schrijverei Category

Grillig als zovele vrouwen
is het weer in Nederland.
De verschuiving der seizoenen
loopt gigantisch uit de hand.
‘s Zomers storm en regenbuien,
in ‘t voorjaar komt het ijs aankruien.
Gelukkig maar dat Jan z’n kaart
de stabiliteit bewaart.

Geen kerst- en geen sexverhaal. Maar wel wreed. Of het waar gebeurd is of niet, door wie het geschreven is, het valt niet meer te achterhalen, maar het blijft een aangrijpend verhaal, dat van de laatste uren van Jezus, waar hij een doornenkroon op zijn hoofd krijgt geduwd, bespot wordt, drie keer valt en uiteindelijk wordt gedood.

De melodie van "O hoofd vol bloed en wonden…" is voor mij onlosmakelijk verbonden met dit verhaal. Tot mijn verrassing blijkt de muziek geschreven te zijn door Liszt.  Een wereldberoemde pianist vertolkt Liszt zo mooi, zo muzikaal. Hij bespeelt de vleugel in een kerkgebouw, dat nu dient als concertzaal. Op zondag, laat in de ochtend. 

De scène met de vrouw die met een doek het toegetakelde hoofd dept, komt als een verrassing langzaam op uit het concert. Ik herken de melodie en ben ontroerd. Een paar stoelen verder toont iemand anders ook haar herkenning, ze begint zachtjes mee te zingen. 

Ze lijkt tijd en plaats vergeten te zijn. Een liefdevolle arm om haar heen herinnert haar weer aan het hier en nu. In een voormalig kerkgebouw. Nu een concertzaal. Met aan de vleugel Reinbert de Leeuw.

...

En weet u waarom?
Omdat niemand weet hoe hij werkelijk heet: Gadafi, Gadaffi, Gaddafi, Ghadafi, Ghaddafi, Ghadaffi, Ghadhafi, Khadaffi, Khaddafi, Kadaffi, Khadafi, Gheddafi, Qaddafi…
En dan heb ik het nog niet eens over zijn voornaam:
Muammar, Moamar, Muamar, Moammar, Moe’ammar…
En hoe zit het met dat ‘al’ of ‘el’.

Voor de enig juiste schrijfwijze, zie hieronder!
Maar eerst enkele voorbeelden van de schrijfwijze van de naam van de Libische leider in de internationale pers:

Gadhafi Battles to Hang On
Gaddafi: ‘I’m not in France, I’m not in Venezuela, I’m still here’
Qaddafi Says He Hasn’t Fled Libya as Regime Begins to Unravel
Libisch leider Moe’ammar Khaddafi houdt spoedig toespraak
De Libische leider Moammar al-Kadhafi
Libische ambassadeurs bij de VN hebben hun leider Moammar Gadhafi
Muammar al Gaddafi herrscht seit vier Jahrzehnten
EU verurteilt Brutalität des Ghadhafi-Regimes in Libyen 
Muammar el Gaddaffi’s Sohn
Muammar Gheddafi, un leader controverso
Gadafi aparece en la televisión estatal para advertir que sigue en Libia
Libia: Khadafi hablará por primera vez en televisión  

de enig juiste...

Bekentenisproza ‘Alle dagen laat’ van krullebol Miss Melancholica Mensje van Keulen uiterst onbenullig.
Hangjurk Maarten ’t Hart, de van zijn griffermeeerde geloof afgevallen zijden sok met zijn kale aardappelkop en hoge piepstem.
Getrut in de marge, door Fred van der Wal.

 

”Je kan beter een verhaal maken of niets doen of dood zijn dan een dagboek bij houden”, schreef de bijna dertigjarige schrijfster, het van haar RK geloof afgevallen ex-MMS meisje Mensje van Keulen in de lente van 1976 in een dagboek waarmee ze in januari van dat jaar was begonnen.
Ze praatte daarmee W. F. Hermans na, zoals zij wel vaker deed o.a. in een artikel over het behoud van het ABN, waar Hermans zich ook graag druk over maakte.
Zelden heb ik een onbenulliger boek van een schrijfster gelezen dan “Alle dagen laat” van Mensje van Keulen.
De titel lijkt een variant op “Alle dagen feest” van Remco Campert.
Inhoudelijk lijkt het boek op het geleuter in de dagboeken van C. Buddingh. Het verbaast mij niet dat zij het zo goed kan vinden met de hangjurk Maarten ’t Hart, de van zijn griffermeeerde geloof afgevallen zijden sok met zijn kale...

Steeds meer producten zullen in de toekomst meten wat de gebruiker voelt en daar slim op inspelen. Om de kracht van dit principe te illustreren, ontwikkelde onderzoeker Miguel Bruns Alonso op de TU Delft een pen die stress bij de gebruiker meet en attent maakt op teveel stress. De gebruiker mag dan die dag het werk voor gezien houden.

Dutch student developed writing pen designed to reduce stress

The MedGuru - Miguel Bruns Alonso, an Industrial Design PhD student from the Delft University of Technology in the Netherlands has created an innovative handheld device which he claims is a discreet and effective solution for preventing stress, anywhere, anytime.
Bruns has conceived a pen that can not only spot short-term stress in the person using it, but also has the potential to lower some of the anxieties he is feeling.
It is a well known fact that people are prone to playing with their pens when they are tense. Using this mechanism, Bruns developed a pen that can detect nervous actions indicating stress when it is being fidgeted with. [read on]

According to Alonso, the “anti-stress pen” is not designed...

Tijdens een van mijn fietstochten door Thailand werd de 60e verjaardag van de troonsbestijging van koning Bhumi Bol gevierd. Overal waren er een soort altaren opgericht met levensgrote afbeeldingen van de koning en zijn gemaal in ceremoniële dracht. Vaak zag ik ook een foto met het ernstige gezicht van de koning die langs zijn neus naar beneden kijkt en zijn wijsvinger opsteekt in de richting van zijn neuspunt. Aan die neuspunt hing, geloof het of niet, een klein zweetdruppeltje. Wellicht hebben de koning en zijn hoffotograaf aan de bevolking duidelijk willen maken, dat de koning behalve een serieus en ietwat belerend vorst ook maar een mens is, die het soms warm heeft en zweet net als zijn onderdanen.
Primus inter pares dus.
Ik denk dat de koning zijn immense populariteit niet weinig aan deze foto te danken heeft. Je kunt je koningsgezindheid in Thailand publiekelijk tonen door het dragen van een hardgeel poloshirt met het koninklijk embleem op de borst gestikt.Overal zag je dit shirt en ik heb zelfs een toerist met zo’n shirt zien lopen, de slijmbal.

Ik fietste van Phangnga naar Krabi en ontwaarde overal...

Aangekomen in Mae Sai, de noordelijkste plaats van Thailand aan de grens met Birma, heb ik mijn intrek genomen in The Nordern Guesthouse. Ik was de enige gast en kreeg de volle en warme aandacht van de eigenaar. Ik kan dit gasthuis zeer aanbevelen. Het is niet erg luxueus, het wekt eerder de indruk op een late namiddag met wat sloophout in elkaar te zijn getimmerd, maar het is heerlijk gelegen in het groen aan de grensrivier. Mijn kamer is simpel maar voldoet aan alle eisen van deze reiziger, te weten een schoon bed en een badkamertje. Geen mug kan er binnendringen in dit boudoir, maar wat geluidsisolatie betreft, voldoet het naar mijn inschatting niet geheel aan de eisen van de meest minimale bouwverordening. Ik kon de eigenaar in het kamertje naast mij horen woelen, maar dat was ook het enige nachtelijk geluid. Zoals bijna elke ochtend werd ik weer voor dag en dauw gewekt door een stelletje hanen.
In Thailand vertelden ze mij het navolgende sprookje:

Er was eens een tijd, dat er nog helemaal geen hanen waren in Siam en de mensen elke dag konden uitslapen. Zij hoefden nog niet zoals tegenwoordig vroeg op om rillend...

deel 1

Ik raakte vanochtend in een wegrestaurantje aan de praat met een moslimman van 46. Hij keek me aan en zei dat ik een probleem had. Ik vond het knap dat hij dat kon zien, want ik wist nog van niets.
Ik vroeg hem wat over zichzelf te vertellen en hij zei dat hij vrachtwagenchauffeur was, maar al twee maanden werkeloos, omdat het contract van zijn baas afgelopen was. Hij kreeg geen uitkering en ging af en toe wat geld van de bank halen om daar met zijn gezin van te leven. Die hopeloze toestand spookte de hele dag door zijn hoofd en hij kon aan niets anders meer denken.
Ik kreeg de indruk dat zijn probleem iets groter was dan het mijne, wat dat ook zijn moge. Ik vroeg hem of hij wel eens alcohol had gedronken en hij zei dat hij nog nooit een druppel alcohol had aangeraakt, hoewel hij vroeger op een ambassade had gewerkt waar drank te krijgen was. Hij had geen idee hoe het smaakte. Ik had geen reden om aan zijn verhaal te twijfelen en verbaasde me over zoveel gehoorzaamheid en volgzaamheid.

Is de controle op het doen en laten van de gemiddelde moslim dan zo goed georganiseerd, dat je het wel uit je hoofd laat om...

Maleisië is een heerlijk land, bijna altijd mooi weer, prachtige natuur, democratische bestuursvorm, geen schrijnende armoede, weinig criminaliteit, maar het is overduidelijk wel een moslimland. Nu heb je daar als toerist niet al te veel last van, de meisjes met hun tuttige hoofddoekjes lonken en flirten net zo fanatiek als hun leeftijdgenoten in niet-moslimlanden, een paar keer per dag klinkt vanuit de minaretten wat gejammer, maar dat duurt meestal maar een paar minuten en als de imam toevallig een mooie stem heeft, sta ik zelfs met plezier te luisteren. Echter, als je tegen het eind van de middag of ’s-avonds aan tafel zin krijgt in een koud biertje dan kom je vaak van een koude kermis thuis.

Het is alleen verkrijgbaar in de grotere hotels en daar kom ik niet en verder in Chinese restaurants of winkels en daar kom ik dus regelmatig. Ik ben zeker geen alcoholist, maar ik zal bij een bordje nasi niet snel een glaasje jus bestellen. De Chinezen kunnen weliswaar ook rijst bakken, maar ik wil ook wel eens echt Maleisisch of Indiaas eten en dan ben je veroordeeld tot vruchtensap of water.

Het is hier vroeg donker, ik...

Als je op de fiets door een vreemd land trekt, kom je gemakkelijk in contact met de gewone mensen, maar je blijft natuurlijk een buitenstaander en een pottenkijker. Ik ken mensen die beweren,  dat ze Thailand hebben leren kennen door een loodzware rugzak van het ene lonely-planet-guesthouse naar het andere te zeulen en daarna veertien dagen de terrassen van Khaosan-road in Bangkok te frequenteren, maar ik waag dat te betwijfelen. Mijn ervaring is dat je een land het best leert kennen door elke dag een krant te kopen (als je tenminste het geluk hebt een Engelstalige krant te vinden) en die van a tot z door te nemen.
Het is regentijd in Maleisië en ik heb daar dan ook alle tijd voor.
Mijn fietstocht langs de noord-oostkust van Maleisië bracht mij in Quota Bar, de stad die zichzelf afficheert als ‘ the Islamiet city’  en daar bleek geen woord van gelogen. In Quota Bar gaat 99 % van de vrouwen gehoofddoekt over straat en 75 % in allesverhullende lappen textiel tot net over de enkels. Een voyeur als ondergetekende komt dan veel te kort.

In ben er altijd van uitgegaan dat het alcoholverbod voor Moslims zo goed wordt...

Van het woord ‘kompels’ had ik nog nooit gehoord. Speurtocht levert op dat ‘het van het Duitse woord “Kumpel” afkomstig is, dat oorspronkelijk “vriend” of “maat” betekende. Omdat mijnwerkers zich de gevaren voortdurend bewust waren, vormde zich tussen de kompels meestal een hechte band. Mijnwerkers noemden elkaar daarom kameraad. Door buitenstaanders werden zij “bergman” genoemd’ [Bron: Wikipedia].
Nu zijn het drieëndertig wereldberoemde mijnwerkers die negenenzestig dagen geleden onder de grond vast kwamen te zitten, op bijna zevenhonderd meter diepte. Ademloos volg ik de ontwikkelingen via internet. Een wonder dit rechtstreeks te kunnen aanschouwen. Met een speciale reddingscapsule, ‘Phoenix’, worden ze een voor een bovengehaald. Zojuist is de vijfde kompel bovengekomen. Nog achtentwintig man te gaan…
Het doet mij voor als een zware bevalling; drieëndertig mannen worden via een nauw geboortekanaal verlost uit de diepte van moeder aarde.  Ik heet ‘mijn maten’ welkom na deze wedergeboorte; en wens ze alle geluk van deze wondere wereld.

Ilona

Mopperkont was op bezoek bij zijn dochter in Roatan, een eiland voor de kust van Honduras. Ze zijn er erg gelovig.
Op ontdekkingsreis in Honduras (1)

Er is echter een bevolkingsgroep bij wie de predikanten geen voet aan de grond hebben gekregen en dat zijn de Garifuna’s. Zij stammen af van Afrikaanse negerslaven, die na een schipbreuk van een slavenschip op het Engelse eiland St. Vincente zijn gestrand en vervolgens door de Engelsen zijn gedropt op oa Roatan. Vanwege hun afkeer van blanke mannen en hun Afrikaanse roots zijn ze nooit geïntegreerd. Ze zijn hun Afrikaanse afgoden blijven vereren en het gerucht gaat dat ze zelfs niet terugdeinzen voor kannibalisme.
Ik las laatst de voortreffelijke roman ” het meten van de wereld” van de Duitse auteur Daniel Kehlman, dat oa gaat over de ontdekkingsreizen van Alexander van Humboldt (1769-1859) Von Humboldt reisde samen met zijn boezemvriend Aimee Bonpland door Honduras en bezocht ook de baaieilanden. Ik ben meer van hem gaan lezen en in een van zijn dagboeken vertelt Alexander over zijn bijna fatale ontmoeting met de Garifunas. Hij huppelde met een paar gezellen weer...

Kennen jullie hem nog? Kuifje Simon.
Twee keer verscheen hij op drasties en nu is hij wereldberoemd:Leven in Frankrijk - eeuwig slapen; Leven in Frankrijk: Bal des livres
We zijn heel trots.
Een citaat uit - ‘eeuwig slapen’:

Plots richtte de postbode zich vanuit zijn voorover geleunde houding op en zei: “Hebben jullie de oude Alain nog gekend? Die zei elke avond als ie naar bed ging: ik zou wel eeuwig kunnen slapen. Toen op een avond zei hij tegen zijn zoon, ik geloof dat het moment is aangebroken. En wat denk je? ’s Nachts is ie in zijn slaap overleden.”
We zuchtten alle vier.
Jean Pierre stak het licht aan.

Er is een boek van hem verschenen: A la maison. Te bestellen bij uitgeverij Free Musketeers. Kuifje Simon meldt het zelf op zijn blogEn Cannes et Cruques, verhalen uit Frankrijk en af en toe ook Nederland.

Gisteren de kurken laten knallen!!
Hij is er!!
Mijn boek.
A la maison,
te bestellen bij uitgeverrij Free Musketeers.

Zo … nu hop naar de kroeg van Jean Pierre
ze weten niet waar ik blijf.
Ik  moest vandaag wat later komen zeiden ze. Iets met een verrassing. En breng Chris ook maar...

Honduras was tot voor kort een van de witte plekken in mijn geografische kennis.
Dat veranderde pas toen mijn dochter Eva, die duikinstructeur is op het eiland Roatan me vertelde, dat ze zwanger was van een Hondurees. Toen ik me erin ging verdiepen, bleek me dat Honduras een van de armste landen ter wereld is en een geweldig jeugdbanditisme in de stedelijke gebieden kent. Ik voelde me niet onmiddellijk geroepen om daar rond te gaan fietsen en het heeft ruim een jaar geduurd voordat ik voldoende moed had verzameld om haar te gaan opzoeken. Ze woont gelukkig niet op het vaste land maar op Roatan, een van de baaieilanden, 50 km voor de noordkust.

Ik heb inmiddels gemerkt, dat bijna alles wat opgaat voor Honduras niet geldt voor Roatan. Dankzij het duiktoerisme is Roatan tamelijk welvarend en tamelijk veilig. De drie agenten van het backpackersdorp West End, waar ik verblijf zijn, van rijkswege voorzien van een gemotoriseerde driewieler, type tuk-tuk en ze hoeven nooit in aktie te komen. De Roatans zijn vanouds een zeevarend volk en bestaan uit de nakomelingen van piraten, schipbreukelingen en Britse handelaars en de...

Dan zegt hij: „Ik maak schepjes.” „Schepjes?” reageer ik. „Ja, ik ben heroine verslaafd en dit werkt het beste.” (ikje: Precies goed)

Onzinverhaal: bij heroine heb je geen schepje nodig, en al zeker geen ding wat je zelf m.b.v. de tram geknutseld hebt. Een spuit, ja. Een lepel, ja. Aluminiumfolie, ja. Een schepje: neen. Volslagen kwatsch.
Tijd voor weer wat drugsvoorlichting.
Nog gisteren liet NRC een Haagse cocaineverslaafde zijn spul ‘op een spiegeltje versnijden’. Ook flauwekul: de dealer versnijdt (aanlengen, verdunnen, om de winst te verhogen), de gebruiker hakt de brokjes slechts tot poeder.
Enkele weken terug werd er ergens cannabis gekweekt onder ‘warmtelampen’. Wederom nonsense: voor warmte heeft men kachels, lampen geven licht. (Vervelend voor de kwekers is de bijkomende warmte-ontwikkeling: deze warmte moet –duur– worden afgeventileerd, met kans op ontdekking door geur èn door infrarood-detectie vanuit de lucht.

Lux

Ik zat in een dorpje aan de Mekong en bestelde een voetmassage. Ik had dat eerder ondergaan en dat was een prettige ervaring. Ik mocht in een luie stoel plaatsnemen en mijn voeten werden in een teiltje met water gestopt om aanhangend vuil te verwijderen. Daarna werd een voetje met olie ingewreven en in een handdoekje verpakt en vervolgens werd de andere voet gestreeld en bepoteld alsof het de kroonjuwelen waren.
Ik moet toegeven, het was niet onaangenaam.
Er werd met stokjes op allerlei punten gedrukt met de onuitgesproken belofte, dat elders in het lichaam allerlei spiertjes zouden gaan trillen of bepaalde kliertjes geestverruimende stoffen zouden gaan verspreiden.
Maar niets van dat alles. Geen blijvend effekt toen ik na een uurtje mijn zweetsokken weer aantrok en ze in mijn stoffige schoenen schoof.
Hoe anders was dat toen ik in een guesthouse een voetmassage bestelde en er na een telefonische oproep een dame verscheen met een streng brilletje, die mij meenam naar een schuurtje aan de overkant. Ik moest op een matje gaan liggen. Ze had geen enkele belangstelling voor mijn voeten ,maar viel direkt aan op mijn...

Nu de herfst daar is doemen najaar perikelen op in ons fraaie 972 inwoners tellende Bretonse kustdorpje. De opheffing van de tweemaal daagse busverbinding naar la Baule e.o. houdt de gemoederen bezig. De reden is dat er te weinig mensen gebruik maken van deze 50-jarige lijndienst. In de zomer zijn er nauwelijks klanten meer, iedereen pakt z’n eigen voiture. In de winter gebruiken circa 14 mensen dagelijks de dienst. 
Bedoeling is dat er een soort afroeptaxi met eigen personenauto’s komt, gereden door gepensioneerden. De stripkaartjes gaan 15 euro kosten. Hiervoor kan dan 100 kilometer getuft worden. De dienstdoende chauffeur krijgt 10 euro netto per uur én een kilometervergoeding van 50 cent. Er is dus een stevige duit in het zakje gedaan door de Franse staatsruif. 
Op zich is het helemaal geen verkeerde oplossing voor de mobiliteit in het dorp. Het probleem wordt natuurlijk wel de wijnconsumptie. Mag een chauffeur onderweg een wijntje meedrinken… mag hij weigeren? 
En… moet er een opstap komen bij de nieuwe massagesalon?
Als chauffeur heeft zich alvast gemeld Robert, de gepensioneerde vrachtrijder van de...

Het kan heet toegaan in ons Bretonse kustdorpje. Hadden we eerst het probleem met onze postbode die niet uit z’n bejaarde Renault Clio wilde stappen om met de nieuwste milieuvriendelijke Solex-E (met remorquette) te gaan rijden. Nu is er een immens probleem van ‘n heel andere orde. De enige drogisterij in ons dorp gaat sluiten.
Geen opvolging en eigenlijk ook geen klandizie meer. Het winkelbestand is behoorlijk uitgedund door de komst van een megamarkt van LeClerc, 6 km hier vandaan. Leegstand en verpaupering hangen als een grauwsluier over ons aardige dorp.
Maar er heeft zich een nieuwe huurder gemeld.
Een massagesalon moet het gaan worden. Nee, geen gewone nek- en rugmassage, maar iets anders. Zeg maar met seks of zoiets. De uitbater maakt deel uit van een franchiseketen van massagesalons. Info bij de Chambre de Commerce leert dat het gaat om erotische instellingen, toegespitst op mannelijke cliënten. En dat wil hier niemand, althans zo staat het in ons dorpsblad.
Maar de verhuurder is heel blij met de nieuwe huurder, er zijn eenvoudigweg geen andere kandidaten. En weer een leeg winkelpand wil ook niemand. De...

Dhr. DeLuxe Says:
april 9th, 2010 at 4:56 am
Ad Hok, wat rijmt er op ‘herfst’?

Ad Hok Says:
april 9th, 2010 at 5:04 am
Dhr.DeLuxe, daar heeft Drs. P al het antwoord op gegeven:

De buren waren grimmig, zijn ouders diep gegriefd.
En onder zijn collega’s was hij ook al niet geliefd.
De oude juffrouw Zomer, baas Voorjaar, meester Herfst.
Ze riepen driewerf schande, juffrouw Zomer het driewerfst

Het gesprek van de dag is hier dat onze enige postbode gaat staken. Waarom? De brave borst rijdt nu rond met een bejaarde Renault Clio-commerciale. Bedoeling van de hoge heren van TNT is - in het kader van de vergroening én de teruglopende postmarkt - dat postbode Arthur gaat rijden op een electrische Solex-E met daarachter een remorquette, een klein lichtgewicht aanhangertje. Juist dát wil die man ronduit niet, hij is gewend na 12 uur uur overal een wijntje mee te drinken, en dan, weer of geen weer, op z’n gemak naar huis te tuffen, veilig op z’n vier vertrouwde wielen.
Kijk dat zijn pas echte problemen die de gemoederen bezighouden.

MeeLezer