hikje Category

Wij gingen met de laatste bus van Salamanca naar de nabijgelegen plaats Santa Marta de Tormes. De buschauffeur reed als een idioot door de nacht. Het was een ouwe klepperende bus; we werden totaal door mekaar gerammeld. Hij stopte en verdween naar wat leek op een restaurantje, voor zover we dat konden zien in het pikkedonker.
Een halfuur, minstens, bleef hij weg. Wat die chauffeur ging doen, is altijd een raadsel gebeleven. Spannend in een ons onbekend gebied.

Ilona

Tamelijk onthutst keken mijn medestudenten op toen de serveerster het eten kwam brengen. Nasi met kip. Het leek helemaal niet op wat wij in Nederland altijd bij de Chinees in Bloemendaal krijgen.

Niet tevreden met het vooruitzicht op het eten van iets dat we niet kennen verzochten we de serveerster om er in ieder geval kroepoek bij te serveren. Glunderend en ogenschijnlijk genietend van onze onthutste gezichten wist ze ons te vertellen dat ze nooit van kroepoek had gehoord. Ook bij sambal keek ze ons alleen maar stralend aan. Zonder het te brengen.

Mijn reactie dat het hele plezier van het etentje op deze manier verviel, werd met een verrassend simpel en kort antwoord afgedaan: welkom in China.

De Hikjesman

Opa (84): “Wist je dat je zoon (16) een motor heeft gekocht?”
JaJu: “Nee, hoe weten jullie dat in godsnaam vanuit Nederland?”
Opa: “Het staat op z’n facebook pagina.”

JaJu

Ik maak mijn dagelijkse ronde en hoor dat mijn paard een enorme keutel draait. Zoals gebruikelijk rijd ik gewoon door en op de terugweg zie ik op de plek des onheils een blinde man lopen.
Ik spreek hem vemanend toe: “Is die strond van die hond van jou? Opruimen en heel snel”.
De man stamelt wat, haalt een plastic zakje uit zijn jaszak en raapt het goedje bij elkaar. “Heeft U een grote zak voor me?” vraagt hij en ik houd de fietstas open van de fiets die daar toevallig stond.
5 Minuten later rijdt Willem Erné niets vermoedend weg.

Afzender

Ik wandel met mijn kleindochter in de Alexanderpolder. Boven het lawaai van de A20 uit klinkt er uit een kantoorgebouw veel kabaal van NRC-redacteuren. Ze kijkt me aan en vraagt: „Opa, kun jij koeis?”
„Nee, zeg ik verbaasd, “dat ken ik niet.”
„Ik wel”, zeg ze „Hoor maar.” Ze zet haar handen als een scheepsroeper aan de mond en roept luid: „Boe!”

Een NRC-redacteur steekt zijn hoofd naar buiten en schreeuwt: „Het is verboden om op ikjes te reageren!”
Een ander schreeuwt: “Het leidde tot te veel kwetsende reacties aan schrijvers!”

Dan komt de portier uit zijn hokje, en zegt met een Vlaamse tongval “Het zorgde voor een te grote moderatiedruk. We kwamen niet meer aan onze pinten toe!”

„Ze zeiden Boe”, zegt mijn kleindochter langs haar neus weg, alsof het niets voorstelt, “het zijn koeien”.

De Hikjesman

Als burgemeester van een middelkleine groeigemeente is het een vanzelfsprekend gebruik om bij een kersverse honderdjarige op visite gegaan. Zo kom ik dus, samen met een wethouder en een fotograaf van onze regionale courant, bij het bejaardentehuis aan. Op de deur van de jubelaris hangt echter een briefje: “Ik ben er niet”.

Kennelijk iemand die er geen behoefte aan heeft in het zonnetje gezet te worden. Ook dat moet je respecteren als burgervader.

Nevets

We waren op vakantie op Ameland en logeerden in een vakantiehuisje. Dat was voor onze twee kleine jongens de gelegenheid om spannende ontdekkingen te doen. De jongste wilde na een paar dagen onderzoeken waarom de grote mensen ‘s ochtends zo lang in bed bleven liggen, terwijl hij voor de TV werd gezet.

We ontdekten hem toen hij met open mond naar ons stond te staren bij de deur van de slaapkamer.

„Wat dóen jullie?” vroeg hij.

“Wij zijn aan het afwassen!” riepen we uit.

De Hikjesman

“Ik hep een broer op de Erasmus.
In een potje op sterk water!”

(Rotterdams gezegde)

Tijdens een toernooi in Duitsland zat de Poolse schaakmeester Kasimirz Makarczyk eens te dineren in zijn hotel toen een andere heer de eetkamer binnenkwam. De man maakte een lichte buiging en zei: „Mahlzeit!“. Makarczyk, die geen Duits sprak, stond snel op en antwoordde: „Makarczyk“.
Hetzelfde ritueel herhaalde zich de volgende avond en de avond daarna. Lichtelijk geirriteerd, informeerde Makarczyk bij vrienden of het in Duitsland de gewoonte was zich bij elke ontmoeting opnieuw voor te stellen. 
Eenmaal uit de droom geholpen, besloot hij de volgende dag zelf het initiatief te nemen. Toen hij de vreemdeling zag naderen, stond hij op en zei vriendelijk: „Mahlzeit!“.
De man keek hem even vreemd aan, en antwoordde toen: „Makarczyk!“.

Ad Hok

  Mijn vader zaliger, was vroeger wereldberoemd violist in Hilversum.
Zijn roem raakte tanende bij het opkomen van o.a. de popmuziek.
Zo zag hij ook het opkomend succes van Andre Rieu op tv.
Die wist op zijn manier toch veel publiek te trekken door klassieke stukken net wat sneller te spelen.
Ik herinner me nog altijd zijn gevleugelde uitdrukking (en moet daar altijd aan denken bij het zien van Andre Rieu):
“Uitslover”.

Ilona  

4 mei 2011, tegen 20 uur in de L’Entrecote et les Dames. De wijn flonkert in de avondzon, het volle restaurant is opgewekt in gesprek. Ik zat nooit in een restaurant tijdens dodenherdenking en vraag me af: we zullen toch wel stil zijn?

Vlak voor achten vraagt de eigenaresse om twee minuten stilte. Juist als alle gesprekken zijn verstomd gaat bij iemand de telefoon af. Ze zet ’m snel uit en iemand roept hard door de zaak: “neem maar op schatje, het is toch wel voorbij”.

Terwijl ze van haar stoel dondert, hoor ik haar dochter duidelijk hoorbaar zeggen: „Ik had nog zo gezegd mama, geen bommetje.” 

mopperkont

Dat heb ík weer

Ik heb al maanden lang last van een wrat op mijn rug.  Mijn stomme baasje denkt dat het een teek is, en blijft er maar aan rukken.  Uiteindelijk besluit ik bij de dierenarts langs te gaan, nadat ik eerst nog even een stevig ontbijtje naar binnen heb gewerkt.  In diens kantoor staat ook een computer, en ik neem de gelegenheid om nog even naar het nieuwe drasties te kijken.  Dan zie ik die foto van Vlad ...

Max

Zaterdag, rond het middaguur, naar de AKO. Om 10 voor 12 hoort daar de NRC te liggen. Maar in het rek voor de winkel geen NRC, dus stap ik naar binnen. Nee, nog niet binnen zegt de verkoopster. Ik draal nog even bij de tijdschriften, werp een blik in de Panaroma, de Weekend en Vrij Nederland en stap 10 minuten later naar buiten.

Ik zit in de trein naar Beesd, de stiltecoupé en ik lees de krant. Op de rij stoelen voor mij zit een man in een wat versleten leren jasje en met een smoezelige muts op. Hij is alleen. Ik vang wat gefluisterde woorden op: „Machteloos… verdriet… Het gaat niet lukken” En later nog een keer: „Machteloos… niet hier…” Via de ruit kijk ik of hij in een telefoon zit te praten, maar dat is niet zo.

Een persoonlijkheidsstoornis, drugs?

Ik begin me wat ongemakkelijk te voelen. Dan diezelfde teksten weer: „Machteloos… verdrietig… het gaat niet…” Nu op een indringender toon. Dan vraagt de conductrice zijn plaatsbewijs. Hij draait zich naar haar en ik kijk in het gezicht van Mark Rutte.

Opgelucht ga ik verder met de krant.

Apiedapie

Expat

Iemand uit het verre Nederland, geen moslim, geen Ramadan gewend, help ik bij zijn inburgering in Quatar.
Na de ‘les’ vraag ik „Weet je wat Ramadan is?” Hij heeft wel enig idee. „Waarom doen wij dit? “Wat eten we dan?”. Zijn blauwe ogen kijken me hoopvol aan. Hij denkt.

Ik zie een lachje tussen weten en twijfel in.
Dan zegt hij: „babi pangang.”
Ik heb hem meteen 20 stokgeslagen gegeven.

Abn-El-Jamari

Het heeft gevroren, de watergangen liggen dicht maar het ijs is nog zeker niet sterk genoeg. In alle vroegte jog ik langs het kanaal. Blaffend komt er een hond op me af.
“Hij doet niks hoor” zei de bazin. Dan glijdt ze uit, door het ijs het water in. “Ik doe ook niks hoor” antwoord ik haar.
Ze vond het niet prettig.

Helena

Mijn Duitse vriend vraagt om een patatje oorlog in een snackbar in Amsterdam.
Jihad of Weltkrieg vraagt de bediende?

de lallende lummel

Surprise

Wij zijn deze week in Singapore op bezoek.
We verwachtten niet dat er hier aan Sinterklaas gedaan zou worden, en waren dus blij verrast ‘s ochtends iets in onze schoenen aan te treffen. Weliswaar geen chocoladeletter, maar een leuk pakje thee.
Jammer genoeg was het niet te zuipen.

Ad Hok