vk-blog Category

IIk opende een oog. Twee leek me onverantwoord gezien de felheid van het zonlicht dat door de deuropening naar binnen drong.

Enigszins stijfjes ging ik rechtop zitten en opende mijn andere oog. Ik was de enige in het kleine slaapzaaltje waarin 6 stapenbedden geplaatst waren. Ik liet me van het bovenste bed zakken en liep door de deuropening de patio op, nog steeds enigszins verdwaasd van de joint van de avond ervoor. Ik had een ontiegelijke honger.

Rene zat in de tuin aan een tafel een broodje banaan te eten.

“Koffie?” vroeg ie opgewekt. “Lekker”, antwoordde ik, terwijl ik naar de juke-box liep. Ik gooide er een peso in en koos ‘Under the Boardwalk’ van The Drifters. Ik ging bij Rene zitten, nadat ik een kop koffie gemaakt had bij de waterkoker die naast de juke-box stond.

We waren op Isla Mujeres, een eilandje in de Caribische zee, drie kwartier varen van de Mexicaanse badplaats Cancun. We hadden ons voorgenomen om er een week te blijven en dan door te reizen naar Guatemala, alwaar je volgens andere backpackers kon slapen in “vorstelijke hotels” voor het bedrag van 2 gulden, en kon eten voor “absolutamente nada”....

Gezeten op het terras van de fruitsalon was het langzaam maar zeker bij ons gaan dagen dat de woorden van Ab, die ons in Nederland verzekerd had dat je in Mexico voor twee gulden in vorstelijke hotels kon slapen, een zekere tweeslachtigheid hadden. Er waren vele vorstelijke hotels in Tampico, dat zeker. In een ervan had Humphrey Bogart nog geslapen, toen hij in deze havenstad aan het werk was voor de opnamen van “The Treasure of the Sierra Madre”. Daar lag het niet aan. Nee, het had meer te maken met Ab’s interpretering van bepaalde bijvoegelijke en zelfstandige naamwoorden. Of misschien was er een verwarring opgetreden bij de betekenissen ervan?

Ik zal het uitleggen: ‘vorstelijke’, bleek ’smerige’ te betekenen en ‘hotels’ was ‘hokken’.

Op ‘2 gulden’ en ’slapen’ viel niets af te dingen. Voor dat bedrag kon je slapen, maar niet langer dan vijfenveertig minuten, want dan stond er alweer een nieuwe hotelgast te trappelen van de slaap om samen met zijn ‘vriendin’ de beddenvering te testen…

Op het tafeltje voor ons lag naast ons laatste pakje shag een opschrijfboekje dat de geheimen onthulde omtrent ons budget in de vorm...

Het plein, de “Plaza de Armas”, was gedrenkt in de geur van ananas, kokos en papaya afkomstig van een fruitsalon, waar hemelse fruitshakes werden gefabriceerd. We zaten allebei op het terras van salon met een ijselijke guaveshake voor ons neus. De olie-achtige lucht vervoerde een heel arsenaal aan andere geuren die we niet helemaal konden plaatsen, maar ‘rottende dingen’ was er een van…

Behalve de shake stond er een half opgevroten pak Maria-kaakjes voor ons neus. Rene had al een week geen fatsoenlijke maaltijd naar binnen kunnen werken. Een amoebe familie kampeerde al 8 dagen in zijn darmstelsel.
“Nog een kaakje, Rene?” vroeg ik.
“Nee, bedankt. Ik maak er net een uit.”

Tampico… de legendarische, stomende havenstad aan de Golf van Mexico. We waren in de tropen. Rene zat van top tot teen onder de mierenbeten waarvan ie de helft opengekrabt had.
Na een treinreis van een eeuwigheid hadden we besloten na aankomst te gaan kamperen op een strand nabij Tampico. Het was half november en het zeewater was warm als snot. Heerlijk. In het donker zetten we het miniscule tentje op, terwijl de volle maan hielp bij het vinden van...

Naarmate we verder westwaards trokken, begon het ons op te vallen dat we steeds minder konden verstaan van wat de Amerikanen tegen ons zeiden. We konden in die tijd uitstekend overweg met BBC nieuwslezers, maar wat de cowboys in Texas allemaal tegen ons kwaakten, daar konden we geen kaas van maken…

“Wat zegt die gozer nou?”
“Kweenie. I can still see your hair growin’ boven je bloes uit t’night, dude?”

Na een reis van 72 uur, met korte stops in Washington DC, Nashville, Memphis, Little Rock, Dallas, San Antonio en nul douches, stapten we uiteindelijk, krakend, opgelucht uit de bus in het goede stadje Laredo… 

De Amerikaanse douanier, in padvinders uniform, bladerde door onze paspoorten.
“Jullie zijn slechts vier dagen in de United States geweest,” stelde hij met een barse stem vast. “You don’t like our country?”
Onheilspellende vraag. Een list was geboden.
“We komen terug… het is hier geweldig, vooral het eten” zei Rene opgetogen, terwijl ik haast agressief instemmend knikte.

“Hoelang denken jullie in Mexico te blijven”, vroeg de ambtenaar, terwijl hij licht voorover boog en slechts door zijn mond leek te...

De eerste etappe van onze revolutionaire reis, de vlucht naar New York, verliep zonder noemenswaardige incidenten. Je mocht toen nog gewoon roken aan boord en van Al Queda, Dick Cheney en George W. Bush had nog nooit iemand gehoord. Wat we niet wisten was dat toen we onze warme maaltijd geserveerd kregen, dat dat de laatste warme maaltijd zou zijn in een hele lange tijd. Als we dat hadden geweten, hadden we die rotzooi wel opgegeten…

Bij de Amerikaanse douane werd er van ons verlangd een hoogst eigenaardig vragenlijstje in te vullen. De Amerikanen wilden van ons weten of we ooit wel eens lid waren geweest van de Nazi-partij van Hitler? Zo niet, of zo ja, waren we dan misschien (ook) lid (geweest) van de Russische Communistische Partij? Ze waren ook heel nieuwsgierig naar eventuele explosieven. Of we die bij ons hadden? Dat bleek niet het geval. Rene was vergeten de handgranaten in te pakken, terwijl ik die wel degelijk op onze ‘what to take’ lijst gekrabbeld had.

Hadden we AIDS? Ik staarde even naar de vraag en betastte voorzichtig het puistje dat gedurende de vliegreis op mijn voorhoofd gerezen was. Waren we...

Oplettende lezertjes kunnen zich misschien het blog herinneren waarin mijn emotiegenoot Rene en ik, na een geslaagde tafelvoetbalcarriere en een mislukte studiecarriere aan de “Sosjale Akademie” te Rotterdam, op 20-jarige leeftijd besloten naar Cuba te vertrekken. Het agrariers-en-arbeiders paradijs dat al twintig jaar lag te zonnen in de Caribische Zee. Niet dat wij, als Trotskisten, naar Cuba wilden om de suikerriet cooperaties te bewonderen of vrolijke sigarenfabriekjes wilden bezoeken, nee, wij gingen uitsluitend voor het weer en de wijven, die naar verluid, met hun elastieke salsaheupen, een hunnebed konden doen smelten…

Een ticket naar Havana bleek in die dagen peperduur. De Sovjet luchtmaatschappij Aeroflots was de enige die de vlucht naar Havana uitvoerde, en vroeg, ondanks zeer verontrustende neerstortstatistieken, een exorbitante prijs.

Wat te doen?
Het antwoord op deze vraag lag iets ten westen van Cuba. Mexico…

Dat we daar niet eerder opgekomen waren. “Megiko”, het land van Emiliano Zapata en Pancho Villa, woest besnorde revolutionairen die kapitalisten als ontbijt aten. Het mysterieuze land waar de ...

Ik ben een stadsmens en geef het ruiterlijk toe. Ik raak in een wervelwind van paniekaanvallen wanneer er zich in een straal van 100 meter geen ‘Starfucks’ bevindt. Dertien jaar opgroeien in een groeikern zijn daar debet aan. 

Op mijn achtiende vond ik het genoeg geweest; vrijdagavonden rond de plaatselijke snackbar als wekelijks hoogtepunt van mijn puisterige bestaan deden mij en een emotiegenoot van mij, Rene, besluiten om te gaan studeren aan de Sosjale Akademie Rotterdam. Dat spelde je toen zo. Waarom de Sosjale Akademie? Ik had de ambitie om de rest van mijn leven een uitkering te genieten. Het recht op een baanloos bestaan.

Er waren in die tijd, begin jaren ‘80, miljarden werklozen in Nederland en er bestond in mijn ogen niets nobelers dan een voor mij beschikbare baan door te schuiven naar iemand die stierf van de drang om te werken. Een studie aan de Sosjale Akademie was niet alleen leuk tijdverdrijf, maar was tevens een mooie reden om tegen mijn ouders te zeggen: ‘pa en ma, René en ik gaan samen een krot in  de stad betrekken en over een aantal jaar gaan we prostituees helpen. How does that sound?’

Zonder...

In stille verbijstering kijk ik naar de realitysoap van Jean-Marie Pfaff en zijn familie.
Pfaff is ex-doelman van het Belgische elftal en de Duitse club Bayern München.

Pfaff loopt voortdurend in beeld. Over dat lopen van Pfaff moet ik iets kwijt.
Zodra hij gaat lopen heb ik het idee dat ik naar vertraagde beelden van een voetbalsamenvatting kijk. De man lijkt nooit haast te hebben. Op zijn gemak kuiert hij naar de plee of naar de tuin waar hij eerst een uurtje naar een grasmachine gaat staren om vervolgens te besluiten dat je daar niet mee kunt stofzuigen.
Die beelden kunnen gerust een hele uitzending duren.
Pfaff is zo’n man die geen stap harder zet als er plotseling brand uitbreekt.
Dan trekt hij eerst zijn overhemd, met reclame op de kraag, aan en vervolgens slaapwandelt hij naar de uitgang.

Dit alles met een gezicht alsof hij net voor de negende keer een bal uit het net moet vissen. Dat wel. Ik heb hem nog niet op een glimlach kunnen betrappen, behalve op een foto, maar dat moet wel vanwege de reclame op zijn kraag.
Pfaff heeft ook in Duitsland gekeept. Weinig mensen weten dat nog. Wat wel veel mensen nog...

Het duurde niet lang ons viertal werd een zestal. Epr, wiens naam een verbastering is voor Everton, wat hij op een nogal klungelige manier zelf levensgroot op zijn onderarm had getatoeeerd, en Tomas zouden ons de weg wijzen naar de zuidkust.

Beide jongens, die begin twintig waren, waren geboren en getogen op het eiland en kenden de route. Ze spraken maar een paar woorden Engels, maar Frans sprak meer dan behoorlijk Bahasa Indonesia en Onno en ik konden ons redelijk verstaanbaar maken, vooral wat schunnigheden betreft.

Leon, ik, Tomas, Epr en Onno op visite bij de kepala dessa. Epr wilde eigenlijk niet op de foto. Toen ik hem mijn hoed gaf, ineens wel…

We hadden, behalve een gigantische berg zakjes instant noodles, rijst, suiker, Australische chocolade die niet smelt, gedroogd varkensvlees in reepjes, “Old Bay” kruiden en nog wat ander voedsel wat niet bederft, ook 7 sloffen “Djarung’ kretek sigaretten ingeslagen op de markt op Ambon. Voor de “kepala desa’s’, ofwel dorphoofden. Vier sloffen voor de kepala’s, drie voor ons.

De frase ‘rook jij?’ bestaat op Seram niet. Iedereen rookt. Stoppen met roken is stoppen...

Het bleek niet zo makkelijk om een boot te vinden die naar Wahai zou varen. Na een paar dagen rondhangen in de haven van Ambon-Stad, bleek de kapitein van een houten schuit die doerians vervoerde bereid ons voor een schappelijk bedrag mee te nemen naar de noordkust van Seram. Hij verzekerde ons binnen 24 uur uit te zullen varen. Dat gaf Onno, Leon, Frans en mij nog ruimschoots de gelegenheid om boodschappen te gaan doen op de markt.

Leon, die nog nooit eerder in Azie was geweest, was niet blij met het vooruitzicht om op een doerian-schuit te gaan varen. De geur die deze grote stekelige vruchten verspreiden, houdt een beetje het midden tussen room, walnoten en babystront. Het eetbare deel zelf is het zaad, dat door een kleverige, lichtgele slijmmassa omgeven wordt en de bedoeling is om die papperige massa van de zaad af te lebberen. Na het nuttigen van een doerian breekt de smaak, die het midden houdt tussen room, walnoten en babystront, je nog dagen op.

“Leon, kop op, Je hoeft die doerians niet allemaal op te eten. We hoeven er alleen maar tussen te gaan liggen”, zei Frans bemoedigend.
De volgende dag werden de...

Ik heb geloof ik al eens in een eerder blog geschreven dat ik een stadsmens ben. Geloof het of niet, maar ik ben allergisch voor frisse lucht, overdonderende natuur, woeste hoogten, sappige bergweiden, tintelend frisse beekjes en andere scheppingen van moeder natuur.

Nu hebben alle complexen een oorzaak. Mijn weerzin tegen alomtegenwoordige fotosynthese is te herleiden naar het midden van de jaren ’90 toen ik met drie vrienden op het onzalige idee was gekomen om vanaf de noordkust van het Molukse eiland Seram naar de zuidkust te wandelen, een afstand van zo’n 120 km. Dat daarbij bergkammen tot 2400 meter hoogte, stinkende moerassen, ondoordringbare nevelwouden, razende rivieren en stekelige oerbossen bedwongen moesten worden, verhoogde de pret alleen maar, meenden we.

Deze Moeder der Onzalige Ideeën was ontsproten uit onze wens om rijk te worden. In die dagen was het uiterst lucratief om zgn. ‘incentive reizen’ op te zetten. Personeelstrips om de ‘team-spirit’ binnen bedrijven te verhogen. Kayakken in de Ardennen, touwtrekken in Tirol en boogschieten in Bavaria en meer van dat mietjeswerk.

Onno, een van de drie...

Gebrek aan normen bij managers, lees ik in de krant. Op de hoofdpagina. Sinds wanneer is dit nieuws? De laatste jaren hebben toch al genoeg aangetoond dat de managers van nu arrogant, gemakzuchtig en onverantwoordelijk zijn?
Die managers zijn van de X-Box generatie. De playstationboys. Die weten niet beter dan iedereen overhoop te schieten die hen in de weg loopt. Dat leren ze op playstation met van die levensechte schietspelletjes. Of een competitie bejaarden omver rijden. Dit verzin ik niet, dit bestaat echt.
Niet dat die managers geen hersens hebben maar het blijkt wel weer dat het nog aangetoond moet worden dat intelligentie enige waarde heeft om te overleven.
 
Toch, ondanks dat er aantoonbaar  hersencellen schuilen in de manager van nu, weten ze dat aardig te verbergen. De dagelijkse opmerkingen van managers tonen dat aan:
Wat moet je als secretaresse van een manager die naarstig op zoek is naar haar baas vanwege de vele cliënten die maar blijven bellen, en dan van haar baas hoort: ’Ja, heur es Maud, ik heb nu even wat anders te doen, ja! Ik heb meumenteel mijn handen vol aan het werken aan mijn...

Nog geen koffie op en dan een rekening van het gasbedrijf krijgen. Niet zomaar een rekening. Een rekening van drieduizend euro. En dertien cent.
Bellen, bellen en nog eens bellen. ’Hebt u toch echt gebruikt meneer. Misschien ligt het aan uw meter, meneer. U moet het helaas gewoon betalen, meneer.’
Helaas?? Gewoon??
 
Een uur later wandel ik helaas gewoon het gasbedrijf binnen en vraag naar de executing manager director.
Of ik een afspraak heb.
‘Nee, helaas niet, gewoon. Maar ik ben verslaggever en wil graag wederhoor inzake een artikel dat morgen in de krant komt.
Binnen één minuut zit ik in een comfortabele stoel in een comfortabel kantoor dat niet eens zo erg naar gas ruikt.
Nog een minuut later schrijdt de manager director binnen. Zijn hakken maken saluerende geluiden op de glanzende stenen vloer. Hoogglans instappers guitig onder de strakke pijp vandaan.
Blauw overhemd, witte boord. Felrode das met goudgele figuurtjes.
Ik ril: konijntjes!

Een rijke wolk van gastershave danst voor de man uit. Hij is een kop kleiner dan ik maar ook een halve buik.
Slap handje: ‘van Dromelaere’, stelt hij zich voor. ‘Wil...

f
oto sunnery james

foto lidy broersma

Wanneer Ray, een vriend en voormalig medebandlid uit Rotterdam die, mijn voorbeeld volgend, zeven jaar geleden eveneens neergestreken is in de Stad der Engelen, en ik een terrasje pakken, dan klinkt het vroeg of laat; “zo, dat is een mooie dame”, uit één onzer kelen. Uit de andere keel klinkt dan vaak: “da’s een kerel, man”.

Vreemde conversatie? In het geheel niet. In dit land dragen de mooiste vrouwen, behalve een handtasje en hakken, soms een penis.

Transsexualiteit is in Thailand net zoiets als rijst; een alledaags verschijnsel. Transsexuelen en travestieten, ook wel ‘ladyboys’ of ‘katoeys’ genoemd, zijn hier de derde sexe en er is niemand die ook maar een wenkbrauw optrekt wanneer men bij het kopen van een buskaartje geholpen wordt door een oogverblindend vrouwelijk verschijnsel, wiens enigszins opdringerige adamsappel het enige tastbare bewijs vormt dat de dame in kwestie een plasser heeft (gehad).

Poy, een televisiepersoonlijkheid die haar adamsfruit op sterk water heeft staan. Op haar nachtkastje…

“Gehad”? Maar natuurlijk! Thailand is een land waar ombouwoperaties aangeboden worden tegen...

Het contract is getekend. De ontwerper is aan de slag met een nieuw drasties met daarin de mogelijkheid voor iedereen om zelfstandig te bloggen.
Kortom: het geld vliegt de deur uit.
De man die het gaat doen is een Russisch sprekende Oekrainer die vele jaren in Amerika heeft gewoond. Hij denkt aan het einde van deze maand klaar te zijn. Ik heb er alle vertrouwen in maar tot het resultaat daar is, weet je het natuurlijk maar nooit.
Ik laat u een deel van het door hem opgestelde contract zien. Staan er fouten in, zijn we dingen vergeten, suggesties, laat het weten svp.

Our desire is to delight the client. One way is to make clear our understandings with each other. These are the terms of our agreement together:

1. Redesign and recode the current website.

• Clean and attractive design.
• Add room for advertisement
• Re-design the logo.
• Add user navigation.
• Mobile device compatibility.

2. Change over (CMS) from WordPress to Expression Engine.

• Take all information from the old Word-Press database and import it into the Expression Engine database
• Keep the current functionality of...

Sta samen met mijn vriend en compagnon de vrijeradicaal Ab voor de deur van Jonkheer Pasteltint-Van der Hanenhocken. Maar niet na eerst een half uur door zijn landgoed te zijn gereden voor ik die deur uberhaupt bereikte.
Het gaat om een klus voor mijn onderzoeksbureau. Ik ben hier op verzoek van onze lokale Wethouder Jansen. De Jonkheer zit samen met Jansen in de rotaryclub en ik heb hem ooit eens vaag ontmoet op een verkiezings-overwinnings-feest van Jansen.

De Jonkheer wil wat camera’s en extra sloten op zijn landgoed. Hij doet open, gekleed in een rood fluwelen kamerjas en een vlinderstrikje. Verder, wit haar, levervlekken op z’n neus en trillende handen.
Hij is een jaar of zeventig en loopt wat moeilijk. Hij staat er glimlachend bij met het hoofd iets achterover om ons door de onderkant van zijn bril aan te kijken.
‘Frappant,’ zegt hij. ‘Ja, ja, ik zie het wel. Jullie vibratie is geminimaliseerd door abominaties. Komt u binnen.’

Ab en ik kijken elkaar aan. ‘Een total freak,’ fluistert Ab die graag citaten van de grote filosoof Wilders opdreunt. Binnen wordt de ruimte overheerst door een kolossaal schilderij...

Er gaat een golf van opwinding door Nederland. Er komt een nieuwe mogelijkheid tot bloggen bij. Op drasties! Iedere blogger kan eind deze maand hier zijn eigen blog aanmaken. Daarbij komen er flink wat mogelijkheden om het blog een eigen aanzien te geven. En het oude blog kan worden overgeplaatst naar het nieuwe blog, zegt de ontwerper. Technisch is dat mogelijk maar de Volkskant moet uiteraard wel willen meewerken.
Iedere blogger is in principe welkom. Dus alle VK-bloggers, maar ook andere bloggers zijn welkom om gratis hier te bloggen, verbonden met, maar wel geheel onafhankelijk van drasties. Van alle gepubliceerde posten zal een kop meelopen rechts op drasties en de meest gelezen en/of mooiste stukken zullen dagelijks op drasties worden gepubliceerd.

Ook drasties gaat er geheel anders uitzien want volgens VK-bloggers is het hier een grote bende. En dan doelen ze niet op de reageerders want daarvoor hebben ze niets dan lof. Herhaal lof. Nee, ze hebben het over hoe drasties er uit ziet: de opbouw, de opmaak, enz. Een zooitje.
En daar hebben ze gelijk in. JdeW begon ruim drie jaar geleden met drasties, min of meer als...

foto lidy broersma

Op tv zag ik een man zijn kameel door de menigte op het Tahrirplein jagen. Het zag er vreemd uit. ‘Arm dier’ dacht ik, en meteen zag ik in mijn gedachten weer de bedoeïen die zijn kudde bewaakte in de Westelijke woestijn van Egypte.
Hij kwam met deze dromedaris aan en vertelde dat het zo’n lief dier was. Ik stel me zo voor dat hij, ver van het tumult, als altijd zijn kudde bewaakt en dat zijn baas nog elke dag langs komt met voedsel en water. Daar in de woestijn waar de onverstoorbaarheid der dingen domineert.

foto lidy broersma