OPSTAAN: BEZIG OF ‘FAR NIENTE’.

Floris doet het zooo.
Eenmaal beneden in de woonkamer gearriveerd zijnde, geef ik er de voorkeur aan eerst maar eens de Volkskrant door te nemen, onder het genot van een kop koffie en een plak roggebrood met hagelslag (puur, dat wel). Het tempo van mijn vrouw J. daarentegen ligt beduidend hoger, ’s ochtends vroeg al. Het eerste wat zij vanmorgen deed, was de werkkast in duiken en de stofzuiger ter hand nemen. De hond was namelijk stout geweest, hij had de nacht op een van onze fauteuils in de woonkamer doorgebracht. Deze is met textiel bekleed, en de hoeveelheid hondenharen die wij er vanmorgen op aantroffen, daar kun je een trui van breien.
Het geloei van een stofzuiger, op mijn nuchtere maag, daar word ik onrustig van. Het leest niet lekker, als zich allerlei huishoudelijke activiteit om mij heen afspeelt. Onuitgesproken irritatie mijnerzijds: ga weg mens, dat kan straks toch ook wel? Aan de andere kant een ietsepietsie schuldgevoel: vent, doe ook eens wat! All right, dan werp ik mij in de tussentijd wel op de Senseo-koffiepads. Die moeten vanuit de zak waarin zij gekocht zijn in het daartoe bestemde blik gedeponeerd worden. J. heeft daar geen geduld voor, dat mag ik altijd doen. Ook daar moet je namelijk de tijd voor nemen. Als je niet goed mikt, komen de pads overdwars in het blik te zitten, en dan passen ze er niet allemaal in. Ik doe, voor J. haar begrippen, een eeuwigheid over zo’n ‘klus’. In die tijd zou zij de hele keuken hebben kunnen schoonmaken. Wij hebben namelijk geen grote keuken.
Motorisch gezien heb ik inderdaad een zekere traagheid over mij. J. en een aantal leden van mijn schoonfamilie juist niet, zij hanteren een tempo waar ik soms bloednerveus van word. Hier komt bij, dat zij altijd met iets BEZIG willen zijn, terwijl ik juist het ‘far niente’ perfect beheers. Ik heb er geen enkele moeite mee in een stoel plaats te nemen en de seconden, de minuten, soms zelfs de kwartieren aan mij voorbij te laten trekken. Zonder iets te ‘doen’. Wel laat ik dan mijn gedachten de vrije loop, zij bewegen zich van de ene associatie in de andere.
Als J. en ik over hetzelfde ‘bio-tempo’ zouden beschikken, waar zou dat in onze relatie dan toe leiden? In bepaalde opzichten tot een beter begrip voor elkaar, maar ook tot het risico dat wij elkaar onze identieke valkuil in zouden drijven. Nee, laat het maar zo. Verschillen houden de relatie op spanning.
Floris, edited.

This entry was posted on Tuesday, November 6th, 2007 at 8:55 am and is filed under lifestyle, gezondheid, SexAppeal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.