verhalen Category

Kennen jullie hem nog? Kuifje Simon.
Twee keer verscheen hij op drasties en nu is hij wereldberoemd:Leven in Frankrijk - eeuwig slapen; Leven in Frankrijk: Bal des livres
We zijn heel trots.
Een citaat uit - ‘eeuwig slapen’:

Plots richtte de postbode zich vanuit zijn voorover geleunde houding op en zei: “Hebben jullie de oude Alain nog gekend? Die zei elke avond als ie naar bed ging: ik zou wel eeuwig kunnen slapen. Toen op een avond zei hij tegen zijn zoon, ik geloof dat het moment is aangebroken. En wat denk je? ’s Nachts is ie in zijn slaap overleden.”
We zuchtten alle vier.
Jean Pierre stak het licht aan.

Er is een boek van hem verschenen: A la maison. Te bestellen bij uitgeverij Free Musketeers. Kuifje Simon meldt het zelf op zijn blogEn Cannes et Cruques, verhalen uit Frankrijk en af en toe ook Nederland.

Gisteren de kurken laten knallen!!
Hij is er!!
Mijn boek.
A la maison,
te bestellen bij uitgeverrij Free Musketeers.

Zo … nu hop naar de kroeg van Jean Pierre
ze weten niet waar ik blijf.
Ik  moest vandaag wat later komen zeiden ze. Iets met een verrassing. En breng Chris ook maar...

read full article

Na Apiedapies goede raad ter harte te hebben genomen (Rijd voorzichtig en smeer je goed in), rijden we naar Zuid Frankrijk: we komen veilig aan.
Bij mooi weer op het strand: we smeren elkaar goed in. In de slaaptent - het is nog half donker - word ik wreed wakker geschud. Het luchtbed schommelt woest heen en weer. Ik open mijn ogen en zie hoe manlief met zijn slaapdronken kop, licht voorover gebogen, op zijn rechterbeen staat. Zijn linkerbeen beweegt zich ritmisch van hóóg naar laag, en hóóg en laag… Ik zie zijn gele, korte broek in zijn handen.
Met een stoïcijnse blik gaat hij gewoon door. Wat is hij aan het doen. Gymnastiek? Dat doet ie niet écht vaak (lees: nooit). Langzaam dringt het tot me door: hij moet naar de wc. Hij probeert die ‘snelle sportbroek’ aan te trekken. Zijn grote teen belet hem dat; die komt niet verder dan het kruis in de binnenbroek.
Ondanks het zeer vroege ochtenduur kan ik een lach niet onderdrukken.
Krrrak-krak-krak, ik voel mijn lippen openbarsten, ik proef bloed, een traan rolt over mijn wang.
Toch nog verbrand.

Ilona

...read full article

Wat ik me afvroeg, gezien het hoge percentage enthousiaste lezers hier, zou meneer De Wit er niet eens over na willen denken een spin-off te beginnen met substantiëler proza? Fictie en/of non-fictie?
Het lijkt mij hier een mooi laag podium voor schrijfenthousiasten. En amateurrecensenten zijn al voldoende aanwezig. Onder de noemer Toi-extended wellicht? O.i.d.?

Simon Roodborst

Brusselmans is en blijft een van de beste en leukste thans levende Nederlandstalige schrijvers. Kent u zijn boeken niet, begin dan met De kus in de nacht uit 2002, schrijft Annalies van der Veer in hoeiboei. Daarin is hij op z'n best en ouwehoert non stop superieur over werkelijk van alles en nog wat. Dat lijkt misschien makkelijk, gewoon maar wat ouwehoeren maar dit is ouwehoeren op eenzame hoogte, 613 pagina's achter elkaar. Nu is er dus al een tijdje Een dag in Gent waarin de schrijver, een doordeweekse dag beschrijft in z'n woonplaats Gent. Om een indruk te geven van Brusselmans' schrijfkunst volgt hier een kort fragment uit Een dag in Gent, uit hoeiboei: (pag. 59/60) (…) Ik voelde me verplicht om verder te praten over de tumor van Sven Blanco. Die jongen zat daar toch maar mooi mee. 'er zijn veel mensen,' zei ik, 'die zo'n hersentumor kwijtraken alsof het niets is. Sterker nog, die hersentumor gaat vanzelf weg.' 'Toch ben ik er niet gerust op,' zei Sven, 'temeer omdat ik de laatste tijd meer koppijn heb dan vroeger.' 'Zou dat door de stress komen?' 'Nee, door die tumor, denk ik.' Hij zou gelijk kunnen hebben....read full article

Niemand is gelukkiger dan iemand die vertrekt, tenzij het iemand is die terug komt. (Emile Bergerat)  Verlies vooral niet je plezier in wandelen. Ik loop mezelf elke dag tot een staat van welbevinden, weg van elke ziekte; ik ben al lopend tot mijn beste gedachten gekomen en ik ken geen gedachte zo bedrukkend of men kan er wel van weglopen (...). Dus als men gewoon blijft lopen, komt alles vanzelf in orde. (Sören Kierkegaard)  Voor wie niet weet waar hij naartoe wil, zijn alle wegen goed. (Chinees spreekwoord) Wie niet gelukkig is waar hij is, zal het ook niet zijn waar hij heen gaat. (Koos van Zomeren) Het zich ontzeggen ofschoon het niet hoeft, geeft een immense vreugde. Want zodra het moet en het voorschrift is om elk jaar twee weken in een tent langs de berm van de weg te zitten, zou geen hond er meer inkruipen. (Godfried Bomans) Ik hou van lange wandelingen. Vooral als ze gemaakt worden door mensen die  mij ergeren. (Fred Allen) Een goede reiziger heeft geen vaste plannen en heeft niet de bedoeling om aan te komen. Lao Tzu.   Wat mij betreft. Ik reis niet om ergens heen te gaan, maar om te...read full article

swastika symbolen

Een oom van mij hield in 1944 met trillende handen de swastika-vlag vast.
Een andere oom is in Rusland gestorven, zat bij de SS. Zijn zoon, mijn neef, heet Adolf.
Mijn opa had een rechtszaak aan z’n kont omdat ie een ingepikt huis van Joodse mensen had verbouwd.
Hij zat een tijd in Westerbork na de oorlog.
Die Joodse mensen bleken Dachau te hebben overleefd.
Mijn Pa daarentegen heeft een NSB-er voor z’n bek geslagen. Is niet opgepakt, want de invloed van de aangetrouwde familie was dermate groot, dat dat niet gebeurde.
Als de moffen de A-bom eerder hadden gehad, sprak ik nu Duits en had ik nooit geweten van Kandinsky/Mondriaan en… Bluesmuziek/R&R. Allemaal ‘entartete kunst’.
London had niet meer bestaan, heette nu vermoedelijk Eva BraunStadt. New York: Neu Berlin.
Ik zou het overleefd hebben, vanwege connecties hier en daar.
Ja, ik ga met de billen bloot in dit stukje, maar waarom zou ik iets verzwijgen. Ik ken mensen die er niet over kunnen/durven/willen praten. Maar je bent Gus Bolden of je bent hem niet.
If I was king of the world, I would throw all the bombs and tanks/guns in the sea....read full article

AFGEKEURD VOOR MILITAIRE DIENST DOOR DOKTER ZAK. Max Pam is afgekeurd voor militaire dienst. Omdat de oorlog in Vietnam aan de gang was en ook omdat hij liever Peace wilde dan War, vroeg hij om raad bij zijn huisarts. Die heette Meijer Zak, een jood. Vlak voor de capitulatie in 1940 was Meijer Zak naar Engeland gevaren en daar had hij dienst genomen in de geallieerde legers. Hij raakte gewond op de kust van Normandie, zodat hij sinds die tijd enigszins mank liep. MaxPam: "Hij vroeg waarom ik niet in dienst wilde. Ik antwoordde dat zulks inging tegen mijn pacifistisch geweten, wat niet eens de helft was van de waarheid. Daarop legde hij uit dat ik mij kon opgeven als principieel dienstweigeraar, maar dat was helemaal de bedoeling niet, want dan moest ik twee jaar vervangende dienstplicht vervullen. En als ik dat ook niet wilde, mocht ik gaan zitten in de gevangenis van Nieuwersluis. De oorlogsheld hoorde mij aan. Een week later stond ik opnieuw voor hem, dit maal alleen in mijn onderbroek. Meijer Zak was niet alleen mijn huisarts, maar bleek ook het hoofd van de militaire keuring in Amsterdam. Hij bekeek mijn wervelkolom en...

read full article

ER OVERHEEN! Het eerste dier dat ik doodreed was een kat. Het was in Friesland. Ik had met mijn toenmalige maitresse afgesproken om daar in een klein plaatsje de nacht door te brengen. In dit gat was geen behoorlijk restaurant, dus reden wij en 20-tal kilometer verder om goed te kunnen eten. Ik had niets gedronken, want ik heb niets met alcohol of roken of pilletjes, alleen zij kon mij naar een andere wereld mee nemen. Wij reden op de provinciale weg terug naar ons hotelletje. Het was al nacht. Voldaan van de maaltijd en vol verwachting van wat de nacht zou brengen reed ik niet zoals gewoonlijk iets over de toegestane limiet. Op deze weg was dat dan iets van honderd op de meter. Maar wij waren alleen op de weg het was donker, er was geen verkeer en ik had geen haast. Ik reed er tegen mijn gewoonte in zestig tot 65. langs de autoweg liep een fietspad met nog een strook gras ertussen, waar af en toe een struik stond. Ik was een van de struikjes genaderd als er plotseling een beest tevoorschijn kwam en op de weg sprong, het bleek een kat te zijn zij maakte een kwart draai naar links en verroerde zich niet. Met grote ogen keek...

read full article

'ACH 'T IS NIKS. KEESJE VRAAGT OF GOD BESTAAT'. Zie ook: Pappa heeft God ook vriendjes. EEN GLAASJE THUIS. Simon Carmiggelt. Gisteren hadden we, tussen vijf en acht, wat vrienden op bezoek om een borreltje te drinken. 't Was zo maar, zonder tastbare aanleiding, om elkaars gezichten weer eens te zien. Henk en Elly waren er ook. Ze vormen een intellectueel echtpaar en ze zijn pas laat aan kinderen begonnen, zodat ik ze een hele generatie voor lig. Een zoontje van vier hebben ze, dat zonder flauwekul Keesje heet. Ik vroeg hoe hij het maakte en ze zeiden fijn: hij was op dat moment in handen van een studente, die als oppas fungeerde en zou door haar straks in bed worden getild. Ik schonk ze iets in de oporto sfeer en ze vermengden zich met de anderen, meteen inhakend bij het gesprek, dat over kunst en letteren ging. Gevestigde reputaties vielen als tinnen soldaatjes en de stemming begon al geanimeerd te worden, toen de telefoon ging. Ik zat er het dichtste bij. 'Jullie oppas,' riep ik. Elly, geheel moederdier, was in een sprong bij het apparaat. 'Ja?' 'Wat is er?' riep Henk, uit de andere hoek. Maar ze wuifde geruststellend...

read full article

EEN (1) NEDERLANDER VINDT BELGIE HET BESTE LAND TER WERELD. "In Belgie heb je 327 soorten bier en echt Belgisch eten, zoals garnalenkroketten. Het is een heel liberaal, vrij, mooi en eigenlijk ook heel ruimtelijk land. Op de Belgische snelwegen voel je je minder opgesloten dan op de Nederlandse. De wegen hebben karakter. Belgische huizen mag je net zo bouwen als je zelf wilt. Kortom, je hebt meer burgerlijke vrijheden dan in Nederland. Charleroi lelijk? Ga eens in Tilburg kijken. Dat is echt een stuk erger en je eet er nog viezer ook." Dat vindt de Nederlandse journalist Dylan van Eijkeren. Nederland is minder goed dan Belgie? "Nederland is saaier. Het is ook een heel goed land, West-Europees, best liberaal. Je zult er niet vergiftigd worden op elke straathoek of beroofd. Maar het is opwindender in een land te wonen met twee talen, arm en rijk en dat ook nog verdeeld over twee gebieden. En met waanzinnige bergen, althans voor Nederlandse begrippen." Bergen heb je overal... "Ja, maar kijk je naar Zuid-Europa, die landen zijn ofwel corrupter, of je spreekt de taal niet." Wat wil jij met dit boek? Belgie redden? "Heel graag....

read full article

Steeds meer Vlamingen gaan in Friesland op vakantie.

De doorgaans stugge Fries en de bourgondische Vlaming schijnen elkaar gevonden te hebben. Van zeilen houden de zuiderlingen niet, vooral het fietsen van de elfstedenroute blijkt populair. Daar zit geld in moet Studio Willy Vandersteen gedacht hebben. Want de jongste editie van Suske en Wiske heet 'De Elfstedenstunt' en speelt zich af in het hoge noorden van de Lage Landen. In De Elfstedenstunt worden Suske en Wiske via de teletijdmachine naar het Friesland van de achttiende eeuw geflitst. Daar blijkt Frisia, de lentefee gevangen genomen te zijn door Froast de jaloerse ijskoningin.
Gevolg: Friesland is gehuld in een permanente winter. Het verhaal loopt natuurlijk goed af, en Suske en Wiske zorgen ervoor dat het weer lente wordt en vinden per abuis de elfstedentocht uit. Wij moesten eigenlijk alleen lachen op het moment dat Commissaris van de Koningin Ed Nijpels in de strip verschijnt.
De Elfstedenstunt is de moeite waard als verzamelobject voor Elfstedengekken, Suske en Wiskefanaten en Friezofielen. Die laatste groep kan hem natuurlijk al in Friese vertaling...

read full article

Weke vis, te lang gekookt vlees, gekookte aardappelen en smakeloze kaas, zo denkt Wall Street Journal reporter William Echikson over het eten in Nederland. Gedurende eeuwen meden culinaire experts Nederland dan ook als de pest. Hoe anders was het van oudsher bij de buren.
Direct over de grens al in Vlaanderen hadden de restaurants volgens de Amerikaan een heerlijke combinatie van Franse stijl en Duitse porties.
Maar gelukkig er is nu een Nederlands restaurant dat zich met de besten ter wereld kan meten. Restaurant Oud-Sluis in Sluis is volgens hem juist zo bijzonder vanwege het gebrek aan culinaire traditie in Nederland. Daardoor kon chef Sergio Herman de gebaande paden verlaten en experimenteren. Zijn moleculaire kookkunst leverde hem drie sterren op. En voor het eerst zie je Belgen naar Nederland komen om te eten in plaats van andersom.







A DUTCH CHEF MAKES HIS MARK.

by William Echikson When culinary adventurers set off on a voyage, the Netherlands used to be among the least appetizing possible destinations.
Read on here>>



Almost all Dutch meals consisted of soggy fish, overcooked meat, boiled...

read full article

ALS DE VLEUGELS VAN JE VLIEGJE ZIJN GEBROKEN. Opa vertelt hoe gek de meiden vroeger op hem waren In het dorp. Hij beschrijft Mahjouba, een mooi, klein, mollig meisje, met een gezicht als een volle maan met rode wangen en stevige borstjes. Met zijn oude verschrompelde knokige handen schildert opa het gezicht en daarna de borstjes. Een geweldige lach verschijnt op zijn gerimpelde gezicht en in de schittering van zijn ogen die tevoorschijn komt, lijkt het wel alsof hij Mahjouba voor zich ziet als de dag van gisteren. Hij vertelt dat toen een oudere zus van hem ging trouwen Mahjouba ook op de bruiloft was als een van de bruidsmeisjes. In zijn tijd duurde een bruiloft acht dagen. Ze had hem opgezocht in de kamer waar hij sliep. Opa begint bij dit deel van het verhaal heel zachtjes te praten en kijkt om zich heen of oma in de buurt is. "Ja, ze ging naast me liggen, de malle meid." "En toen?" Ik ben nieuwsgierig en tegelijkertijd hoop ik dat hij niet alle details gaat vertellen. "Op dat moment kwam er een tante binnen en die heeft haar weggejaagd uit de kamer." Daarna krijgt opa's stem een serieuze toon en dan weet ik dat het...

read full article

APPELMOES. Schil een paar kilo friszure appelen die u op de markt hebt bevrijd van die vreselijke groentenman. Als u hem vraagt: dag mijnheer, zijn de mandarijnen zoet, sneert hij luid: Ja mevrouw, was u bang dat ze lastig waren? Als u een kilootje aardappelen wilt, roept hij sarcastisch: Zo, feestje zeker? Kan u het dragen of zal 'k het effe thuisbezorgen? Zo een nare groentenman. Verwijder schillen en klokhuisjes. zet beide uit in uw tuin of stadspark. Egels en vogels zullen er blij mee zijn. De hertjes willen niet meer. Die plaatsten onlangs plots een bordje: Voer ons niet, daar worden wij ziek van. Snij de appels in kleine stukjes. Zet een grote pan met een laagje water. En de appelstukjes op een matig vuur. Voeg kaneel naar smaak toe. Smaak is een raar ding. Overlegt u met uzelf. Serveer de warme appelmoes in uw fraaiste Marokkaanse schaal. Met uw duim op de rand voelt u drie opstaande meegeglazuurde stukjes klei. U hebt zichzelf wijsgemaakt dat daar in braille een verborgen boodschap staat. Van de blinde schalendraaier aan zijn geheime liefde, het glazuurmeisje. Appelmoes kunt u ook heel goed langere tijd bewaren....

read full article

Knorretje is een erg klein diertje, maar vriendelijk en behulpzaam, zoals voor baby Roo. En hij houdt Christopher gezelschap op weg naar school. Knorretje is geloof ik Winnie's beste vriend, en soms een braaf dier voor een roze varkentje. Als hij nerveus is, bewegen zijn oren.

Knorretje draagt een gestreept shirt. Dit shirt was vroeger groen, maar Disney heeft het veranderd in een roze shirt. Zijn favoriete eten is maiskolven. Hij leeft in een Beech Tree, ten zuiden van Pooh's huis, in het 100 Acre Bos Zuidwest. Naast het huis was een stuk van een naambord gevonden met de naam van Knorretjes grootvader "Trespassers W". De volledige naam  was Trespasses William.

Sinds de uil verhuisde naar het huis van Knorretje, verhuisde Knorretje naar Pooh's huis. John Fiedler deed de stem voor Knorretje in de Disney Winnie de Pooh films.

 Knorretje en Winnie de Poeh. Bellen Blazen Knorretje en Poeh blazen samen bellen. Knorretje en Poeh gaan de bellen tellen: een, drie, acht, oh nee, wacht even, wat komt er ook weer na zeven? Knorretje heeft pech.... Knorretje is weg!

 

Jan Wolkers: "Bij elke rol beschuit in mijn jeugd zat een plaatje voor het Verkade-album. Ik was een verwoed verzamelaar en leerde elke keer meer. Bioloog Jac. P. Thijsse en die albums kunnen niet genoeg geprezen worden."


verkade album

Ook leerde de jonge Wolkers veel van bioloog en schrijver Dick Hillenius. Wolkers: "In de tijd dat ik op het atelier werkte van Zadkine in Parijs ging ik vaak langs bij de Jardin des Plantes, waar Dick Hillenenius onderzoek deed naar kameleons. Die huiden van de dieren hingen daar als tabaksbladeren aan het plafond. Er is zelfs een ondersoort naar Hillenius genoemd. Kijk, dat is iets anders dan Bomans die als het schemer werd naar het cafe sloop om te gaan schaken."


slangenarend


Onovertroffen is het relaas van de week van 17 tot 24 juli 1971 toen Wolkers op de Rottumerplaat verbleef. Schrijver Godfried Bomans ging hem voor en deze beleefde daar een angstige tijd. Wolkers: "Bomans zou zelfs doodsbang worden van een vleermuis. Hij had slechte ogen, zijn brillenglazen waren dik als de bodem van een fles. Ik ontdekte vertrapte meeuwennesten. Bomans heeft die nesten niet...

read full article

Ik heb eens veldexperimenten met een kraai gedaan. Karel heette hij: Karel de kraai. Als ik in zijn kooi kwam om hem op te halen, ging hij op mijn schouder zitten. Hij zag mij als een vriend. En zoals dieren dat onderling vaak doen, begon hij gelijk mijn vacht schoon te maken. Het had zijn voorkeur om met zijn zwarte snavel mijn oogwimpers, ja mijn oogwimpers, te kammen. Net zo lang tot ze prachtig schoon, keurig in het gelid stonden. En ik liet hem dat doen. Want ik was totaal niet bang. De schrijver Truman Capote had ook een zwarte vogel: de raaf Lola. Hij had de jonge vogel als kerstcadeau gekregen van zijn dienstmeisje Graziella. Zij had haar in een ravijn gevonden in Sicilie en dacht er Capote een groot plezier mee te doen. Capote wilde het dier veel liever laten uitvliegen, maar dat kon voorlopig niet, want Graziella had de vleugels gekort. "Raven zijn erg pienter", zei Graziella. "pienterder dan papegaaien. Of paarden. Als we de tong splijten, kunnen we haar leren praten." Capote wilde er niets van weten. Ze zat graag op zijn hand of schouder. "Ze vond het dan prettig mij te kussen, dat wil zeggen, zachtjes met haar...

read full article

En weer een feest voor de 29 juli tachtig jaar geworden Harry Mulisch. De schrijver over hoe het allemaal begon. ''Ik herinner me het als de dag van gisteren. We waren met ons miljoenen.'' Maar hoe groot is Harry eigenlijk. Vraag het aan Google. Het aantal hits. Hier de werkelijke lijst van 'Grootste Schrijvers van Nederland'. Kortom: verslagen door de Kameleon (H. de Roos). Van Deel en Storm zijn ook recensent, dat helpt. Anne Frank: 38500000 Leon de Winter: 2910000 Hugo Claus: 2400000 H. de Roos: 2360000 Tom van Deel: 2190000 Gerard Reve: 2140000 Marcel Moring; 1860000 Jan Cremer: 1580000 Harry Mulisch: 1410000 Sonja Bakker: 810000 Arie Storm: 648000 Jeroen Brouwers: 604000 Martin Bril: 532000 W.F. Hermans: 518000

Het was in 2003. Op een goeie dag, 's avonds om zes uur, zou Jong Ajax een oefenpartij spelen tegen Jong Anderlecht, in het Constant Van den Stock-stadion. Ik zou persoonlijk van de partij zijn omdat m'n neef z'n eerste wedstrijd voor Jong Anderlecht zou spelen. Dus ik in m'n Porsche naar Anderlecht. Ik mocht natuurlijk parkeren op de VIP-parking, daar ik niet voor niks de zeer beroemde schrijver Herman Brusselmans ben, geliefd bij een groot publiek, geeerd om z'n vakmanschap en bewonderd om z'n stilistiek, maar evenzeer om z'n boeiende en bescheiden persoonlijkheid. Ik ging eerst een koffietje drinken en in de lounge werd ik begroet door achtereenvolgens Michel Verschueren, de oude heer Van den Stock, de jonge heer Van den Stock, Hugo Broos, een man die ik niet kende, de kantinejuffrouw, Paul van Himst, Glenn de Boeck en nog een andere man die ik niet kende (na een half uur bleek dat niemand hem kende en hij werd discreet uit de lounge en uit het stadion tout court verwijderd.)... Een half uur na de wedstrijd bestelde Marco van Basten een Spa Rood in de lounge. Hij viel meteen op. Hij keek wat onwennig om zich heen, liet...

read full article

De boeven, zo meldde het bericht, waren uit op ‘de weekendopbrengsten’. Dus: twintig cent van iemand die zijn Suske en Wiske te laat heeft teruggebracht, en een paar euro van de genuttigde koffietjes.
Ik voelde me gelijk schuldig, omdat ik al jaren niet in de bibliotheek geweest was. Dus reisde ik gisteren af, naar de nieuwe bibliotheek in Amsterdam.
Een lichte kolos, die mij in de verte deed denken aan het Tate Modern in Londen. Overal witte iMacs. Onbeduimeld. Ook stonden er grote, rode designstoelen, en een soort plastic eieren waar kinderen in konden zitten. Om de haverklap trof je een on-biebachtige Pepsi-automaat aan. Het fluisterbeleid, dat in mijn herinnering altijd nogal fascistisch werd gebezigd, was totaal afgeschaft. Er speelde muziek en er huilden baby’s. Bij de ingang stond een piano met een bordje erbij: “Bent u een ervaren pianospeler, dan mag u gebruikmaken van deze piano!” Op de zevende verdieping was een terras met uitzicht over heel Amsterdam. Toen ik wegging, speelde er iemand piano. Dit was geen bibliotheek, dit was de hemel.

lang vliegt De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafon onafgebroken met duizenden per week de Nederlandse boekwinkels uit. Inmiddels begint de verkoop het half miljoen te naderen, en dat betekent dat er van Zafons bestseller alleen al meer is verkocht dan van alle serieuze literatuur uit Spanje bij elkaar die hier pakweg de afgelopen tien jaar is vertaald.

zetten de tent op en keken elkaar es aan.
is dit de vakantie, vroeg vijf met plotse schrik voor
de ruimte die niet ingevuld hoefde.
ja mien jong, zei ik, dit is het nou.
en is drie weken lang? vroeg hij.

steels liet ik een diepe zucht.
drie weken. de-rie we-ken.