About drasties
Contact Us
Chat Room
Jan Wolkers: “Bij elke rol beschuit in mijn jeugd zat een plaatje voor het Verkade-album. Ik was een verwoed verzamelaar en leerde elke keer meer. Bioloog Jac. P. Thijsse en die albums kunnen niet genoeg geprezen worden.”
verkade album
Ook leerde de jonge Wolkers veel van bioloog en schrijver Dick Hillenius. Wolkers: “In de tijd dat ik op het atelier werkte van Zadkine in Parijs ging ik vaak langs bij de Jardin des Plantes, waar Dick Hillenenius onderzoek deed naar kameleons. Die huiden van de dieren hingen daar als tabaksbladeren aan het plafond. Er is zelfs een ondersoort naar Hillenius genoemd. Kijk, dat is iets anders dan Bomans die als het schemer werd naar het cafe sloop om te gaan schaken.”
slangenarend
Onovertroffen is het relaas van de week van 17 tot 24 juli 1971 toen Wolkers op de Rottumerplaat verbleef. Schrijver Godfried Bomans ging hem voor en deze beleefde daar een angstige tijd. Wolkers: “Bomans zou zelfs doodsbang worden van een vleermuis. Hij had slechte ogen, zijn brillenglazen waren dik als de bodem van een fles. Ik ontdekte vertrapte meeuwennesten. Bomans heeft die nesten niet eens gezien. Natuurlijk dat die meeuwen krijsten en tekeergingen tegen Bomans.”
Op maandag 19 juli schrijft hij: “Het is nu drie uur. Ik moet zo met het mes naar de dode zeehond toe, anders wordt het te laat.” En verderop: “Toen moest het gebeuren. Ik hief mijn vuist op en joeg met een slag het mes tot aan mijn hand naar binnen.” Wolkers bevrijdt uit de dode moeder het jonge, ongeboren dier dat nog helemaal gaaf is. De tranen liepen over Wolkers’ gezicht, hij vloekte hardop.
Wolkers is als Robinson Crusoe die een nieuw bestaan opbouwt in de verlatenheid die voor hem boordevol is met natuurverschijnselen als zonsondergangen, zeehonden, meeuwenjongen, visdiefjes, tureluurs, zeedistels, waaiend stuifzand. Wolkers ziet veel dood en tragedie om zich heen, ook een aanwijzing dat hij de natuur niet als een stadsmens romantiseert en idealiseert. Voor hem is de natuur nooit lieflijk, hij gebruikt geen verkleinwoorden.
visdiefje
Eerbied en verwondering zijn de sleutelwoorden. Wolkers: “Ik ben erg bezorgd om het verlies van het Nederlandse landschap, er gaat zoveel kapot, er wordt zoveel vernietigd.”
Jan en Karina Wokers voor hun huis Pomona op Texel, 1981.
commentaar>>
erna:
Jan met zijn beestjes, zijn manier van praten over sex… voor mij werkelijk een eyeopener, ontdaan van valse uiterlijkheden. Een warme zachte man, ik weet het nog van toen ik naast hem stond.
hans:
Hij kan niet bij de grote drie horen, want hij hoort nergens bij. Hij is de Grote EEn alleen. Dank voor je mooie boeken Jan.
pablo:
Hij past zeker in het rijtje van de grote drie. Ik heb van alle vier namelijk nog nooit iets gelezen.
oktober 20th, 2007 at 1:36 pm
gedicht van jan wolkers…
ZELFPORTRET ZONDER KIK
Ik was gewend aan vrouwen op mijn schoot,
Een sjerp bedekt maar tijd’lijk het fatsoen,
Korsetten zijn het bladerdeeg van ‘nee, niet doen’,
Het glas geheven tegen het verval.
De warmte van het vlees zet zelfs een schots in brand,
Fluweel is zachter dan een poes zijn vel.
Het duurt maar kort de omlooptijd op aarde,
Wolken van sepia verduisteren de blik,
Volgen de stramme loop van het papier.
Wie drukt mij in de cirkel der voleinding,
Een kraai krast dat het is volbracht.
Ik sluit mijn mond en geef geen kik,
Dit is de dood en dat ben ik.
oktober 20th, 2007 at 1:38 pm
dag mijnheer wolkers
oktober 20th, 2007 at 1:38 pm
Ik dacht dat hij nooit gaan zou, zo’n monunment, zo altijd zichzelf, zo zeldzaam daarom, zinnen zegt het goed: dag mijnheer Wolkers
oktober 20th, 2007 at 1:39 pm
Wolkers; een erg Nederlandse schrijver, een van de vele invloeden waar je in de vrijgevochten jaren zeventig mee opgroeide. Kwa artistieke relevantie denk ik niet een heel grote schrijver, maar wel een belangrijke vernieuwer van de literaire aanpak, voor zover je vindt dat het heel aardse meer aan bod zou moeten komen.
oktober 20th, 2007 at 1:40 pm
Jan met zijn beestjes, zijn manier van praten over sex… voor mij werkelijk een eyeopener, ontdaan van valse uiterlijkheden.
Een warme zachte man, ik weet het nog van toen ik naast hem stond.
oktober 20th, 2007 at 1:42 pm
Die Arend.. Schitterend!
Lijkt bijna een tekening, of een Verkade-album plaatje, wat een bijzonder licht!
oktober 20th, 2007 at 1:44 pm
Hi Henkie
Pragtig! This is typical of the Kalahari, nothing beats it, ever!, well, maybe a leopard in a camelthorn might.
The yellow eyes says to me it is a Blackchested Snake Eagle, as does the naked legs. Saw a similar one catching a Brand’s wistling rat on the Duinepad on our 1st visit. BTW, are you living in Holland, If I may ask.
Groetnis
Callie
oktober 20th, 2007 at 1:45 pm
Beslis ‘n skitterende plaatje! Een van die Kalahari se pragstukke!
oktober 20th, 2007 at 1:47 pm
Nee, ik woon nu in Bangkok. Met zeven vrouwen.
oktober 20th, 2007 at 1:48 pm
geluksvogeltjie
oktober 20th, 2007 at 1:49 pm
“Weet je wie Wolkers is?”
“Nee.”
“Van die achtertuin.”
“Ik weet niet. Leeft hij in de Wolken?”
“Misschien nu wel.”
“O, is die overleden?”
“Ja, goed van jou. Wacht even, het nieuws begint zo. Dan zie je hem.”
“O, dat is die man in die tuin met al die beesten.”
oktober 20th, 2007 at 1:53 pm
Hij kan niet bij de grote drie horen, want hij hoort nergens bij. Hij is de Grote EEn alleen. Dank voor je mooie boeken Jan.
oktober 20th, 2007 at 1:54 pm
Een man met karakter, een goed schrijver, een goed beeldhouwer, echt creatief mens met een groot hart. Dat Auswitz monument, die gebarsten hemel, dat heeft hij goed gedaan en ik kan er ook om janken als zoiets kapot gemaakt wordt. Jan was een goeie! Dag Jan!
oktober 20th, 2007 at 1:58 pm
Hij past zeker in het rijtje van de grote drie. Ik heb van allevier namelijk nog nooit iets gelezen.