fred-van-der-wal Category

Kunstenaarscentrum Aerden Plaats, voorheen de Witte Klok, van de groep Uytlandse kunstenaars, voorheen de Bildtse kunstenaars. De naam van de illustere groep kreatievelingen verandert met het jaar. Niet iedereen is welkom in dit amateuristische gezelschap. Zo werd ik mei 2010 niet langer gaccepteerd als exposant door de akela van het stel, Mevrouw Z. persoonlijk. De reden is wellicht dat mijn echtgenote van haar een schilderijtje had gekocht, hetgeeen in Friese kunstkringen onder collegaatjes als een zwaktebod geldt. 

Na een verblijf van acht jaar in Frankrijk waar minder bekrompen opvattingen onder kunstenaars geldden kwam het ons vreemd voor. Uitleg konden we niet krijgen. 
Over enkele kunstenaars van de groep Uytland heb ik een lovend weblog geschreven en aangeboden een profiel van hen in een komend boek van mij op te nemen. De betreffende kunstenaars keken alsof ze stront roken en reageerden afwijzend met het argument: “Zeker aan ons ook nog geld willen verdienen, hè? Wij willen alleen door het Stedelijk Museum in een boek komen, maar zeker niet via jou! Heb je nog niet genoeg munten?”

We wonen in een...

Een proeve van burgerjournalistiek door Fred van der Wal zoals het Vkblog propageerde: Vulva Original de Luxe parfum.
Een bestseller zei de postbesteller en hij werd steeds feller.
De flessen worden door de heren (voornamelijk singles met een doe het zelf hobby) uit de schappen gerukt. Ze zijn niet aan te slepen! Wie? De singles? Nee! de parfumflessen!
The perfumed garden in glad gevangen nu niet langer een verboden tuin tegen een spotprijsje onder ieders handbereik

Nu ook in de Benelux en exclusief bij Fantasie Shop: Vulva Original de Luxe, de lokgeur van een prachtige vrouw, de hele kamer staat blauw. Het grijpt je naar de strot.
Vulva Original is geen doorsnee parfum, als we even de reikwijdte van de doorsnee snee willen beschouwen in al zijn hoogten, breedten en diepten. Het gaat om de erotische en intieme geur van een vagina gevangen in een mooi vorm gegeven flesje. Speciaal voor het reukplezier/nikplezier van het mantype lekker dier papier hier tieten en bier… De man wordt nu eenmaal graag geprikkeld via hulpmiddelen als simpel neukbeest die bij voorkeur door roeien en ruiten gaat met zijn stamper door middel...

De raad voor de journalistiek, waarvan Victor Lebesque voorzitter is, wil gaan oordelen over publicaties op het internet van niet-journalisten.
Fred van der Wal ziet het niet zitten, tenzij het om een oude vete met een kunstenaar gaat.

Fred van der Wal: “Sinds geruime tijd poogt een niet nader te noemen weblogger uit het zuiden des lands een advocaat te vinden om mij aan te klagen bij de rechter omdat ik zijn schilderijtjes niet mooi vind en hem op diverse leugens betrapte, die ik uitvoerig toelichtte in een aantal weblogs.
Deze meneer realiseert zich niet dat een advocaat een aardig uurtarief hanteert, griffiekosten zal moeten opbrnegen en een kort geding al gauw tien tot vijftienduizend euro gaat kosten die zijn vrouwtje mag betalen, daar de omzet van de kunstartiest nihil is en zijn claim van honderduizenden gederfde euros niet kan worden aangetoond.
In mijn alom geroemde verzoeningsgezindheid  zou ik deze weblogger aan raden naar de raad voor de journalistiek toe te stappen, die zit toch om werk verlegen. Lebesque zal hem omarmen.” 

FvdW: Waakhond? De raad voor de journalistiek is nog niet eens een...

Bekentenisproza ‘Alle dagen laat’ van krullebol Miss Melancholica Mensje van Keulen uiterst onbenullig.
Hangjurk Maarten ’t Hart, de van zijn griffermeeerde geloof afgevallen zijden sok met zijn kale aardappelkop en hoge piepstem.
Getrut in de marge, door Fred van der Wal.

 

”Je kan beter een verhaal maken of niets doen of dood zijn dan een dagboek bij houden”, schreef de bijna dertigjarige schrijfster, het van haar RK geloof afgevallen ex-MMS meisje Mensje van Keulen in de lente van 1976 in een dagboek waarmee ze in januari van dat jaar was begonnen.
Ze praatte daarmee W. F. Hermans na, zoals zij wel vaker deed o.a. in een artikel over het behoud van het ABN, waar Hermans zich ook graag druk over maakte.
Zelden heb ik een onbenulliger boek van een schrijfster gelezen dan “Alle dagen laat” van Mensje van Keulen.
De titel lijkt een variant op “Alle dagen feest” van Remco Campert.
Inhoudelijk lijkt het boek op het geleuter in de dagboeken van C. Buddingh. Het verbaast mij niet dat zij het zo goed kan vinden met de hangjurk Maarten ’t Hart, de van zijn griffermeeerde geloof afgevallen zijden sok met zijn kale...