Andre Rieu doet iets met Strauss en met violistes die als bruidstaarten verkleed zijn. Maar tijdens de persconferentie kwam ik er achter dat Rieu en zijn vedel vele genres bestrijken, van Celine Dion tot de Carmina Burana en van Sinatra tot Oh When The Saints.
Rieu is niet van de subtiliteit, maar zijn publiek gelukkig ook niet. Zijn fans vinden het helemaal niet erg als hij ze vraagt om met zijn achttienduizenden een operettenummer mee te gorgelen (bekertjes water werden bij dat concert speciaal verstrekt). Sterker nog, ze vinden het het leukste dat ze ooit hebben meegemaakt.
Toch kreeg ik in de aanwezigheid van Rieu het idee dat hij zelf een diep-ironisch mens is. De manier waarop hij uit de koets stapte en charmant zijn jas over Sissi heen legde, had iets van ‘Ik geloof hier zelf helemaal niet in!’ Ook zag ik ineens ironie in de intens vergenoegde blik die hij tijdens het vioolspelen heeft. Cynisme, zelfs. Ach, cynisch word je vanzelf als je voor dolgedraaide Amerikanen keihard Strauss moet spelen in een als Wenen vermomd decor.
Maar misschien was het iets dat ik wilde zien. Want Rieu nam sommige dingen toch wel erg serieus. Zo verkondigde hij dat hij in huilen was uitgebarsten toen hij zijn nieuwe decor had gezien. Ook verkondigde hij zonder dollen en zonder duidelijke aanleiding dat hij zeker wist dat hij honderdtwintig jaar oud zou worden. En hij wist nu al te vertellen dat het niet zou regenen tijdens zijn concerten ‘Want het regent nooit als ik ergens speel.’ Vijf kilometer verderop, bij concerten van anderen, regende het dan wel, vertelde hij erbij.
Aaf, edited.

This entry was posted on zaterdag, oktober 27th, 2007 at 10:56 am and is filed under Lifestyle, Paparazzi, Muziek, Kunst, Reizen, Sex Appeal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.