“Is ie ontslagen?”, vroeg mijn zoon.
“Nee, zelf vertrokken. Jongen met principes. Dat maakt het ook zo schrijnend! Hij kan niet tegen onrecht.”
“Had hij niet kunnen sparen?”, vroeg mijn zoon.
“Nee joh, amper brood op de plank!”
Onderhand vertelde mijn vrouw de kinderen hoe dat vroeger ging. De kerk zorgde voor eten. Bij de roomsen de nonnen en bij de protestanten de diaconie. Dat soort hulp ging meestal stilzwijgend. En rijke mensen schoven soms stiekem wat extra’s via de achterdeur.
Het werd stil in ons huis. Af en toe kwam er een slap ideetje. Ik zou mijn nooit gebruikte racefiets op Marktplaats.nl aanbieden, we wilden wel wat schilderijen van de hand doen, de auto van mijn vrouw kon op de offerstapel, de zeilboot, de skischoenen..
Toen ging de telefoon. Vrienden, die ook de hele nacht wakker waren, belden met de mededeling dat er zo goed als zeker een oplossing was. Nog geen structurele oplossing, maar de familie kon in elk geval de winter door. Even weer wat tijd en lucht om plannen te smeden en aan iets definitiefs te werken.
Iedereen blij. Rijkman Groenink krijgt geen achttien, maar zesentwintig miljoen euro. Rijkman gefeliciteerd. Er is dus toch gerechtigheid!
Youpie, edited.
