie.

Er zijn op drasties al enkele VK-bloggers actief. Apiedapie, Ilona, Vogelman en Ramirezi veelvuldig. Anderen als onder meer Kuifje Simon, rudolfhendriques1 enz. sporadisch. Een voordeel van bloggen hier is dat Drasties zorgt voor moderatie van ongepaste reacties. Drasties heeft een groeiend aantal bezoekers van nu tot zo’n 3.000 per dag.

Graag zou ik een aantal mensen verwelkomen die goed over wetenschap schrijven.
En over religie. Er zitten ook geweldige dichters op het VK-blog. Fotografen zoals Ramirezi die hier al zijn eigen categorie heeft. Apiedapie en Ilona zijn hier begonnen.
Verder denk ik ook aan de VK-cartonisten. En expats, kunstenaars…
Zijn er mensen die zich kritisch bezig houden met het paranormale?

Kennen jullie VK-bloggers die jullie graag op drasties zouden zien?

een evenwichtig 2011 toegewenst - ramirezi

callantsogervaart

Foto’s van de geweldige Ramirezi. Zien jullie het licht?
(more…)

Een reactie van pawi onder het stuk van Ramirezi over een monster in zijn huis:
Rami’s inbreker-verwijder-apparaat: illegaal, langwerpig, zwaar

Op zoek naar het monster van Ramirezi doorkruisten we het Natuur Historisch Museum van Rotterdam, dat zich bekend weet van het penisbotje van de walvis en van de Domino Mus, die onwetend van de ravage die hij/zij/het zou ontketenen werd doodgeschoten en in dat museum is opgezet. Door conservators, die hun werk serieus nemen.

Net voor ons betraden twee Rotterdamse vrouwen het museum. Breed geschouderd, ook breed in de heupen, zelfgehaakte witte truien, hard pratend met elkaar, zulke vrouwen zie je eigenlijk alleen in die stad.

Noodgedwongen namen we een andere route door het gebouw, kwamen de verzameling van de leraar biologie tegen, die vijftig jaar lang gefascineerd is gebleven door de walvis en daar zijn leerlingen van het Erasmiaans vermoedelijk in heeft meegesleept, interessante fossielen uit Winterswijk, dat ooit een kust aan de zee had, de Domino mus dus.
(more…)

In de nacht van zaterdag op zondag werd Ramirezi om een uur of drie wakker gemaakt door zijn vrouw. Ze fluisterde iets in het oor van de bioloog en fotograaf:

‘Ik hoor mannen praten beneden’, fluisterde ze angstig in mijn oor. Dat leek mij niet zo’n probleem, waarschijnlijk Ramizoon die nog even de net genoten avond stappen evalueerde met een vriend. Maar die mogelijkheid hielp mijn vrouw snel uit de wereld; Ramizoon was een uur eerder al thuis gekomen.

foto ramirezi - groot beeld hier

Nu kreeg ik het toch ook warm. Vorig jaar was er nog ingebroken bij de buren, zouden wij nu aan de beurt zijn? Ik haalde mijn inbreker-verwijder-apparaat onder het bed vandaan. Illegaal, langwerpig en zwaar.
(more…)

pestvogel - bombycilla garrulus

Eerlijk gezegd weet ik ondanks de weer haarscherpe foto’s nog niet wat die vogels precies aantrekt tot Ramirezi’s tuin: Appeltjes, rode bessen, zwarte bessen, kruisbessen, druifbessen, kersen, stoofpeertjes?

Ramirezi: Als je naar deze foto’s kijkt dan is al snel duidelijk wat mijn vogelmagneet is. Je zou er appelig van gaan kijken.
De vogelmagneet staat in de voortuin en de kamer van onze huisnatuurfotograaf Tom kijkt er vanaf de eerste verdieping precies op uit. Lekker makkelijk fotograferen, je hoeft er niet uren voor in de kou te gaan liggen.
De score tot nu toe; van Merel (Turdus merula) via Kramsvogel (Turdus pilaris) naar Pestvogel (Bombycilla garrulus).

(more…)

ramirezi

Dit zijn walvisogen, door een walvisvaarder ooit over een peertje getrokken om ze goed in vorm te houden. Denkt Ramirezi. Gezien in het Natuurhistorisch Museum te Rotterdam.
Gelukkig kwam hij ook nog wat levendiger oogjes tegen, zie hieronder. Waar heeft Ramirezi onderstaande foto gemaakt?
(more…)

Heel langzaam komt Ramirezi weer op gang.
Hoe zou het met ons goudhaantje gaan trouwens.
Broer Jan… ach op den duur worden alle geheimen ontsluierd.

foto jan ramirezi

Goudhaantje tegen het raam

Ramirezi: “Bij broer Jan probeerde deze kleine naar binnen te vliegen, maar de ruit was net iets te stevig. Of ik wist wat voor vogeltje het was. Natuurlijk, niet voor niets de voor- én najaarscursus gevolgd bij vogelwerkgroep Tringa in Schagen.
Tijdens die cursus gingen we naar de duinen in Schoorl om te oefenen en hoorden al direct bij aankomst een onwaarschijnlijk hoog en ijl getjilp. Voor de ouderen onder ons zelfs té hoog. Helemaal boven in de bomen vlogen een soort pingpongballetjes met veren, de Goudhaantjes (Regulus Regulus). Niet te verwarren met de Vuurgoudhaantjes, die zien er bijna hetzelfde uit, maar hebben ook nog een oogstreep. En je ziet het, het duizelige pingpongballetje is keurig met de hand teruggezet in de boom.”
(more…)

het is even niets doen maar dan heb je ook wat, foto ramirezi

Ramirezi: Het was al weer een maandje of wat geleden, maar vandaag is Ramivrouw toch maar weer eens een keertje naar haar volkstuintje gegaan.
De uien waren niet meer te vinden tussen het onkruid, maar de komkommers waren niet over het hoofd te zien. Het leek wel of ze waren gezwollen van kwaadheid wegens het gebrek aan aandacht.
Of misschien is het toch een andere soort dan we hadden verwacht.

Vroeger nam JdeW een nieuw vriendinnetje wel eens mee voor een nachtelijke boswandeling. Wat het meisje niet wist was dat daar, in de bomen boven ons, een kolonie van honderden roeken zat. In het donker begon het dan eerst voorzichtig wat te ritselen, langzaam ging dat over in een ondefinieerbaar geraas, om tenslotte te eindigen in een oorverdovend geklepper en angstaanjagend gekras van honderden grote zwarte gedaantes die alle kanten opvlogen. Oh, dat waren tijden vol van romantiek.

foto ramirezi

Ramirezi: Zwart heeft iets bijzonders. Iets magisch, iets geheimzinnigs, iets met krachten die wij gewone stervelingen niet begrijpen. Vraag maar aan Batman, Zorro, Gothics en Zwarte Piet. Bij al dat zwart hoort vaak nog een cape of nog mooier; vleugels. De zwartste en geheimzinnigste van alle vogels is de Roek (Corvus frugilegus). Mijn duistere favoriet. Het is een vogel die ik in gedachten zie vliegen over mistige slachtvelden uit een ver verleden. (more…)

Eindelijk, Ramirezi is terug van vakantie. En hij heeft het maar druk gehad. De professionele bioloog was namelijk betrokken bij de verkiezing van de 43ste Mary from Dungloe. Dat is een internationaal muziekfestival in Donegal, Ierland waar Ierse gemeenschappen vanuit de hele wereld (Londen, Madrid, Sydney, New York, Bayonne, Lutjebroek) zich verzamelen om te doen wat Ieren doen: zuipen and all of that. De gekozen Mary moet van alles kunnen: drinken, zingen, er appetijtelijk uitzien en het festival vertegenwoordigen. Ramirezi was helemaal op Mary uit Edinburgh.

Ramirezi: Bij het ontwaken uit de zomerse blogwinterslaap gelijk maar een feestelijke bijdrage. Onze laatste stop in het fantastische Ierland was een huisje vlak bij Dungloe. Bij aankomst zoeken naar het huisje waar een briefje met ‘Ramirezi’ achter de ruit is geplakt, de sleutel zit al in de deur. De eigenaar verscheen enige tijd later en drukte ons direct op het hart om vooral naar het festival te gaan, een week lang muziek, veel Guinness en de verkiezing van de 43rd Mary from Dungloe. Het hoogtepunt van het jaar voor het dorp. Hieronder maken de dames een Iers dansje. [nsfw] (more…)

ramirezi

Ramirezi: Zoon Tom en ik komen aan bij de sloot rondom het kerkhof. We gaan zitten bij een andere liefhebber en zijn twee dochters. Tom kijkt even slinks naar het fototoestel van de man en constateert tevreden dat zijn eigen toestel een net iets grotere lens heeft. Die van mij telt sowieso niet mee. Maar lang kan hij er niet van genieten, want daar komt een man aan met een nog grotere toeter op zijn toestel. Gevolgd door iemand die voor zijn telelens bijna een kruiwagen nodig heeft.
Even later stopt er een auto achter ons. Luidkeels wil de bestuurder weten waar “al die freaks naar zitten te turen”. (more…)

waar zou die naam vandaan komen?

Ramirezi: Het naaktstrand van Julianadorp. Over een afstand van ongeveer een kilometer lagen er toch zeker vijftig. Allemaal aangespoelde Kompaskwallen (Chrysaora hysoscella).
Er lagen grote en er lagen kleintjes. Het had iets van een familiedrama.
(more…)

ramirezi

Op een Zwarte Els in Noorderhaven kwam ik deze gallen tegen van de Elzenwratmijt (Eriophyes laevis). Organismen die andere organismen hun vinexwijkje laten bouwen, het blijft iets bijzonders. (more…)

ramirezi

Vanuit de bosjes komt het geluid van harde seks.
Tik, tik, tik.
Twee oranje helmpjes vinden elkaar lief.
Tik, tik, tik.
Jammer dat ik geen jong zoontje of dochtertje meer heb dat kan vragen wat die twee lieveheersbeestjes aan het doen zijn. Dan had ik kunnen antwoorden; “tikkertje spelen”.
(more…)

Vanmiddag stond ik onverwachts bij Toos Verhuisdoos voor de deur. Als ik aanbel gaat de deur open op een kiertje. Toos [Ramirezi’s moeder] is namelijk samen met een vriendin haar flatje opnieuw aan het behangen. Normaal verhuisde ze minstens éénmaal per jaar, maar daar is ze nu wat te oud voor. In plaats van verhuizen gaat ze nu éénmaal per jaar het flatje helemaal veranderen.
In de kamer zit het nieuwe behang er al op.
“Hoe vind je dit behang eigenlijk?”, vraagt ze.
Het is een beetje kartonkleurig met verticale rijtjes zilveren balletjes.
“Als je het echt eerlijk wil weten, een beetje saai?”
“Nou, dat vond ik dus ook, kijk dit komt er overheen.”
Ik wist het, mijn moeder behangt altijd twee keer in enen. Het nieuwe behang is inderdaad een stuk mooier; witte bloemetjes. Dan bekijk ik haar eens goed. Was ze al zo grijs?
“Wat is er met je haar?”
“Oh, dat is verf, ik heb de verwarming opnieuw gespoten.”
Ik bekijk de pas een paar maanden geleden aangeschafte radiator.
“Die was toch al wit?”
“Ja, maar nu is hij meer crème..”
(more…)

ramirezi

Ramirezi: De punker onder de rupsen wordt ook wel Zonderling genoemd. Maar bij de burgelijke stand beter bekend als de Witvlakvlinder (Orgyia antiqua). Hij is niet alleen mooi versierd, al die haren worden nog gebruikt ook. Als de rupsen net uit het eitje zijn gekomen dan verspreiden zij zich op de wind, met dank aan hun onstuimige kapsel.
Ook bij het verpoppen komen de haren nog van pas; dan worden ze gebruikt om de cocon te versterken. En natuurlijk weten we allemaal dat de laatste tandenborstel van Jordan gebaseerd is op de coupe Zonderling. (more…)

ramirezi

Gadver de gadver, de hele appelboom onder het spinsel. De Stippelmot of Spinselmot aan het werk. In dat enorme spinsel gaan ze straks gezellig met z’n allen verpoppen.
(more…)

ramirezi - alles met meer is branie

Het onderwijs van tegenwoordig bestaat dus uit met de hele school voetbal kijken in de sporthal. Wordt er heden ten dage nog gewerkt in het Nederlandse onderwijs, vraagt u zich af? Ja hoor. Ramirezi is er ook nog met zijn biologieles. Apies kijken - voor de wedstrijd, na de wedstrijd en in de pauze. (more…)

tom ramirezi

Van de week even bij mijn moeder langs geweest. Die zit midden in een verhuizing.
“Ziet er netjes uit, ma.”
“Ja hé, iedereen die komt kijken is er helemaal weg van.”
Het is een klein flatje midden in de stad. Mooi uitzicht over het centrum. Ze heeft de muren tussen de kamer, de enige slaapkamer en de keuken laten verwijderen. Er is nu één ruimte over. Het plan is om daar te gaan koken, slapen en wonen. In het midden staan 84 verhuisdozen. Je kunt er nog net omheen lopen.
“Waar ga je in hemelsnaam al die spullen laten?”
“Oh, dat raak ik wel kwijt hoor.”
“Waar dan?”
“En anders breng ik ze wel weer terug.”
Moeders is in haar element. Eigenlijk heeft ze maar één hobby. Verhuizen! Geloof je het niet?
Ze werd geboren in de Wassenaarstraat te Delft.
Groeide op aan de Rotterdamseweg.
Woonde in drie woningen op de Zuiderstraat.
In de laatste werd ik geboren.
Daarna de Papsouwselaan, in twee verschillende flats.
Het Dirk da Costaplein.
De Diepenbrockstraat, tweemaal.
Gasthuislaan, Julianalaan.
Op naar het buitenland. (more…)

inktvis op hand, foto ramirezi

Waar doet dit dier me toch aan denken? Ik krijg wat door?
Nu ik je toch heb Ramirezi, is dat polshorloge te koop?
Van ervaringspecialist Rob hebben we verder vernomen dat deze zeekat dood is.

Ramirezi: Mijn leerlingen mochten vandaag naar het strand om organismen te zoeken. Uiteraard vertel ik ze vooraf dat ze van alles kunnen vinden, maar eerlijk gezegd vormen schelpen natuurlijk wel de hoofdmoot. Die zijn trouwens ook interessant, als je er maar wat meer van weet.
Maar goed, ik zat nog in mijn lokaal na de laatste les en toen kwam er een trots groepje leerlingen naar binnen met hun buit. Een Zeekatje (Sepia officinalis). Het lijfje is beschadigd, waardoor je de interne skeletschelp mooi ziet zitten.
Je vertelt je leerlingen altijd dat er om zo’n sepiaschelp of zeeschuim een inktvisje hoort, maar dat is nu wel heel erg inzichtelijk gemaakt.
Foto’s>> (more…)

Tuinieren is in feite niets anders dan de natuur beletten om te doen wat ze wil doen.
(Peter Del Tredici)
Zo ziet Ramirezi’s dialoog tussen droom en natuur er uit.
Wat hebben jullie in de tuin?

JdeW heeft palmen, bananenbomen, diverse hem onbekende (vrucht)bomen, veel gras met bloemetjes, een klein vijvertje met visjes en donderkopjes die als kikker het liefst in JdeW zijn gympies kruipen. Verder veel vogels waaronder ringmusjes die zo brutaal zijn geworden dat als we de ramen open doen, ze niet om ons huis heen vliegen maar er door heen.
Maar laat ik niet het allerbelangrijkste vergeten: een tuinman!
(more…)

Wat is Nederland toch mooi en wat heeft Ramirezi een geweldig oog!
De bioloog Ramirezi en zijn vrouw deden hun voorlopig laatste Pieterpad wandeling: Holten - Laren.

amsterdamse school zeker?

Ramirezi: “Holten is versierd in verband met de herdenking van de bevrijding. Veel Canadese vlaggen in het dorp. De dag ervoor werden we trouwens door Prinses Margriet en haar gevolg bijna van de weg gereden toen ze bij de plechtigheden vandaan kwam.”
(more…)