About drasties
Contact Us
Chat Room
Leven in Frankrijk: Bal des livres
Zou ik het bijna vergeten. Ik was van de week nog even op het boekenbal.
Omdat ik in Frankrijk nog meer lezers van mijn blog heb dan in Nederland was ik uitgenodigd. Uitgenodigd samen met mijn buurman Alain, tevens beheerder van de lokale bibliotheek (238 boeken en 47 tijdschriften) en de burgemeester van ons dorp, uiteraard.
Het was me een drukte van belang toen wij met onze Renault 4 voor kwamen rijden. Verblind door het vele flitslicht wurmden wij ons naar binnen. Nog nooit zo veel schouderklopjes, knipogen, en hé hallo’s mogen ontvangen.
“Als je boek uit is, kom je dan in mijn programma?” vroeg Wim Brands. En die blonde jongen van van Erkel wilde een documentaire over me maken. Alain kwam met zijn agenda tussen beiden en schreef zo’n beetje alle dagen vol.
“Hier, je weet wel waarom”, zei Jan Siebelink en hij stopte een viooltje in het knoopsgat van mijn revers.
“Hé franse lullo, wanneer gaan we samen kreeft eten”, lalde Herman Koch, ik liet hem verder maar. Ik wist zeker dat ik zijn verkoopcijfers zou vermorzelen.
In het midden van de balzaal stond het ‘puik’ van de bekende schrijvers en schrijveressen, verkoophits van vrouwenboeken, kwasi thrillers en andere kookboeken. Obers met volle bladen zwermden er om heen en kwamen leeg terug.
“Het helpt echt hè”, probeerde Sonja Bakker te zeggen en nam een hapje van een stengel bleekselderij.
Met afgezakte schouderbandjes, getuitte lippen en wijd geopende armen probeerde Heleen van Rooijen op me af te lopen. Tijd om me achter een pilaar te verstoppen, maar daar stonden de uitgevers me op te wachten. Grote grijzen, vette contracten, dikke sigaren.
Net toen ik een hele bitterbal in mijn mond probeerde te stoppen kwam Matthijs van Nieuwkerk op me af. Ik verslikte me in mijn bal en hij in zijn repeterende vragen doorspekt met tienduizenden tussenzinnen.
Harry Mulisch wenkte en maakte aanstalte op mij af te komen.
Ik werd aan mijn mouw getrokken. “Kom even zitten jongen”, klonk het bemoedigend. Gerrit Komrij schoof een plaatsje op op de bank. “Even echte schrijvers onder elkaar.”
Mijn twee metgezellen stonden met Pauw en Witteman en Gerrie Polak te praten en wezen in mijn richting.
“Hoe gaat je nieuwe blog heten?”, vroeg Komrij.
door kuifje simon, En Cannes et Cruques
maart 29th, 2010 at 3:48 am
Eerder gepubliceerd vrijdag 12 maart 2010 door kuifje simon.
maart 29th, 2010 at 3:50 am
Op zijn VkBlog En Cannes et Cruques,
Verhalen uit Frankrijk en af en toe ook Nederland.
http://www.vkblog.nl/bericht/305232/Leven_in_Frankrijk_%3A_Bal_des_livres
maart 29th, 2010 at 3:54 am
Mooi verhaal, meneer Simon.
maart 29th, 2010 at 3:55 am
Wel vreemd dat ik u helemaal gemist heb in de tv-beelden.
maart 29th, 2010 at 4:22 am
Typisch een literaire vluchteling.
maart 29th, 2010 at 4:52 am
Fijn te lezen dat ook in Kuala Lumpur aandacht aan het Boekenbal is besteed maleier.
maart 29th, 2010 at 4:53 am
Hier in Manila was het zoeken met een lampje in de hooiberg.
maart 29th, 2010 at 5:15 am
Tja, zo populair… nu begrijp ik waarom kuifje mij negeerde.
maart 29th, 2010 at 5:34 am
Jongensdromen……..
Of gewoon Pado’s
maart 29th, 2010 at 7:46 am
het kan aan mij liggen. maar als deze meneer een échte schrijver is, dan vind ik de stijl vermoeiend. de invalshoek is wel leuk.
maart 29th, 2010 at 8:07 am
Leuk zeg! Geweldig.
maart 29th, 2010 at 8:41 am
Heel grappig verhaal dit! Gelukkig heeft Jan de Wit er bij herhaling naar gevraagd!
maart 29th, 2010 at 9:07 am
Pamela! Laat het maar aan JdeW over om de druk op de ketel te houden.
maart 29th, 2010 at 11:34 am
Wat een ongrappig en oninteressant flinterdun verhaaltje, zonder kop, zonder staart, geen mooie sfeerbeschrijving, allen wat namedropping, het enige dat we geweldig moeten vinden is zijn al die bekende namen die hij ontmoet. Niet aan mij besteed, maar wie dit spannend wil vinden mag hoor.
maart 29th, 2010 at 12:07 pm
@14 Apiedapie, is dit ook voor je categorie Tegen De Lente geschreven? Stijlvast ben je wel.
maart 29th, 2010 at 1:17 pm
Ik heb een serie “Hekel aan de Natuur”, leuke versjes tegen dieren en zo, dit is iets anders, gewoon kritisch commentaar op schrijfsels die geen kwaliteit hebben. Zoals hier gebruikelijk. En iedereen mag het me oneens zijn.
maart 29th, 2010 at 1:19 pm
Ook grappig in dezelfde trant: commentaar van iemand die hoorde aankondigen dat nu het stuk “The man who planted trees’ ging spelen. Die zei: “Oh, leuk, waar gaat het over?” Zucht.
maart 29th, 2010 at 3:24 pm
Goh Apiedapie.
Het is niet echt. Kuifje is niet echt op het boekenbal geweest en hij heeft die mensen ook niet echt ontmoet.
maart 29th, 2010 at 3:24 pm
Hij doet dus maar alsof, stout he.
En al die opmerkingen van de schrijvers enzo slaan op (schrijfsels van) de aanwezigen zelf.
april 2nd, 2010 at 5:05 am
@18 en 19, goh, en moet ik het dan nu wel leuk vinden? Nog steeds niet dus.