paco-painter Category

The, for American standards, well informed blog ThinkProgress writes that the government in the Netherlanders has fallen over austerity measures.

Ben met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, met wie ik samen een onderzoeksbureau run, in Epe terecht gekomen. Een eigenaar van een beddenhandel is zijn dochter kwijt. Waarschijnlijk drugs, maar dat ligt nogal gevoelig hier, in God’s lokale paradijs op aarde dus schakelde hij ons onderzoeksbureau in.
 
Voor wij de beddenzaak opzoeken, wil ik eerst nog een krant scoren voor de terugreis.
Het is zondag en hoewel de last van de leer steeds minder drukt in Epe, blijft toch het offer aan de sociale controle en de concessie aan de gevoeligheden van de oudere generatie.
 
Er wordt dus kerkgegaan, koffiegedronken en gewandeld met het hele gezin.
Toch nog een winkel open waar ze kranten verkopen. Bladerend in een NRC, seculiere tegenhanger van rechtzinniger leesstof elders in de krantenhanger, hoor ik stemmen achter mij.
Kennelijk een dominee tegen een gelovige: ’vanmiddag preek ik niet, Hannes, want ik heb jullie iets te vertellen’(?)
Ab moet erom lachen. Ab heeft een hekel aan dominees. En aan kerken in het algemeen.
Komt nog van vroeger toen Ab en ik in dezelfde klas van de lagere school zaten. Hadden wij...

In stille verbijstering kijk ik naar de realitysoap van Jean-Marie Pfaff en zijn familie.
Pfaff is ex-doelman van het Belgische elftal en de Duitse club Bayern München.

Pfaff loopt voortdurend in beeld. Over dat lopen van Pfaff moet ik iets kwijt.
Zodra hij gaat lopen heb ik het idee dat ik naar vertraagde beelden van een voetbalsamenvatting kijk. De man lijkt nooit haast te hebben. Op zijn gemak kuiert hij naar de plee of naar de tuin waar hij eerst een uurtje naar een grasmachine gaat staren om vervolgens te besluiten dat je daar niet mee kunt stofzuigen.
Die beelden kunnen gerust een hele uitzending duren.
Pfaff is zo’n man die geen stap harder zet als er plotseling brand uitbreekt.
Dan trekt hij eerst zijn overhemd, met reclame op de kraag, aan en vervolgens slaapwandelt hij naar de uitgang.

Dit alles met een gezicht alsof hij net voor de negende keer een bal uit het net moet vissen. Dat wel. Ik heb hem nog niet op een glimlach kunnen betrappen, behalve op een foto, maar dat moet wel vanwege de reclame op zijn kraag.
Pfaff heeft ook in Duitsland gekeept. Weinig mensen weten dat nog. Wat wel veel mensen nog...

Gebrek aan normen bij managers, lees ik in de krant. Op de hoofdpagina. Sinds wanneer is dit nieuws? De laatste jaren hebben toch al genoeg aangetoond dat de managers van nu arrogant, gemakzuchtig en onverantwoordelijk zijn?
Die managers zijn van de X-Box generatie. De playstationboys. Die weten niet beter dan iedereen overhoop te schieten die hen in de weg loopt. Dat leren ze op playstation met van die levensechte schietspelletjes. Of een competitie bejaarden omver rijden. Dit verzin ik niet, dit bestaat echt.
Niet dat die managers geen hersens hebben maar het blijkt wel weer dat het nog aangetoond moet worden dat intelligentie enige waarde heeft om te overleven.
 
Toch, ondanks dat er aantoonbaar  hersencellen schuilen in de manager van nu, weten ze dat aardig te verbergen. De dagelijkse opmerkingen van managers tonen dat aan:
Wat moet je als secretaresse van een manager die naarstig op zoek is naar haar baas vanwege de vele cliënten die maar blijven bellen, en dan van haar baas hoort: ’Ja, heur es Maud, ik heb nu even wat anders te doen, ja! Ik heb meumenteel mijn handen vol aan het werken aan mijn...

Nog geen koffie op en dan een rekening van het gasbedrijf krijgen. Niet zomaar een rekening. Een rekening van drieduizend euro. En dertien cent.
Bellen, bellen en nog eens bellen. ’Hebt u toch echt gebruikt meneer. Misschien ligt het aan uw meter, meneer. U moet het helaas gewoon betalen, meneer.’
Helaas?? Gewoon??
 
Een uur later wandel ik helaas gewoon het gasbedrijf binnen en vraag naar de executing manager director.
Of ik een afspraak heb.
‘Nee, helaas niet, gewoon. Maar ik ben verslaggever en wil graag wederhoor inzake een artikel dat morgen in de krant komt.
Binnen één minuut zit ik in een comfortabele stoel in een comfortabel kantoor dat niet eens zo erg naar gas ruikt.
Nog een minuut later schrijdt de manager director binnen. Zijn hakken maken saluerende geluiden op de glanzende stenen vloer. Hoogglans instappers guitig onder de strakke pijp vandaan.
Blauw overhemd, witte boord. Felrode das met goudgele figuurtjes.
Ik ril: konijntjes!

Een rijke wolk van gastershave danst voor de man uit. Hij is een kop kleiner dan ik maar ook een halve buik.
Slap handje: ‘van Dromelaere’, stelt hij zich voor. ‘Wil...

Sta samen met mijn vriend en compagnon de vrijeradicaal Ab voor de deur van Jonkheer Pasteltint-Van der Hanenhocken. Maar niet na eerst een half uur door zijn landgoed te zijn gereden voor ik die deur uberhaupt bereikte.
Het gaat om een klus voor mijn onderzoeksbureau. Ik ben hier op verzoek van onze lokale Wethouder Jansen. De Jonkheer zit samen met Jansen in de rotaryclub en ik heb hem ooit eens vaag ontmoet op een verkiezings-overwinnings-feest van Jansen.

De Jonkheer wil wat camera’s en extra sloten op zijn landgoed. Hij doet open, gekleed in een rood fluwelen kamerjas en een vlinderstrikje. Verder, wit haar, levervlekken op z’n neus en trillende handen.
Hij is een jaar of zeventig en loopt wat moeilijk. Hij staat er glimlachend bij met het hoofd iets achterover om ons door de onderkant van zijn bril aan te kijken.
‘Frappant,’ zegt hij. ‘Ja, ja, ik zie het wel. Jullie vibratie is geminimaliseerd door abominaties. Komt u binnen.’

Ab en ik kijken elkaar aan. ‘Een total freak,’ fluistert Ab die graag citaten van de grote filosoof Wilders opdreunt. Binnen wordt de ruimte overheerst door een kolossaal schilderij...

Om elf uur wordt er gebeld. Voor de deur staat een jongen van een jaar of twintig. Zo te zien, net van een begrafenis is weggelopen. Driedelig zwart, rode stropdas.
‘Laat mij raden,’ zeg ik. ‘Een Jehovagetuige die de religieuze kledingcode niet helemaal serieus neemt. Uw schooltas ontbreekt en uw schoenen zijn te slap om tussen een deur te steken.’

‘Mis,’ zegt hij onaangedaan.’ Zelfs niet warm. Ik ben de loodgieter waar u om belde.’
Ik kijk hem verbijsterd aan. Ik heb namelijk inderdaad om een loodgieter gebeld omdat mijn huis stinkt als een omgewoelde stortplaats voor varkenskadavers.
‘Nou,’ zeg ik. ‘Daar bent u dan wel op gekleed. Hebt u geen eh werkkleding?’
‘Dat zit zo,’ legt hij uit. ‘Ik ben een afgestudeerd econoom maar mijn baas is er mee opgehouden dus stond ik op straat. Merkwaardig genoeg blijven de rekeningen voor huur en energie gewoon doorgaan ondanks het verlies van mijn baan.
Gelukkig, nou ja gelukkig, is mijn vader loodgieter en die had dit baantje nog vrij. Dank u God!,’ zegt hij er, een kruis slaand, achteraan.

Hij loopt de kamer binnen en zijn blik blijft op de tv rusten waar het journaal...

Niets sneuer dan wat rondlummelen in een Jazz-café. Mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab heeft een buurman die een jazz-café heeft. Af en toe gaan wij daar uit beleefdheid even heen.
Met een jazzliefhebber praten is hetzelfde als een Mongoolse Tartaar proberen te volgen die in zijn eigen taal staat uit te leggen hoe nano-techniek eenvoudig kan worden toegepast in de leer van de vrijzinnig seksueel hervormde kerken op de Veluwse hoogvlakten.
Ik bedoel maar, onderschat de verbale capaciteiten van een jazzliefhebber nooit.
 
Er lopen veel jazzliefhebbers rond in van die geruite overhemden en sandalen. De mannen hebben allemaal van die jazzbaardjes. Je ziet dat wel eens als je een pan snert een paar weken in de zon laat staan. Het resultaat daarvan lijkt op datgene wat aan de kin van een jazzliefhebber voor baard doorgaat.
Over de vrouwen kan ik kort zijn: tuinbroek!
 
Op een klein toneeltje staan een paar muzikanten wat geluiden uit wat instrumenten te goochelen. Iets wat voor een zanger doorgaat maakt geluiden of er, met behulp van wat lachgas, een hooivork in zijn keel is blijven steken.
Ab vraagt aan een...

Op mijn bureau ligt een uitnodiging voor een lezing van Wokke Boenter. Hij is een Brain agent en trendteller, staat er in zijn folder te lezen.
Geen idee wat dat is maar het lijkt mij, voor mijn compagnon de vrijeradicaal Ab en mij, een must om aan te horen. Samen met de vrijeradicaal Ab run ik namelijk een onderzoeksbureau.
“Wij hebben een zakelijke onderneming en we moeten bijblijven”, leg ik aan Ab uit die liever wat inspiratie in de kroeg opdoet.

Nu zitten we in de zaal. Wokke achter een preekstoel. Mooie man. Te lang colbert uit 1976, spijkerbroek met shirt erin in plaats van erboven. Zoals het hoort!
“Hoe boks je als starter tegen de gevestigde orde op?”, vraagt hij de ademloos toehorende zaal.
Stilte…
“Dan zal ik het zeggen”, lacht Wokke: “Laat zien dat het ook anders kan. Biedt meer service én frisse energie.”
Zo! Dat is eruit. Ga daar maar eens overheen.

Ik kijk eens naar Ab. Mond halfopen, baard van drie dagen, haar negen jaar niet gewassen. Frisse energie. Straks even wat puntjes met hem doornemen.
“Fair pricing is de trend”, gaat Wokke verder.
“En laat zien dat je emotioneel betrokken bent.”
Dat...

Best wel geinig om eens in een Michelin-tent te gaan schaften. Vooral als ik eigenlijk thuis de kookbeurt heb.
Mevrouw Painter laat zich onder protest overhalen om mee te gaan. Dat protest duurde overigens welgeteld éénhonderdduizendste van een seconde.
In de tent zelf is niets aan het toeval overgelaten. Alle ingredienten zijn aanwezig om een derde ster binnen te halen.
Zo bevindt zich in de toiletgroep bijvoorbeeld een heus Perzisch tapijt waarvan de kleur, heel discreet, licht oker is gehouden. Daar zit duidelijk een aan urine gerelateerde gedachte achter.

Toch vreemd om schouder aan schouder met de pisser naast je, met je voeten tot je enkels in een oker tapijt je straal in een urinebak te lozen. Geloof me, dat tapijt leidt af. Je gaat onder het pissen toch om je heen kijken, vooral als je links en rechts echte Renoirs en Van Gogh’s boven de pisbakken ziet bungelen. Dan is het maar goed dat het Perzisch tapijt licht oker is gehouden.

Maar goed, mevrouw Painter bestelt een garnalencoctail á la biscuit en zelf laat ik mij verrassen door een heldere haaienvinnensoep.
Mevrouw Painter neemt daar een Chateau le...

Het jaar 2011 ga ik goed beginnen. Mijn darmen zijn dit jaar aan de beurt.
Daarom ben in de Yakult gegaan. Vorige week heb ik mijn persoonlijke Yakult ontmoet. Het was of de wereld stil stond. Of ik door de bliksem werd getroffen..
Yakult vind je overal. Zelfs bij de supermarkt. Ergens verborgen tussen de vele zuivelgeneugten op de yoghurtboulevard kom je hem tegen. Je kunt hem niet missen. Mits je een vergrootglas hebt dat 900 keer vergroot. Eventueel kan een verrekijker ook, maar dan moet je wel zeker weten dat je je maximaal op 34 centimeter afstand van Yakult bevindt. Ook een stevige bril met een sterkte van -24 kan uitkomst bieden. 
Yakult!
Je komt er niet meer onderuit tegenwoordig. Je hebt het nodig voor je darmen, waar het immuumsysteem zit. Die hebben goede bacterien nodig. En die zitten in Yakult.
Vandaar dat die flesjes van Yakult zo klein zijn. Dat zijn bacterien ook, die hebben weinig ruimte nodig.
Dus nou niet gaan zeuren van: Ja, kut! waarom gebruiken ze geen cilinders ter grootte van een kolenhok om Yakult in te doen. Dat is helemaal niet nodig.Yakult is er voor jou als je hem nodig hebt. (psalm 3,...

Zoals Piet Paulusma al zei.
Af en toe regen afgewisseld door een bui en dan kom je vanzelf bij de file van morgen.

Paco Painter

Bij toeval zag ik dat er bij mijn bank een, ooit in 1985, afgesloten lijfrenteverzekering afloopt. Op 13 december 2010. 
Bij toeval. Een mooi woord. 
Behalve als het om geld incasseren gaat.
Dus loop ik mijn bank binnen en wijs een dame in een gestroomlijnd bankpak op deze feestelijke gebeurtenis. 

Dame weet van niets. Uiteraard niet. Banken weten nooit van iets. Daar staan ze om bekend. Behalve als het om grove initimiderende brieven schrijven gaat, naar klanten die een beetje rood staan. Dat kunnen ze dan weer wel heel goed. 
Ze doet iets met een computer en haalt mijn gegevens op: “O, ja, u heeft gelijk. Heeft u daar geen bericht van gehad?”

“Nee, ik krijg alleen berichten als ik rood sta.” 
“Hmm, heeft u de polis bij u?”
“Nee. Nou ja, het zit zo. Normaal gesproken loop ik al sinds 1985 met die polis in mijn binnenzak maar vorige week was ik met mijn tandarts op de schietbaan. Dat doen wij elke maand. Lekker op de schietbaan staan en luisteren naar inslaande projectielen. Heerlijk hoe je daar van opknapt. Hoe dan ook, mijn polis is daar toen bij ingeschoten.” 
Dame kijkt opgelucht.

“Mooi, dan zal ik uw...