Vandaag nam ik bloed af bij een zesjarig kankerpatientje. Tim vertelde me dat hij later politieman wilde worden. Net als zijn vader. Hij hield zich dapper.
Tim wordt later vast een goede agent want toen ik het buisje met bloed wegzette, keek hij me streng aan en zei: ”Wanneer krijg ik mijn bloed terug?”

J. Grevier

God, wat heb ik vanmorgen gehuild van emotie en nu trouwens nog. Ik zag in de Molenstraat in Goirle een jonge vrouw met een geleidehond, op d’r rug had ze een draagzak, met daarin haar baby, haar kind. Zelfverzekerd baande zij haar weg. Oh, wat heb ik een intense bewondering voor deze mevrouw.

Mario de Kort, Goirle

De oude professor ging zich steeds vreemder gedragen. Hij fietste altijd op de vrije trambaan, tegen de richting in. Nadat hij met een tram in botsing was gekomen, had hij zes weken in coma gelegen. Gelukkig kwam hij er weer bovenop. Als men hem vroeg wat er gebeurd was, antwoordde hij steevast: “De tram ging niet opzij.”
Omdat er al verschillende secretaresses bij hem waren weggevlucht, kreeg ik het verzoek iets voor hem uit te typen.
Terwijl ik geconcentreerd bezig was, barstte hij los in een krankzinnig gelach. Ik schrok op. Hij verzuchtte, met de handen op zijn hoofd: “Mijn geheugen zit vol met gaten…
Maar dat is niet erg hoor! Die vul ik op met schijnwaarheden. Haaahahahaha!!!”

Ilona

Mijn brave buurmeisjes werden door mijn ouders vaak als voorbeeld gesteld, als wij door wangedrag weer eens hun woede hadden gewekt. Dat hield gelukkig op toen de buurmeisjes achter elkaar zwanger werden en in het huwelijk moesten treden.
Dat zal mij niet gebeuren dacht ik, toen ik een serieuze verhouding kreeg. Ik heb met knikkende knieen aangebeld bij een vestiging van de NVSH en bij een oudere dame mijn eerste kapotjes gekocht.
Ik had me van het feestje veel voorgesteld maar op het moment suprême weigerde mijn jongeheer dienst en hing het condoom erbij als een poncho over een anorexia-patient. Ik heb het toen maar op een zuipen gezet en nadat mijn vriendinnetje afscheid had genomen heb ik flink uit het dakraam staan braken. Tegen vijven had ik eindelijk een stijve.

mopperkont

Tijdens onze vakantie in de Pyreneeën was op een avond onze tienjarige zoon Bob nergens te vinden. Steeds ongeruster alarmeerden we uiteindelijk de camping en met een grote groep mensen zochten we vrijwel de gehele nacht het gebied af. Zonder succes.
Godzijdank kwam hij de volgende ochtend zelf aangelopen. Hij vertelde dat hij was verdwaald en in het donker de weg terug niet had kunnen vinden. Hij had geprobeerd om te slapen maar dat was moeilijk geweest vanwege de koeien die hem voortdurend uit de slaap hadden gehouden.
“Koeien”, vroeg de campinghouder verbaasd, “wat voor geluid maakten die dan?”
“Zoiets als Boohb”, zei Bob.

Ine den Anker

Terwijl ik een serieus gesprek voer met mijn ouders, speelt mijn zoon, Erwin (7 jaar) op de grond met z’n autootjes. Op een gegeven moment, als het gesprek echt ‘volwassen’ wordt, zegt mijn vader: “Pas op, kleine potjes hebben grote oren.”
Waarop het zwaar verontwaardigd vanonder de tafel klinkt: “Ik heb helemaal geen grote oren.”

Jammerende Jurk

Maandagmiddag.
Het water komt met bakken uit de lucht en ik haast me om de tram te halen.
Een verregende jongeman houdt me een NRC voor en zegt dat zijn dag goed is omdat hij mij een cadeau kan aanbieden.
Ik vermoed een venijn in de staart. Ik houd niet van abonnementen en daar zijn deze acties vaak op gericht. Een abonnement blijkt inderdaad de bedoeling. Ik zwicht niet maar mag de krant toch houden!
Ik mis de tram en zie dat de krant van vrijdag is.

Josephine

Als postbode wordt me regelmatig de weg gevraagd als ik aan het bezorgen ben. Dus toen ik vandaag de vraag kreeg van een automobilist waar de Marktstraat is, legde ik het zonder mankeren uit. “Bij de kruising daar gaat u rechtdoor, dan tweede straat links, eerste rechts.”
“Dat klopt”, zei de man terwijl hij mij een brief gaf. “Waarom hebt u deze dan op de Marktweg bezorgd?”

J. Heerde

In de supermarkt stond ik in de rij voor de kassa. De caissière zei tegen de vrouw voor me: “Nou we hebben het al een hele tijd niet gehad. En ik reken er voorlopig ook niet meer op.”
Op dat moment kwam een man aangelopen die de klant achterna riep: “Morgen hebben we het zeker binnen, anders overmorgen.”
Daarna richtte de manager zich tot de caissière: “Zeg nooit dat we iets niet hebben. Zeg altijd dat we het binnenkort krijgen. Begrepen?”
De caissière knikte bedremmeld. “Nou, wat wilde ze”, vroeg de manager.
Het meisje antwoordde zachtjes: “Mooi weer.”

Harmen Jongsma

Gisteren maakte ik het testament op van een ouder echtpaar. Nadat alles geregeld was, vroeg ik of ze in hun laatste wilsbeschikking iets wilden laten opnemen over de donatie van organen.
De man reageerde met: “We hebben thuis alleen een piano.”
Ik keek niet begrijpend naar z’n vrouw. Die legde uit: ”Hij is organist.”

Jaap de Krommenie

Eens per week moet ik wel Chinees eten. Zeker een goede Chinees kan ik zeer waarderen. Er zijn thans diverse Chinese restaurants die culinair goed scoren en die ‘n speciale reis waard zijn.
Zo bezoek ik met zakenrelaties restaurant de Blauwe Lotus in Maarsbergen. Mooi restaurant, wel wat kitscherig, een groot zeeaquarium ontbreekt niet. Wat een mooie vissen! Ook zwemt erin een fraaie moederhaai met minstens 20 babyhaaitjes.
Wat zie ik? Telkens bijten die kleine haaitjes met hun al zichtbare scherpe tandjes in de staart van de moederhaai. Een nevelig bloedpoor kleurt het aquarium. Geen gezicht. Ontzet kijken we elkaar aan. Ik roep de Chinese ober.
‘Oh’ zegt ie glimlachend: ‘dat los ik zo op.’
Hij opent de bovendeksel van de grote zeebak. Roept heel hard: ‘Foei Jong Haai!! En braaf zwemmen de kleintjes weer achter de moeder aan…

GertJan van Passchier

Het is mijn taak als verpleegster om kinderen die bij de dokter komen te wegen en te meten. Meestal gaat dat zonder problemen maar vandaag weigerde een vierjarig meisje pertinent op de weegschaal te gaan staan.
Na verloop van tijd zei haar moeder: “Annet lieverd, kijk dan, ik heb thuis net zo’n weegschaal. Doe gewoon zoals ik en ga er op staan.”
Er daagde iets bij Annet. Ze stapte op de weegschaal en zei: “Shit.”

F. Algaard

De telefonische colportage gaat lekker de laatste tijd.
Nu is er weer een dame die incassodiensten wil aanbieden.
Ik roep verveeld door het kantoor of iemand belangstelling heeft voor een salespitch van Interim Justitia. Ongeïnteresseerd gebrom is alles wat er loskomt.
Maar de aandacht van de dame aan de lijn heb ik wel degelijk, met een extra octaafje vraagt ze : “Hoé noemde u mij?”

Pjèr

Het was duidelijk een speciale gelegenheid voor het wat oudere stelletje dat in ons restaurant was neergestreken. Dus deed ik extra mijn best om het ze naar de zin te maken. Ik had net hun eten gebracht en kwam even terug om te vragen hoe het was. Ik geloofde mijn ogen niet toen ik zag dat ze hun maaltijd niet hadden aangeraakt.
“Is er iets mis”, vroeg ik.
Het stel zei niets. Beide keken ze naar hun volle bord terwijl ze in zichzelf leken te mompelen. “Is er iets wat ik kan doen”, vroeg ik nogmaals.
Toen richtte de man zijn hoofd op en zei plechtig: “Amen.”

Emma Falken

Onze oudste zoon was met zijn vader z’n auto aan het repareren achter ons huis. Iets met de koppeling. Het was blijkbaar zo gezellig dat Bart, de jongste, een paar keer kwam vragen of hij mocht helpen. Zijn vader antwoordde uiteindelijk: “Als je wat ouder bent, mag je helpen.”
Ik zag Bart met gebogen hoofd afdruipen en hoorde zijn reactie: “Als ie dan nog niet klaar is, hoeft het voor mij niet meer.”

G. Onding

Het is drie uur, ik heb nog niet geluncht en sterf van de honger. In de kleine buurtsnackbar wacht ik op mijn broodje kroket. Twee Arabische jongemannen komen binnen. Ze doen een beetje zenuwachtig, smoezen wat, en komen achter me staan. Ik begin me ongemakkelijk te voelen. Als ze iets in de zin hebben, nou, dan sta ik mooi ingesloten.
Bij het: ‘Zegt u het maar’, vragen ze om een patatje oorlog.
Já hoor, denk ik, daar heb je ’t al. Nu volgt zeker: ‘Dit is een overval!!’
“Met uitjes?”
“Oh graag!… lekker!”
“Gaat u maar zitten, ik kom het zo brengen.”

Ilona

Ik werk in een zaak die auto’s verhuurt. Vandaag werd ik gebeld door een man die de dag daarvoor een vrijwel nieuwe Mercedes had meegenomen.
Hij zei: “Ik heb goed nieuws over die huurauto van jullie.”
“Dat is mooi”, zei ik, “meestal betekent een telefoontje slecht nieuws.”
Hij: “De airbags doen het.”

Cees Verham

Mijn baas belde me vandaag om een afspraak met een klant te verzetten. “Ik kan nu echt niet”, zei hij. “Probeer of je het kunt verzetten naar morgen. Maak er anders een lunchafspraak van. Kies jij maar een restaurant uit.”
Hij pauzeerde even. “Ik bel later om te horen waar je me morgen heen stuurt.”
Toen begon hij te lachen. “Ik zou zeggen, grijp je kans.”

Tineke Hartwig

Mijn zoontje en zijn buurmeisje spelen vadertje en moedertje.
Hij: “Ik ben de vader, ik mag de strijkplank!”
Ik frons mijn wenkbrauwen als ik haar hoor antwoorden:
“Goed, maar dan ben je wel je eigen vader.”

Josephine

Als bezoldigd schouderaar maak ik wel ‘ns wat mee. Zo schouderde ik onlangs een tamelijk bekende nederlander. Aan het einde van de kerkdienst toespraak door z’n beste vriend: ‘Er is een échte Bourgondier gestorven! Graag nodig ik u allen uit bij Brasserie Royal, naast de kerk ‘. Ik toog dus naar deze gelegenheid; van kistdragen krijg je honger en dorst. Twee kopjes koffie met een speculaasje waren het menu… Kijk, zo leer je wel het broodje oude kaas waarderen.

Johan Curtius

Bij ons op de boerderij had een koe net een kalfje gekregen. Het was behoorlijk koud dus ik pakte een oude lap en wikkelde dat om het jonge dier heen. Het bleek een oud voetbalshirt van AZ te zijn.
“Wrijf jij het even droog”, vroeg ik aan mijn twaalfjarige dochter.
Terwijl ze daarmee bezig was, hoorde ik haar mompelen. “Trek je er maar niets van aan kalfje. Zo gauw je op de been bent, krijg je van mij een echt Ajax shirt.”

Herman Dreef

Achter de kassa zit een mooi, jong meisje.
Ze kijkt alleen niet zo mooi, eerder chagrijnig.
Op haar jasje staat de naam Syeeda.
“Syeeda…,” leest mijn man hardop.
‘Huh?” mompelt ze.
“Je ouders hebben je vast naar dat nummer van John Coltrane vernoemd?”
“Wie?”
“Een jazzmuzikant,” legt hij uit.
“Hm, zal wel, ze hadden zeker niks beters te doen.”

Ilona

Ik had per internet een pasje besteld om naar een grote beurs te gaan in het CNIT in La Défense. Tot mijn grote schrik stond er een rij van wel honderd mensen om zich te laten registreren. Ik baande me een weg naar voren en zei luid: ‘Ik moet absoluut nu naar binnen, neem me niet kwalijk dat ik voordring’.
De hôtesse maakte mijn badge klaar en opende deur. Net voor ik naar binnen ging vroeg iemand: ‘wat is er dan zo belangrijk dat u niet op uw beurt wachten kunt?’
‘Ik heb een hekel aan wachten’, zei ik en ging onder luid geloei de hal binnen.

de lallende lummel

Vandaag raakte ik in gesprek met iemand die mij polste over wat ik nou wist over de laatste ontwikkelingen binnen de wetenschap. Hij had een TV uitzending van Pauw en Witteman gezien en praatte daar nog even graag over door. Die uitzending had ik gemist, maar ik wist wel wat details te vertellen over het onderwerp. Heimelijk was ik daar een beetje trots op. De man keek me peinzend aan en vervolgde zijn filosofische gedachtegang: “Weet u, ik denk wel eens, aan elk leven is een begin en een eind. En al die kennis, die gaat dus verloren bij het levenseinde van iemand die dat allemaal weet…”

Pamela Windsor

Het is een bekend feit dat stotteraars een streepje voor hebben bij de dames. Blijkbaar ontwikkelt zich dan bij vrouwen een beschermend moedergevoel. Ik aanschouw mijn cafévrind Elger in het Amsterdamse Hoppe. Stottererend baant ie zich door gesprekken, volop oog voor mooie dames. Met volle hand grijpt hij in de voorbijschuivende schaal bitterballen met mosterd. Teder wrijft hij over de rug van een charmante dame z’n handen weer schoon. Zij kijkt hem verrast aan en drukt liefdevol een kus op zijn mond. Ja, stotteraars hebben een streepje voor…

Mario de Kort