trotsopikje Category

Okay, twee x postbezorging per dag is wat veel, de melkman aan de deur is over. Maar Tante Pos is wel het noorden kwijt.
Briefje in mijn bus, brief/pakket voor u afkomstig van: 'retour afzender'. Ik naar het postkantoor.
Brief niet te vinden.
Bel het door TNT opgegeven servicenummer. Moet ander nummer draaien 0900…, 45 ct. per min. ik kom niet door. Dan maar via internet.
De door de postbode ingevulde code klopt niet. 6x gokken. Lukt niet.
Weer bellen: ‘u moet de afzender bellen, die kan u verder helpen’.
En het is buiten rotweer…

Odie Massée

Ja die hangen ook te hangen in het kleine winkelcentrum van ons dorp.
Uitdagend tegen een keurige winkelpui twee bepette hangers. Een scheel radiootje staat vervormend hard een rapnummer uit te braken. Diverse mensen kijken verstoord naar deze provocatie.

Ik glimlach en zeg: ‘Hé goeie rap joh!’
‘Wat bedoel je bemoeial?’, klinkt spottend terug.
‘Ik hou van rap, jammer dat het geluid zo vervormt, heb je geen betere installatie?
Ze laten me het te kleine radiootje zien.
‘Tja, zó hard kan hier niks fatsoenlijks uitkomen, terwijl het toch goeie muziek is’.
De sfeer wordt aangenaam. Ze zetten radiootje zachter en bedanken me voor de tip. 
Ik wandel verder en zing in mezelf: ’O Freunde, nicht diese Töne! Sondern laßt uns angenehmere anstimmen!’

Arthur Leeuwensteijn j

Na een nacht van regen en wind buiten onze tent (en ook deels binnen) besloten we het prachtige natuurgebied Plitvitce in Kroatië te verlaten voor Bosnië.'s Nachts hadden we nog wat aarzelingen, ons eerdere plan was doorreizen naar het bekende Italië. Met haar cipressen en alom tegenwoordige historie.

We waren al snel in Bihac, een universiteitsstad.
Een knul van een jaar of 15 met een fiets en met witte oordopjes (teken van ik-weet-hoe-het-hoort) cirkelde om ons heen. Toen hij ons goed had bekeken en wij hem groetten gaf hij een bredere grijns dan ik ooit heb gezien. Het leek alsof hij ons verwelkomde: fijn, eindelijk weer toeristen! 
Die glimlach maakte het verschil. 

pawi

Ik sta te wachten op een taxistandplaats, vlakbij legio cafés en terrassen. Omdat geen taxi te bekennen is, bel ik een taxibedrijf, binnen 5 minuten zullen ze er eentje sturen. Ik stop de telefoon –een bijdetijdse smartphone- terug in m’n binnenzak. Komen twee knullen naar me toe.

‘Mijnheer, mijn telefoon is leeg en ik moet heel dringend een vriend bellen, mag ik even uw telefoon gebruiken?’ Ik twijfel, maar zeg dan resoluut: ‘Nee, dan hol jij ermee weg en ik kan jou niet inhalen, overal kun je hier bellen, overal zijn cafés, ga daar maar bellen’.
Betrapt benen ze weg.
Ik heb geluk, voor hetzelfde geld had ik nog een klap op m’n hoofd kunnen beuren.

Mario de Kort 

Graag bezoek ik cafés. Vooral die cafés waar ik vroeger al kwam en lang niet meer geweest ben.
Het is een klein cafeetje, voortaan opgeslorpt in het winkelcentrum, de Nieuwe Koningpassage. Geen mens is binnen, de kastelein -inmiddels 24 jaar ouder- zit aan de thee.
Alleen het toilet is intussen verbouwd, de dubbele pisbak is nu bijna groter dan het cafeetje, maar de lucht is eigenlijk onveranderd, hier heeft de tijd stilgestaan.
Wel zijn veel vaste klanten inmiddels dood.
De kastelein komt met een scherp plan: 'Kom hier je verjaardag maar vieren, dan zet ik de goede muziek op'. We kijken elkaar begrijpend aan.

Mario de Kort 

Het waren de laatste dagen van mijn vader, volgens de dokter.
Hij lag thuis in bed. Soms was hij even helder.
Op een ochtend bakte mijn moeder in de keuken zijn favoriete koekjes. Ik zat bij mijn vader toen hij de geur in zijn neus kreeg. Hij kwam overeind en tot mijn verbazing stapte hij moeizaam uit bed.
Hij strompelde naar de keuken en stak zijn hand uit om een koekje te pakken.
Zonder te kijken, gaf mijn moeder met een vork een tik op zijn hand.
"Afblijven, ze zijn voor de begrafenis."

Herman Dovering 

M'n vrouw Tineke is verloskundige, eigenlijk ze wás verloskundige.
Ons petekind, oogappel nichtje Renate vraagt: 'Tineke wil jij m'n bevalling doen?' Tineke is er helemaal klaar voor.
Drie weken voor de bevalling haar telefoon op scherp, geen alcohol 's avonds, want hoogzwangere Renate kan haar elk moment nodig hebben.
Vanavond plots een sms: 'Sorry tante Tineke, ik lig in het ziekenhuis, ging heel snel, volgende keer beter!'

Anton Paalvast
 

Mijn man kookt de ene helft van de tijd, ik de andere.
Mijn zoontje van vier mag me graag assisteren bij het koken.
Vandaag viel het me voor het eerst op dat hij eigenlijk nooit vraagt om zijn vader te helpen.
"Waarom help je pappa nooit", vroeg ik hem. "Is hij zo bazig?"
"Nee hoor mamma, pappa weet al hoe het moet."

Janita 

Vijfentwintig jaar geleden leerde ik mijn vrouw kennen. Een Française. De traditie wil dat je in Frankrijk met Pasen lamsbout eet. En als ik iets vies vind is het wel lamsvlees.
Voor ons eerste paas etentje had ze een grote lamsbout gemaakt. ‘Heerlijk’ loog ik uit volle overtuiging.Twee Pasens later besloot ik dat het beter was op te biechten dat ik niet van lamsvlees houd, dan de rest van mijn leven lamsbout te eten op eerste Paasdag.
We zijn nog steeds samen en wat ik nu eet kunt u lezen op

Lummel

Vriend Edwin is een begaafd kunstschilder maar zijn sociale vaardigheden laten nog wel eens te wensen over. Op een feestje wordt hij benaderd door een ietwat aangeschoten oudere  dame die hem vraagt of zijn zaakjes nog een beetje goed lopen.

Gevleid door de aandacht wil Eddy net aan een exposé over de invloed van de economische recessie op de verkoop van zijn werk beginnen als de gastvrouw hem vriendelijk wegsleurt naar de keuken.

“Uitkijken!”, maant ze streng: “Deze vrouw is op zoek naar een man voor haar bijna 40-jarige dochter. Je zaakjes interesseren haar niet. Ze vroeg naar je zaadjes.”

Marilou de Rode

Via internet vind ik een liefhebber voor mijn oude bandrecorder uit 1964 (met 10 banden met de Arbeidsvitaminen uit die tijd). Hij haalt hem op en we buigen ons nog even over het apparaat. 
“Ach, wat mooi. Dat geluid van dat mechanisme” Hij klik-klakt met de aan-uit schakelaar. Ik wijs naar de zachtrode gloed in het binnenwerk: “Kijk, die elektronenbuizen.”
“Ja” glundert hij; “En hoor die motor zoemen. Oh, hij is met een dubbele capstan!” 
Ik help hem de spullen naar de auto te dragen.
Buiten zeg ik: “Mijn vrouw had er genoeg van.”
Hij antwoordt: “Ja, ik mag ook niet alles houden, ook al hebben we plek zat. Maar ja, af en toe breng ik dan maar weer eens een bloemetje mee.” 
“Of een doos chocolaatjes.” vul ik aan. “Ja, of chocolaatjes. Dat werkt ook.” 

weeromstuit

Ik zit graag voorin de bus. Beetje kletsen met de chauffeur, mooi zicht op de weg en wie er zo al binnenkomt. Vandaag is er ook een jochie van een jaar of 10 bij dat de boel goed in de gaten houdt omdat hij later buschauffeur wil worden.
Hij is helemaal in zijn rol en er ontgaat hem niets.
Als er een al wat oudere keurige dame instapt die, zoals later blijkt als invalkracht op basisscholen werkt, roept hij enthousiast: “Hé, ik ken jou ergens van!”
“Denk eens goed na”, zegt de vrouw vriendelijk bemoedigend.
Dan gaat hem een lichtje op: “Oh ja! Jij hebt vroeger bij mij in de klas gezeten!

Marilou de Rode

In het atelier van mijn vriend Eddy is een kat komen aanlopen en het lijkt erop dat deze van plan is te blijven. Vooruit dan maar, denkt Eddy, en hij wendt zich tot buurvrouw Jet voor voedingsadviezen. Buurvrouw Jet is een echt kattenmens en heeft er zelf een stuk of vijf. Doordeweeks krijgen de katten gewoon brokjes voor de kat uit blik en uit een pak, vertelt ze hem, maar op zondag maakt ze een uitzondering en krijgen de beestjes ‘echt mensenvlees’. Hieperdepiep.

Marilou de Rode

Mijn zoon trekt in bij zijn vriendin. Iedereen is gemobiliseerd, vrienden sjouwen af en aan, de moeder van zijn vriendin heeft soep meegenomen en staat in de keuken broodjes te smeren en ik kom net terug van een ritje naar de milieuboulevard.
Er lijken ondertussen nieuwe hulptroepen gearriveerd te zijn want ik zie in de woonkamer een mij onbekende man, een beetje overgewichtig, nogal kalend en gehuld in zo’n wijde regenjas tot op de grond.
Ik loop naar hem toe om me voorstellen en pas als hij zich helemaal omdraait en ik zijn ogen en dat lachje zie (wat ik er altijd al met liefde af had willen meppen), herken ik hem: mijn ex.

Marilou de Rode

Op een drukke zaterdagmiddag in de stad en nota bene vóór het politiebureau blijkt mijn brommertje te zijn gejat. Binnen doe ik aangifte van mijn vermiste Gilera Citta.
“En de kleur?”, wil de agent nog weten.
“Tja, de wielen en het motorblok zijn zwart, maar verder is hij voornamelijk wit met een klein beetje rood”, antwoord ik.
De volgende ochtend word ik gebeld: er is een Gilera gevonden die aan de beschrijving voldoet. Als ik verwachtingsvol in de loods kom kijken, zie ik helaas meteen het misverstand. ’t Is een Gilera Citta, hij is wit en een beetje rood, maar dan gemengd = hartstikke roze!
Te lelijk ook om te doen alsof het de mijne is.

Marilou de Rode

Ik zat gisteren in de trein van Haarlem naar Amsterdam. Tegenover me kwam een jonge moeder zitten met een kind van een jaar of vier. Het jochie vond alles prachtig en praatte honderduit. Toen passeerden we de koepelgevangenis in Haarlem.
“Mama, mama,” riep het jongetje enthousiast, “in dat ziekenhuis ligt papa, hè!”

T. van Gemerden

Als ik mijn hondje uitlaat langs de wijkring, hoor ik achter me twee fietsers aankomen. “Het is geen wonder dat die kleuters van tegenwoordig zo agressief zijn”, moppert de een tegen de ander: “Moet je zien waar ze op TV allemaal naar kijken.”

Even later passeren ze me.  Nee, niet twee oude mannen op stoere rijwielen, ook geen twee oudere huisvrouwen met boodschappentassen aan het stuur, maar twee jongens van een jaar of 14 op afgeleefde crossfietsen, weggedoken in hun capuchons.

Marilou de Rode

Mijn zwager wordt 60. Om dat te vieren is er een verbouwde boerderij afgehuurd waar de gasten ook kunnen blijven slapen. Het grote feest is ’s avonds op de deel. Zelfs mijn oude vader is uit het verpleeghuis gehaald en in zijn rolstoel op een strategische plek opgesteld van waaruit hij het gewoel van geslaagde en minder geslaagde babyboomers kan overzien.
Dat mijn zoon van 13 inmiddels dronken is gevoerd door lollige neefjes, merk ik pas als ik hem met een glazige blik in zijn ogen aantref op de hooizolder van waaraf hij op het gebeuren neerkijkt.
Ik raap hem liefdevol op, stop hem in bed en voordat hij knock-out gaat, zucht hij nog even verzaligd: “Opa, die is pas cool.”

Marilou de Rode