Ik zit in de stoptrein Rotterdam-Dordrecht. De oudere dame tegenover me vraagt bezorgd aan de conducteur of deze trein wel stopt in Barendrecht.
“Mevrouw, ‘t is net een jonge hond. Hij stopt bij iedere boom.”

Lisel Lantingh

Mijn zoon trekt in bij zijn vriendin. Iedereen is gemobiliseerd, vrienden sjouwen af en aan, de moeder van zijn vriendin heeft soep meegenomen en staat in de keuken broodjes te smeren en ik kom net terug van een ritje naar de milieuboulevard.
Er lijken ondertussen nieuwe hulptroepen gearriveerd te zijn want ik zie in de woonkamer een mij onbekende man, een beetje overgewichtig, nogal kalend en gehuld in zo’n wijde regenjas tot op de grond.
Ik loop naar hem toe om me voorstellen en pas als hij zich helemaal omdraait en ik zijn ogen en dat lachje zie (wat ik er altijd al met liefde af had willen meppen), herken ik hem: mijn ex.

Marilou de Rode

Op een drukke zaterdagmiddag in de stad en nota bene vóór het politiebureau blijkt mijn brommertje te zijn gejat. Binnen doe ik aangifte van mijn vermiste Gilera Citta.
“En de kleur?”, wil de agent nog weten.
“Tja, de wielen en het motorblok zijn zwart, maar verder is hij voornamelijk wit met een klein beetje rood”, antwoord ik.
De volgende ochtend word ik gebeld: er is een Gilera gevonden die aan de beschrijving voldoet. Als ik verwachtingsvol in de loods kom kijken, zie ik helaas meteen het misverstand. ’t Is een Gilera Citta, hij is wit en een beetje rood, maar dan gemengd = hartstikke roze!
Te lelijk ook om te doen alsof het de mijne is.

Marilou de Rode

Ik zat gisteren in de trein van Haarlem naar Amsterdam. Tegenover me kwam een jonge moeder zitten met een kind van een jaar of vier. Het jochie vond alles prachtig en praatte honderduit. Toen passeerden we de koepelgevangenis in Haarlem.
“Mama, mama,” riep het jongetje enthousiast, “in dat ziekenhuis ligt papa, hè!”

T. van Gemerden

Als ik mijn hondje uitlaat langs de wijkring, hoor ik achter me twee fietsers aankomen. “Het is geen wonder dat die kleuters van tegenwoordig zo agressief zijn”, moppert de een tegen de ander: “Moet je zien waar ze op TV allemaal naar kijken.”

Even later passeren ze me. Nee, niet twee oude mannen op stoere rijwielen, ook geen twee oudere huisvrouwen met boodschappentassen aan het stuur, maar twee jongens van een jaar of 14 op afgeleefde crossfietsen, weggedoken in hun capuchons.

Marilou de Rode

Bij het winkelcentrum kom ik Lien en Maria tegen, twee vrouwen van mijn leeftijd en beiden afkomstig uit Curaçao. We kletsen wat over onze favoriete supermarkt en de leuke acties die ze daar altijd weer verzinnen en een en ander gaat gepaard met de nodig mimiek en gebaren.
Gezellige meiden die twee. Ik ook wel trouwens.
Dan passeert er een oudere man. Hij kijkt mij aan en snauwt: “Zo, doet u een aap na?” Natuurlijk ben ik woedend, maar ik weet er nog net heel beschaafd uit te persen: “Nee hoor meneer, zonet waren we hamsters en nu zijn we Toy Story.”

Marilou de Rode

Mijn zwager wordt 60. Om dat te vieren is er een verbouwde boerderij afgehuurd waar de gasten ook kunnen blijven slapen. Het grote feest is ’s avonds op de deel. Zelfs mijn oude vader is uit het verpleeghuis gehaald en in zijn rolstoel op een strategische plek opgesteld van waaruit hij het gewoel van geslaagde en minder geslaagde babyboomers kan overzien.
Dat mijn zoon van 13 inmiddels dronken is gevoerd door lollige neefjes, merk ik pas als ik hem met een glazige blik in zijn ogen aantref op de hooizolder van waaraf hij op het gebeuren neerkijkt.
Ik raap hem liefdevol op, stop hem in bed en voordat hij knock-out gaat, zucht hij nog even verzaligd: “Opa, die is pas cool.”

Marilou de Rode

Deze zaterdag is de meest trieste dag uit mijn leven. Twee-en-twintig jaar ben ik dé Sinterklaas van ons dorp. Fier zit ik dan op mijn inmiddels vierde paard, drie chef-zwartepieten heb ik versleten.
Maar dit jaar ben ik overgeslagen.
Geen paard meer in de optocht, maar een disco-lawaaibus met springende Pieten er om heen. Daar pas ik niet meer bij, daar ben ik te stram en te oud voor…
Maar een echte Sinterklaas heeft toch historie, potverdorie!

Mario de Kort

Op de afgesproken dag komen de schoorsteenvegers. Ze wachten een flinke regenbui af en gaan dan aan de slag. De een blijft beneden, de ander gaat naar boven. Die van beneden loeit af en toe door het kanaal. Ik hoor geen antwoord, maar dat hoeft misschien ook niet bij deze samenwerking.
Ik vraag of ze koffie willen. De een wil dat graag en vraagt thee voor zijn maat. Na de klus kletsen we nog even na. Hoewel, eigenlijk is alleen die ene aan het woord. Het idee bekruipt me dat die andere man misschien helemaal niet kan praten. Ik stel me voor hoe die twee elkaar hebben gevonden in dit vak. Wat goed, denk ik, om toch gewoon een vak uit te oefenen, terwijl je niets kan zeggen. En: wat zou hij mankeren?
Dan staan ze op en zegt die ander: “bedankt voor de thee.”

Pamela Windsor

In een achterafzaaltje deelt de dirigente de nieuwkomers in: sopraan, alt enz. Zij zegt mij tussen de lage en hoge stemmen plaats te nemen. Dan kan ik beide uitproberen.
Ik verschuil mij ergens tussen de mannen en kijk het gezelschap rond. Een bonte verzameling dames en heren. Mijn aanwezigheid voelt vanzelfsprekend.
Naast mij zit een oudere man. Iets te lang kijk ik naar zijn enorme neus. Zich naar mij toe draaiend bromt hij: “ik ben bas en jij?”
Met een grijns geef ik een hand en stel me aan hem voor.

Vogelman

Pas nadat ik op de vluchtstrook tot stilstand ben gekomen, komen de hartkloppingen en tranen. Ik leef nog!
Het regende, het was druk op de snelweg, ik reed 120 op de linker weghelft en was net een vrachtwagen aan het inhalen. Ineens was er die knal en was mijn auto bijna onbestuurbaar. Een klapband. Hoe ik veilig op de vluchtstrook ben terecht gekomen, weet ik nog steeds niet. Trillend kruip ik uit de auto. Bij een boerderij in de verte zie ik een groot spandoek met daarop geschreven: Jezus redt!

Marianne Smit

In een NS-bus van Utrecht naar Gouda zit ik naast een oudere dame. Ze is op weg naar Parijs en mede vanwege het feit dat ze het Nederlands niet beheerst, baart ze zich enige zorgen over de omleiding.
Haar reiskoffer verhindert een stevige Hollandse jongen plaats te nemen. Samen proberen ze er uit te komen hoe hij toch een zitplaats kan bemachtigen en ik verbaas me erover dat hij werkelijk geen woord Engels spreekt.
Goed en wel onderweg raak ik verder in gesprek met de dame. Na het overlijden van haar man is ze gaan rondreizen. Ze woont al vijftig jaar in Nederland.

Pieter van Nes

’s Middags sta ik in een pauze aan de straat, gezellig met twee collega’s te praten. Een voorbijfietsende man met jong meisje voorop blijkt een bekende van mijn collega’s en hij stopt om een praatje te maken. Goedgehumeurd groet ook de kleuter ons en op de onvermijdelijke vraag hoe oud ze al is, steekt ze enigszins aarzelend vier vingers op.
Waarop haar vader vraagt: “En in de tram?”
Vol overtuiging wijzen er drie vingertjes in de lucht.

Pieter van Nes

Mijn oom belde vandaag op. Hij was er slecht aan toe. Zo slecht dat hij naar de dokter in zijn dorp was geweest.
“Maar dat is eens maar nooit weer”, zei hij. “Jij had toch een homeopathische arts?”
Ik gaf hem het adres van onze huisarts.
“Maar wat zei je dokter dan”, vroeg ik.
“Hij gaf mij het advies om veel modderbaden te nemen.”
“Prima toch”, zei ik, “geen medicijnentroep in je lijf.”
“Ja, maar moet je horen wat hij antwoordde toen ik hem vroeg of dat zou helpen?
‘Dat niet, maar dan kunt u vast wennen aan de grond’.”

Thomas Anders

Vandaag kwam een oudere vrouw onze garage binnengelopen.
‘Wat is er aan de hand’, vroeg ik. Ze begon me haar levensverhaal te vertellen en het duurde even voordat ik tussenbeide kon komen.
‘Met de auto bedoel ik’.
Ze zei dat haar auto buiten stond, een Volkswagen. Hij maakte een raar geluid en reed vreemd. Uiteindelijk vond ik haar auto: een Fiat met een lekke band.

Dirk Koens

Op het prikbord in mijn keuken hangt een briefje van de politie, dat ik een tijd geleden op mijn deurmat vond:

Geachte bewoners,
Op (…) heeft zich een zeer kwalijke zaak voorgedaan. In een van jullie tuinen is een poes raakgeschoten. Het diertje heeft het overleefd, maar moet een oog missen. Na dit voorval zijn er nog 2 poezen vermist. Het kan niet anders dat iemand (…) gericht op het diertje geschoten heeft met een windbuks. De onrust in het huizenblok is groot…

en zo gaat het nog even door. Bij vrienden en vriendinnen die dit lezen zijn er twee reacties. Een deel zegt: ‘wat zielig voor die poes’.
De rest begint te lachen.

Tijdelijk Konijntje

In huize Jungerhans is het met regelmaat feest. Zo ook het verjaardagsfeestje van mijn dochter. Zés jaar wordt ze al! Dat moet gevierd worden. Verschillende leuke kindertjes worden door de ouders gebracht. En mijn vrouw en ik leveren ze ’s avonds dan weer thuis af. Voor de veiligheid vraag ik de ouders om een telefoonnummer, mocht er onverhoopt iets gebeuren.
Zegt een moeder: ‘Nee, dat mag ik u niet geven, we hebben een geheim nummer!’
Ik: ‘Geef dan maar ‘t nummer van uw buren, dan bel ik die wel’.
En of u me nu gelooft of niet, ze pakt een kladpapiertje uit haar tas en schrijft het daarop. Het was een hartstikke leuk kinderfeest en ik heb gelukkig niemand hoeven te bellen.

Eugen Jungerhans

Vlakbij het Rembrandthuis staat onze antiekwinkel. Om de klandizie te verbeteren lieten we een Japanse vriend een bord maken met in het Japans ‘Origineel Hollandse Antiek’ er op. En het werkt.
Japanse toeristen bestuderen het bord uitgebreid en kopen veel vaker iets dan voorheen. Gisteren kwam een oudere Japanse man binnen en wees naar het bord.
“It’s not for sale” zei ik.
“I not buy, just want to say your sign is upside down?”

F. Eisinger

Naast me in het taxibusje zit een bejaarde mevrouw. De chauffeur helpt haar bij het uitstappen en mevrouw drukt hem een muntstuk in de hand.
Chauffeur: “Ik mag eigenlijk geen fooi aannnemen van mijn geloof. Ik mag alleen aannemen waarvoor ik werk heb verricht”.
Dan roept hij plotseling: ‘Belachelijk, die mevrouw daar met dat korte rokje, die uitdagende blik!”
Ik vraag hem te stoppen, stap uit en druk de vrouw een bankbiljet in de hand. Ze knipoogt: “Ga maar mee, schat, ik mag geen fooi aannemen zonder er werk voor te verrichten”.
Zo is dat, knik ik triomfantelijk, en verdwijn met opgeheven hoofd in de bosjes. We horen de chauffeur wild optrekken.

Apiedapie

Naast me in het taxibusje zit een bejaarde mevrouw. De chauffeur helpt haar bij het uitstappen, mevrouw drukt de chauffeur een muntstuk in de hand.
De chauffeur stapt weer in en roept: ‘zo word je geen miljonair!’
Ik: ‘ja daar komt meer bijkijken’.
Chauffeur: ‘ik mag eigenlijk geen fooi aannnemen, wel van mijn baas maar niet van geloof. Ik mag alleen aannemen waarvoor ik werk heb verricht’.
Ik: ‘die fooi maakt deel uit van je inspanning, als je het niet goed doet krijg je niks, dan moet je geen fooi aanpakken’.
Chauffeur antwoordt niet maar roept plots: ‘Belachelijk, die mevrouw daar met dat korte rokje, die uitdagende blik. Mag niet van mijn geloof’.
Ik heb ‘m geen fooi gegeven…

Eugen Jungerhans

Gedurende twee uur probeer ik telefonisch contact te krijgen met de kapper
om een afspraak te maken.
Ik hoor alleen een ingesprektoon. Zouden ze de hoorn ernaast hebben liggen,
denk ik, dat gaat ze klantjes kosten. Op Google Maps zoek ik naar het
naastgelegen winkelpand, en bel die zaak om te vragen of er misschien iets
aan de hand zou kunnen zijn. Ik krijg een zeer duidelijk articulerende heer
aan de telefoon die bereid is om het even te checken. Het was Makker,
gehoorspecialisten.

Ilona

Ik ben al een tiental jaren rechter en stel na het voorlezen van de aanklacht altijd de volgende belangrijke vraag aan de verdachte. ‘Hoe pleit u: schuldig of onschuldig?’
Gisteren kreeg ik een antwoord dat ik in mijn hele loopbaan nog nooit eerder heb gehoord.
‘Hoe kan ik dat nu weten, als ik de bewijslast nog niet heb gehoord’.

Mr. Dreikind

Na haar reis van een half jaar door Midden- en Zuid-Amerika kunnen we onze dochter weer in de armen sluiten. Dankzij internet hebben we vaak contact gehad, via de telefoon, de mail en de fotosite waar ze regelmatig haar foto’s publiceerde. Onze aanvankelijke ongerustheid verdween hierdoor grotendeels.
Eenmaal thuis horen we het commentaar bij de foto’s. Die mooie opname van een gloeiende, rokende vulkaan waar ze langs de rand wandelde in Guatemala: ze had de grond voelen trillen. Korte tijd later was er een uitbarsting. Die foto van de bergwandeling in Chili: enkele weken later was daar een aardbeving. Kijk, mijn rugzak, die had ze nog maar net kunnen redden van een beroving.
We luisteren ademloos.
Dan grijnst ze: “Maar voor ik verder ga wil ik graag eerst een boterham met kaas!”

Pamela Windsor

Mijn kleindochter Julie is negen jaar geworden. Prachtig om zo’n kleinkind te zien ontwikkelen, haar taalgebruik, haar vaardigheden. Het wordt een echt feest, op een mooie zondagmiddag. Fijn weer, alles lekker buiten op het terras. Boodschappen zijn gedaan, de tuin versierd. Onze familie houdt van feestvieren, groot en klein, iedereen erbij. Julie heeft de uitnodigingen verstuurd, veel via e-mail, want daar zijn de kinderen handig mee. Julie heeft alles voor elkaar. Ik zie haar de rekening van groothandel Sligro langdurig bestuderen.
‘Wat ben je aan het doen, controleren of de rekening klopt?
‘Nee, opa, ik controleer of alles wel goed is ingekocht en jij controleert toch ook altijd alles’.

Mario de Kort

Lekker stappen in Amsterdam, Op de muliculti Zeedijk. Eten bij zo’n echte chinees. Smullen van grote oesters met gember, soja, bosuitjes en sambal. Heerlijk! Het is een druk restaurant, medelanders in fraai coloriet bevolken de zaak. Gewoon met papieren tafelkleden en t.l. verlichting.
Rechts van me 2 skinheads, indringend kijken ze me voortdurend aan. Eigenlijk voel ik me niet op m’n gemak. Ik pak maar geen peking-eend waarvoor ik gekomen ben., Ik vraag de rekening en verlaat snel de zaak, op weg naar een volgende leuke tent.
Hoor ik roepen, ‘hè mijnheer, u hebt uw portemonnaie vergeten, hier is ie. Niet meer laten liggen ouwe!’ Breedlachend geven de hanekammen m’n knip terug. Ik geneerde me kapot!

Mario de Kort