Hier volgt de oprechte mening
van een ouderwetse meid:
dat wezenloze twitteren
getuigt van veel stompzinnigheid.

Een ieder, die van zich laat horen
via twitterend geluid,
haalt zichzelve heel “klassiek”
volkomen onderuit.

Maar om dit óók nog te berichten
uitgebreid aan ‘t NRC…
Om het maar “modern” te zeggen:
Tja, daar kan ik echt niks mee.

Indra

Iedere dag gaat drasties een directe herschrijving van het ikje publiceren. Dat kan zelfs nog voordat het op de site van het NRC staat door iemand die het ikje al in de papieren krant heeft gelezen.
Het eerste hikje wordt direct vanuit de reacties naar boven op drasties geheveld maar kan later worden vervangen door een betere in de reacties. Ik hoop dat de drasties bezoekers de publicatie van hun herschrijving beperken tot hier op drasties, zodat alle ikje-fans hier naar toe moeten om hem te zien.
Op die manier blijven zowel de NRC-site als drasties uniek en interessant.
Is dat wat?

Ik zal een nieuwe inleiding moeten schrijven, volgend jaar wordt dat.
Vanaf 2011 concurreert het hikje van de drasties-bezoekers dus dagelijks met het ikje van het NRC. Ik hoop echt dat we iemand kunnen vinden die daar zijn oordeel over wenst te geven.

Expat

Iemand uit het verre Nederland, geen moslim, geen Ramadan gewend, help ik bij zijn inburgering in Quatar.
Na de ‘les’ vraag ik „Weet je wat Ramadan is?” Hij heeft wel enig idee. „Waarom doen wij dit? “Wat eten we dan?”. Zijn blauwe ogen kijken me hoopvol aan. Hij denkt.

Ik zie een lachje tussen weten en twijfel in.
Dan zegt hij: „babi pangang.”
Ik heb hem meteen 20 stokgeslagen gegeven.

Abn-El-Jamari

Het heeft gevroren, de watergangen liggen dicht maar het ijs is nog zeker niet sterk genoeg. In alle vroegte jog ik langs het kanaal. Blaffend komt er een hond op me af.
“Hij doet niks hoor” zei de bazin. Dan glijdt ze uit, door het ijs het water in. “Ik doe ook niks hoor” antwoord ik haar.
Ze vond het niet prettig.

Helena

Mijn Duitse vriend vraagt om een patatje oorlog in een snackbar in Amsterdam.
Jihad of Weltkrieg vraagt de bediende?

de lallende lummel

Ik heb een lekke band met mijn fiets maar ik moet naar het ziekenhuis in de stad want mijn moeder ligt op sterven, kan ik een pomp en een pleistertje van u lenen?
“Neem een taxi, hier, heb je 50 euro…”

©©,®?

Wel sneeuw

Enigszins bezweet maar voldaan overzie ik het resultaat van mijn inspanningen. Het kostte wat bikken, schuiven en vegen maar ons stoepje heeft een prachtige glijbaan.
Een oude vrouw met een schaatsmutsje nadert.
En achter die dame een slee.
En op die slee een zak aardappelen, een zak winterwortelen en een zak uien.
Het oudje blijft strak voor zich uitkijken, breekt haar nek op mijn glijbaantje en merkt vinnig op: „ sommige mensen houden niet van hutspot.”

De lallende lummel

Surprise

Wij zijn deze week in Singapore op bezoek.
We verwachtten niet dat er hier aan Sinterklaas gedaan zou worden, en waren dus blij verrast ‘s ochtends iets in onze schoenen aan te treffen. Weliswaar geen chocoladeletter, maar een leuk pakje thee.
Jammer genoeg was het niet te zuipen.

Ad Hok

Komt een man met een dubbeldoorbakken brood bij een crematorium.
Goh, zegt een vriendin, die binnen komt lopen.
‘Ik wist niet dat ze hier ook brood bakten’.

de lallende lummel

Er wordt weer eens gecollecteerd. Ik doe open.
Collectant: “Wat is er?”

Apiedapie

Twee jaar geleden zat ik op een terrasje im de P.C. Hooftstraat. Naast me waren nog twee plaatsen vrij. Een meisje en een vrouw ploften tegenover me neer. Het meisje riep: „Wat jammer hé mam, dat we behalve Chris Zegers geen enkele andere bekende Nederlander zijn tegengekomen.”
De vrouw bood me troostend een glas wijn aan. Het was toen dat ik de zin in het leven verloor.

Harry RIP

Mijn oudste zoon kreeg ook rijles ondanks het feit dat hij een echte stapper was.
Op een zaterdagochtend, nou ja bijna middag, zei de instructeur die hem afleverde:
“Ik ben blij dat we weer heelhuids thuis zijn.”

Klare Taal

Mohammed, van een jaar of tien, zit langs de berm driftig op een stuk papier te tekenen.
Moeder kijkt door haar burka maternaal geïnteresseerd toe. Plots trekt ze het papier uit zijn handen en verscheurt het. “Wat is dat voor een vunzigheid, zo kom je nooit in de hemel!”
„Maar mama!”, reageert de jongen verbolgen, “dat is pappa in de hemel met 72 maagden.”

Marquis de Sade

‘Claridge’s Mayfair’ is een overprijsde tourist trap waar je veel te veel betaalt voor middelmatig klaargemaakt formule-voedsel. Het ‘kijkje in de keuken’ is de belangrijkste attractie en is net zo bijzonder als een speeltje in een Happy Meal.
‘The Experience Economy’ houdt daar in dat je goed eet – dat wel, goed, OK, maar meer niet– en daarbij Ramsay op de achtergrond hoort schreeuwen. (In de praktijk staat hij mestal handenwrijvend in de ‘keukendeur’ te schmieren trouwens.)
Een Table d’Hôte bij hem is een belediging: 1000 Pound voor vier personen, inclusief wijn en zogenaamd ‘buiten de kaart’ en met ‘personal attention’: Mickey in Disneyland is echter en met een uur sta je weer buiten.
I had ‘grub with pump and circumstance’. Each time, every time.
(Ik was in C’s, Maze, Maze Grill, Nonna’s en The Warrinton. Die laatste gaat wel. [Wèl] Leuke bediening in elk geval. En ‘goedkopere’ drank.)

Lux®

Homobeleid

Gisteren gezien op Pauw en Witteman:
Wordt op straat in Amsterdam een jongeman van Marokkaanse afkomst geinterviewd.
Vraag: Hoe moet het homobeleid zijn in Amsterdam?
Antwoord: Terug naar eigen land…

Vogelman

Echt gebeurd

Ik belde naar een vriendin die met auto van vliegveld naar me onderweg was. We hadden om half acht afgesproken. Om kwart voor acht was ze er nog niet. Dus ik belde haar mobieltje, om te vragen waar ze was en of ze het kon vinden.
“Hallo met E.” nam ze op.
“Hallo met A.” zei ik, “waar ben je?”.
“Nou, ik geloof voor jouw huis, geloof ik”, zei ze verbouwereerd.
“Oh”, zei ik, we hingen op en zagen elkaar dus een seconde later.
Telepathie? Ik haar net bellen toen ze met de auto voor mijn huis stopte? Toeval. Grappig? Nee, waarom? Daarom stuur ik dit ook niet in als ikje.

Apiedapie

Gazelle ‘Nº1′ uit 1953

Zelf berijd ik een Gazelle ‘Nº1′ uit 1953 (inclusief originele Bosch ‘Frosch’ lamp & dynamo, dubbelgeveerd Lepper-zadel) in zo goed als fabrieksconditie.
Bij het optrekken is het effe taai, maar als ‘ie rolt dan is het net een locomotief, en met name op de Rotterdamse bruggen stoom ik nog geregeld ‘ervaren’ fietsforensen met tienduizendzeventachtig versnellingen voorbij.
Mijn plezier bestaat er niet uit om ’een handkar te douwen’ maar juist de diametrie van mij en de (sublieme! design classic! Form Follows Function!) fiets het werk te laten doen.

Lux®

Mijn bankpas doet het niet meer.
De baliemedewerker vertelt me dat deze preventief geblokkeerd is, omdat ik heb gepind bij een automaat waar op dezelfde dag „geskimd” is.
Terwijl hij me helpt, moppert hij flink over al die „Oostbloktypes” die voor dit soort criminaliteit verantwoordelijk zijn.
Ik reageer niet, maar uiteindelijk zegt hij: „Zo, dat is geregeld, tot ziens mevrouw eh…” en kijkt op mijn pas “… … N.W. Aars .”
Hij verschiet van kleur. „Waar eh.. komt die naam vandaan?” vraagt hij.
Glimlachend draai ik mij om, laat mijn broek zakken en toon hem mijn derrière.

Vogelman

Ik sta op de tram te wachten. Zo ook een man met een baard, Arabisch type, bekend gezicht ergens wel, alleen weer nog wat magerder dan de laatste keer. Hij zit op het bankje, een rugzak naast zich.
In de verte komt de tram aan. De man begint in zijn tas te rommelen en haalt er twee staafjes met draden uit. Hij staat op en legt het geheel zorgvuldig op de rails. Dan roept hij „Hij-Die-Niet-Genoemd-Mag-Worden-Is-Groot!” en rent weg.
Verbaasd kijken we hem na. “We moeten iets doen!!!”, schreeuwt een oudere heer in paniek. En hij begint met zijn armen te zwaaien om de tram te laten stoppen.
“Oh, die arme mensen!” gilt een vrouw.
De tram komt snel dichterbij. “Weg hier!!” roept een tiener, “dit gaat ploffen!”
Mensen schreeuwen, rennen, botsen, struikelen. Het oudere heertje grijpt naar zijn hart. De vrouw valt flauw. De tiener kijkt alleen maar met zijn wijdopengesperde ogen.
En ik? Alleen ik blijf rustig, met mijn webcammetje in de hand. Het kunstproject loopt als een tram.

Apiedapie

Na een avondje stappen met vijf Amerikaanse vriendinnen kom ik thuis. Maar hoe hard ik ook aan de deurknop trek, de voordeur gaat niet open. Net, als ik na een paar grote beuken op de deur, er nog een wil geven, trekt mijn man smalend de deur open en sla ik hem ‘down’. Weg is die smalende lach, nu zijn blauwe oog voorlopig hermetisch gesloten blijft.

Ilona

een tip van spuit11

Naast me in het taxibusje zit een bejaarde mevrouw. De chauffeur helpt haar bij het uitstappen en mevrouw drukt hem een muntstuk in de hand.
Chauffeur: “Ik mag eigenlijk geen fooi aannnemen van mijn geloof. Ik mag alleen aannemen waarvoor ik werk heb verricht”.
Dan roept hij plotseling: ‘Belachelijk, die mevrouw daar met dat korte rokje, die uitdagende blik!”
Ik vraag hem te stoppen, stap uit en druk de vrouw een bankbiljet in de hand. Ze knipoogt: “Ga maar mee, schat, ik mag geen fooi aannemen zonder er werk voor te verrichten”.
Zo is dat, knik ik triomfantelijk, en verdwijn met opgeheven hoofd in de bosjes. We horen de chauffeur wild optrekken.

Apiedapie

Met mijn collega arriveer ik op station Rotterdam en zie buiten de “kiss & ride” bordjes. Nooit eerder gezien!
Onderweg in de tram naar het centrum blokkeert een zwarte auto de trambaan. We staan zeker tien minuten stil. Uiteindelijk roep ik ongeduldig naar voren: “Hé, kiss and ride, hoor!”
De trambestuurder kijkt om, verheft zich uit zijn stoel, komt door het gangpad op me af, pakt mijn gezicht met beide handen vast en geeft me een dikke pakkerd vol op de mond! Dan neemt hij weer plaats, belt en trekt op. Zo enig!
Maar het schaamrood staat me nog op de kaken.

Apiedapie

Mij overkwam eens een wegversperring in de supermarkt. Twee stellen met kind in de winkelkar waren druk met elkaar in gesprek geraakt.
Beide blanke stellen hadden een Chineesje in hun winkelkar en bespraken de procedures en verblijf in China. Ze wisselden druk hun ervaringen uit. Nadat ik via een andere route verder was gelopen, kwam ik bij de rijst één van de stellen weer tegen.
Ze gaven hun Chinese peuter een kartonnen pak rijst met de woorden: ”Kijk, dit is voor jou!”.

De Schrijvende Juriste

Na de dood van mijn ouders bleef ik met twee broers en twee zusters verweesd achter in de ouderlijke woning in Minnertsga. Wij bemoeiden ons weinig met elkaar met uitzondering van broer Sietse, die de boel terroriseerde en met zijn gore poten niet van mijn jongste zusje kon afblijven. Met kerstmis vier jaar geleden was de maat vol en hebben wij hem op zijn zolderkamer overmeesterd en gewurgd. Wij dorsten er geen melding van te maken en hebben hem daar gewoon laten liggen. De timmerman van de woningstichting heeft hem daar vandaag gevonden en we hadden ineens een hoop volk in huis. Mijn jongste zus heeft de heren van koffie voorzien en ik heb de journalist van de Leeuwarder courant te woord gestaan. Ik ben benieuwd wat er morgen in de krant zal staan.

mopperkont