cor-verhoef Category

Hoe heeft het allemaal zover kunnen komen? Die vraag spookt al een tijdje door mijn hoofd. Hoe is het mogelijk dat een land  verrast wordt door een vloedgolf die zich in slow motion, met een grimmige vastberadenheid, op de hoofdstad en de daar bovenliggende provincies stort, zonder aanziens des persoons of politieke kleur van de slachtoffers. Een land dat al sinds het begin der tijden leeft met moessonregens en de daaruit voortvloeiende overstromingen.

Dat het een vraag is die niet zomaar achteloos te beantwoorden is, is een gegeven. De blame-game die zich afspeelt in de pers, maakt zelfs de meest verstokte geheelonthouder dronken van verwarring en woede. Wat als een paal boven water staat is dat de ramp het gevolg is van gebrekkige planning in het verleden en blind handelen in het heden.

“Thais kijken nooit verder dan een dag vooruit”. Deze ietwat generalizeurende opmerking hoor je tot in den treure rondzoemen op diverse fora, bemand door mannen van stavast uit alle delen van de wereld, in mijn voorstellingsvermogen altijd bestaande uit wijze heren met bolle buiken, vette portefeuille’s en zeeen van vrije tijd.

Is...

IIk opende een oog. Twee leek me onverantwoord gezien de felheid van het zonlicht dat door de deuropening naar binnen drong.

Enigszins stijfjes ging ik rechtop zitten en opende mijn andere oog. Ik was de enige in het kleine slaapzaaltje waarin 6 stapenbedden geplaatst waren. Ik liet me van het bovenste bed zakken en liep door de deuropening de patio op, nog steeds enigszins verdwaasd van de joint van de avond ervoor. Ik had een ontiegelijke honger.

Rene zat in de tuin aan een tafel een broodje banaan te eten.

“Koffie?” vroeg ie opgewekt. “Lekker”, antwoordde ik, terwijl ik naar de juke-box liep. Ik gooide er een peso in en koos ‘Under the Boardwalk’ van The Drifters. Ik ging bij Rene zitten, nadat ik een kop koffie gemaakt had bij de waterkoker die naast de juke-box stond.

We waren op Isla Mujeres, een eilandje in de Caribische zee, drie kwartier varen van de Mexicaanse badplaats Cancun. We hadden ons voorgenomen om er een week te blijven en dan door te reizen naar Guatemala, alwaar je volgens andere backpackers kon slapen in “vorstelijke hotels” voor het bedrag van 2 gulden, en kon eten voor “absolutamente nada”....

Gezeten op het terras van de fruitsalon was het langzaam maar zeker bij ons gaan dagen dat de woorden van Ab, die ons in Nederland verzekerd had dat je in Mexico voor twee gulden in vorstelijke hotels kon slapen, een zekere tweeslachtigheid hadden. Er waren vele vorstelijke hotels in Tampico, dat zeker. In een ervan had Humphrey Bogart nog geslapen, toen hij in deze havenstad aan het werk was voor de opnamen van “The Treasure of the Sierra Madre”. Daar lag het niet aan. Nee, het had meer te maken met Ab’s interpretering van bepaalde bijvoegelijke en zelfstandige naamwoorden. Of misschien was er een verwarring opgetreden bij de betekenissen ervan?

Ik zal het uitleggen: ‘vorstelijke’, bleek ’smerige’ te betekenen en ‘hotels’ was ‘hokken’.

Op ‘2 gulden’ en ’slapen’ viel niets af te dingen. Voor dat bedrag kon je slapen, maar niet langer dan vijfenveertig minuten, want dan stond er alweer een nieuwe hotelgast te trappelen van de slaap om samen met zijn ‘vriendin’ de beddenvering te testen…

Op het tafeltje voor ons lag naast ons laatste pakje shag een opschrijfboekje dat de geheimen onthulde omtrent ons budget in de vorm...

Het plein, de “Plaza de Armas”, was gedrenkt in de geur van ananas, kokos en papaya afkomstig van een fruitsalon, waar hemelse fruitshakes werden gefabriceerd. We zaten allebei op het terras van salon met een ijselijke guaveshake voor ons neus. De olie-achtige lucht vervoerde een heel arsenaal aan andere geuren die we niet helemaal konden plaatsen, maar ‘rottende dingen’ was er een van…

Behalve de shake stond er een half opgevroten pak Maria-kaakjes voor ons neus. Rene had al een week geen fatsoenlijke maaltijd naar binnen kunnen werken. Een amoebe familie kampeerde al 8 dagen in zijn darmstelsel.
“Nog een kaakje, Rene?” vroeg ik.
“Nee, bedankt. Ik maak er net een uit.”

Tampico… de legendarische, stomende havenstad aan de Golf van Mexico. We waren in de tropen. Rene zat van top tot teen onder de mierenbeten waarvan ie de helft opengekrabt had.
Na een treinreis van een eeuwigheid hadden we besloten na aankomst te gaan kamperen op een strand nabij Tampico. Het was half november en het zeewater was warm als snot. Heerlijk. In het donker zetten we het miniscule tentje op, terwijl de volle maan hielp bij het vinden van...

Naarmate we verder westwaards trokken, begon het ons op te vallen dat we steeds minder konden verstaan van wat de Amerikanen tegen ons zeiden. We konden in die tijd uitstekend overweg met BBC nieuwslezers, maar wat de cowboys in Texas allemaal tegen ons kwaakten, daar konden we geen kaas van maken…

“Wat zegt die gozer nou?”
“Kweenie. I can still see your hair growin’ boven je bloes uit t’night, dude?”

Na een reis van 72 uur, met korte stops in Washington DC, Nashville, Memphis, Little Rock, Dallas, San Antonio en nul douches, stapten we uiteindelijk, krakend, opgelucht uit de bus in het goede stadje Laredo… 

De Amerikaanse douanier, in padvinders uniform, bladerde door onze paspoorten.
“Jullie zijn slechts vier dagen in de United States geweest,” stelde hij met een barse stem vast. “You don’t like our country?”
Onheilspellende vraag. Een list was geboden.
“We komen terug… het is hier geweldig, vooral het eten” zei Rene opgetogen, terwijl ik haast agressief instemmend knikte.

“Hoelang denken jullie in Mexico te blijven”, vroeg de ambtenaar, terwijl hij licht voorover boog en slechts door zijn mond leek te...

De eerste etappe van onze revolutionaire reis, de vlucht naar New York, verliep zonder noemenswaardige incidenten. Je mocht toen nog gewoon roken aan boord en van Al Queda, Dick Cheney en George W. Bush had nog nooit iemand gehoord. Wat we niet wisten was dat toen we onze warme maaltijd geserveerd kregen, dat dat de laatste warme maaltijd zou zijn in een hele lange tijd. Als we dat hadden geweten, hadden we die rotzooi wel opgegeten…

Bij de Amerikaanse douane werd er van ons verlangd een hoogst eigenaardig vragenlijstje in te vullen. De Amerikanen wilden van ons weten of we ooit wel eens lid waren geweest van de Nazi-partij van Hitler? Zo niet, of zo ja, waren we dan misschien (ook) lid (geweest) van de Russische Communistische Partij? Ze waren ook heel nieuwsgierig naar eventuele explosieven. Of we die bij ons hadden? Dat bleek niet het geval. Rene was vergeten de handgranaten in te pakken, terwijl ik die wel degelijk op onze ‘what to take’ lijst gekrabbeld had.

Hadden we AIDS? Ik staarde even naar de vraag en betastte voorzichtig het puistje dat gedurende de vliegreis op mijn voorhoofd gerezen was. Waren we...

Oplettende lezertjes kunnen zich misschien het blog herinneren waarin mijn emotiegenoot Rene en ik, na een geslaagde tafelvoetbalcarriere en een mislukte studiecarriere aan de “Sosjale Akademie” te Rotterdam, op 20-jarige leeftijd besloten naar Cuba te vertrekken. Het agrariers-en-arbeiders paradijs dat al twintig jaar lag te zonnen in de Caribische Zee. Niet dat wij, als Trotskisten, naar Cuba wilden om de suikerriet cooperaties te bewonderen of vrolijke sigarenfabriekjes wilden bezoeken, nee, wij gingen uitsluitend voor het weer en de wijven, die naar verluid, met hun elastieke salsaheupen, een hunnebed konden doen smelten…

Een ticket naar Havana bleek in die dagen peperduur. De Sovjet luchtmaatschappij Aeroflots was de enige die de vlucht naar Havana uitvoerde, en vroeg, ondanks zeer verontrustende neerstortstatistieken, een exorbitante prijs.

Wat te doen?
Het antwoord op deze vraag lag iets ten westen van Cuba. Mexico…

Dat we daar niet eerder opgekomen waren. “Megiko”, het land van Emiliano Zapata en Pancho Villa, woest besnorde revolutionairen die kapitalisten als ontbijt aten. Het mysterieuze land waar de ...

Ik ben een stadsmens en geef het ruiterlijk toe. Ik raak in een wervelwind van paniekaanvallen wanneer er zich in een straal van 100 meter geen ‘Starfucks’ bevindt. Dertien jaar opgroeien in een groeikern zijn daar debet aan. 

Op mijn achtiende vond ik het genoeg geweest; vrijdagavonden rond de plaatselijke snackbar als wekelijks hoogtepunt van mijn puisterige bestaan deden mij en een emotiegenoot van mij, Rene, besluiten om te gaan studeren aan de Sosjale Akademie Rotterdam. Dat spelde je toen zo. Waarom de Sosjale Akademie? Ik had de ambitie om de rest van mijn leven een uitkering te genieten. Het recht op een baanloos bestaan.

Er waren in die tijd, begin jaren ‘80, miljarden werklozen in Nederland en er bestond in mijn ogen niets nobelers dan een voor mij beschikbare baan door te schuiven naar iemand die stierf van de drang om te werken. Een studie aan de Sosjale Akademie was niet alleen leuk tijdverdrijf, maar was tevens een mooie reden om tegen mijn ouders te zeggen: ‘pa en ma, René en ik gaan samen een krot in  de stad betrekken en over een aantal jaar gaan we prostituees helpen. How does that sound?’

Zonder...

Het duurde niet lang ons viertal werd een zestal. Epr, wiens naam een verbastering is voor Everton, wat hij op een nogal klungelige manier zelf levensgroot op zijn onderarm had getatoeeerd, en Tomas zouden ons de weg wijzen naar de zuidkust.

Beide jongens, die begin twintig waren, waren geboren en getogen op het eiland en kenden de route. Ze spraken maar een paar woorden Engels, maar Frans sprak meer dan behoorlijk Bahasa Indonesia en Onno en ik konden ons redelijk verstaanbaar maken, vooral wat schunnigheden betreft.

Leon, ik, Tomas, Epr en Onno op visite bij de kepala dessa. Epr wilde eigenlijk niet op de foto. Toen ik hem mijn hoed gaf, ineens wel…

We hadden, behalve een gigantische berg zakjes instant noodles, rijst, suiker, Australische chocolade die niet smelt, gedroogd varkensvlees in reepjes, “Old Bay” kruiden en nog wat ander voedsel wat niet bederft, ook 7 sloffen “Djarung’ kretek sigaretten ingeslagen op de markt op Ambon. Voor de “kepala desa’s’, ofwel dorphoofden. Vier sloffen voor de kepala’s, drie voor ons.

De frase ‘rook jij?’ bestaat op Seram niet. Iedereen rookt. Stoppen met roken is stoppen...

Het bleek niet zo makkelijk om een boot te vinden die naar Wahai zou varen. Na een paar dagen rondhangen in de haven van Ambon-Stad, bleek de kapitein van een houten schuit die doerians vervoerde bereid ons voor een schappelijk bedrag mee te nemen naar de noordkust van Seram. Hij verzekerde ons binnen 24 uur uit te zullen varen. Dat gaf Onno, Leon, Frans en mij nog ruimschoots de gelegenheid om boodschappen te gaan doen op de markt.

Leon, die nog nooit eerder in Azie was geweest, was niet blij met het vooruitzicht om op een doerian-schuit te gaan varen. De geur die deze grote stekelige vruchten verspreiden, houdt een beetje het midden tussen room, walnoten en babystront. Het eetbare deel zelf is het zaad, dat door een kleverige, lichtgele slijmmassa omgeven wordt en de bedoeling is om die papperige massa van de zaad af te lebberen. Na het nuttigen van een doerian breekt de smaak, die het midden houdt tussen room, walnoten en babystront, je nog dagen op.

“Leon, kop op, Je hoeft die doerians niet allemaal op te eten. We hoeven er alleen maar tussen te gaan liggen”, zei Frans bemoedigend.
De volgende dag werden de...

Ik heb geloof ik al eens in een eerder blog geschreven dat ik een stadsmens ben. Geloof het of niet, maar ik ben allergisch voor frisse lucht, overdonderende natuur, woeste hoogten, sappige bergweiden, tintelend frisse beekjes en andere scheppingen van moeder natuur.

Nu hebben alle complexen een oorzaak. Mijn weerzin tegen alomtegenwoordige fotosynthese is te herleiden naar het midden van de jaren ’90 toen ik met drie vrienden op het onzalige idee was gekomen om vanaf de noordkust van het Molukse eiland Seram naar de zuidkust te wandelen, een afstand van zo’n 120 km. Dat daarbij bergkammen tot 2400 meter hoogte, stinkende moerassen, ondoordringbare nevelwouden, razende rivieren en stekelige oerbossen bedwongen moesten worden, verhoogde de pret alleen maar, meenden we.

Deze Moeder der Onzalige Ideeën was ontsproten uit onze wens om rijk te worden. In die dagen was het uiterst lucratief om zgn. ‘incentive reizen’ op te zetten. Personeelstrips om de ‘team-spirit’ binnen bedrijven te verhogen. Kayakken in de Ardennen, touwtrekken in Tirol en boogschieten in Bavaria en meer van dat mietjeswerk.

Onno, een van de drie...

Al tientallen jaren geldt Thailand als een zeer geliefde lokatie voor filmstudio’s voor het draaien van Hollywoodprodukties. De relatief lage produktiekosten, ervaren filmcrew, het uiterst diverse, exotische landschap, de ontwikkelde infrastructuur en zeker niet in de laatste plaats, de beschikbaarheid van een heel arsenaal aan spotgoedkope Aziatische en Westerse figuranten, doen veel filmstudio’s besluiten om films die zich in Azie (en zelfs daarbuiten) afspelen, in Thailand op te nemen…

Een aantal jaar terug werd ik door een man op straat aangesproken: “ Hey you, can I take your picture?” Een Thaise man van middelbare leeftijd met paars haar en een pollaroid camera liep op me af en gaf me zijn kaartje:
 
                                   SOMBOON TALENT SCOUTING
                     
                    10.200 PETCHBURI  ROAD  42/1, BANG BON, BANGKOK, THAILAND
 
                                                   TEL/FAX: BLABLABLABLA

Op dit moment had ik jaren gewacht. Deze man, Somboon was mijn open raam naar fame and fortune, naar rode lopers en de slaapkamer van Nicole Kidman. Naar met Guinness bier...

Wanneer Ray, een vriend en voormalig medebandlid uit Rotterdam die, mijn voorbeeld volgend, zeven jaar geleden eveneens neergestreken is in de Stad der Engelen, en ik een terrasje pakken, dan klinkt het vroeg of laat; “zo, dat is een mooie dame”, uit één onzer kelen. Uit de andere keel klinkt dan vaak: “da’s een kerel, man”.

Vreemde conversatie? In het geheel niet. In dit land dragen de mooiste vrouwen, behalve een handtasje en hakken, soms een penis.

Transsexualiteit is in Thailand net zoiets als rijst; een alledaags verschijnsel. Transsexuelen en travestieten, ook wel ‘ladyboys’ of ‘katoeys’ genoemd, zijn hier de derde sexe en er is niemand die ook maar een wenkbrauw optrekt wanneer men bij het kopen van een buskaartje geholpen wordt door een oogverblindend vrouwelijk verschijnsel, wiens enigszins opdringerige adamsappel het enige tastbare bewijs vormt dat de dame in kwestie een plasser heeft (gehad).

Poy, een televisiepersoonlijkheid die haar adamsfruit op sterk water heeft staan. Op haar nachtkastje…

“Gehad”? Maar natuurlijk! Thailand is een land waar ombouwoperaties aangeboden worden tegen...

Toen, pakweg vijf jaar geleden, de vraag door de lerarenkamer klonk galmde; “wie wil er het komende schooljaar de Drama Club doen?” stak ik, enigszins theatraal, mijn hand op.
Ik ben niet bepaald een getalenteerd acteur, laat staan regisseur, maar ik dacht dat ik dat handicap kon ombuigen naar een voordeel; Ik zou een ster zijn in het laten zien hoe het NIET moet, acteren…

Toneel is, zeker in een land als Thailand, een cruciale component in het taalonderwijs.

Met Mr. Ski, (links) als nerd in de sketch, Mr. Chester’s Nightmare. De home-made buitenbeugel zorgde op het toneel voor heel wat problemen tijdens het nuttigen van een blikje cola…

Thaise leerlingen zijn, in tegenstelling tot hun westerse lotgenoten, uiterst timide. Waarschijnlijk zijn er hele symphonie orkesten van collega’s in Nederland die stapelgek worden van de almaar voortschrijdende assertiviteit van hun leerlingen, maar hier wens ik wel eens dat een leerling roept: “Mees, ik geloof er geen zak van wat je hier allemaal loopt te vertellen.”Toneel als assertiviteitstraining op het middelbaar onderwijs? Reken maar! Terwijl in de meeste westerse...

“D’r is hier hillemaal niks, he? Hillemaal niks. In Chiang Mai, doar heddege alles, he? Maar hier, heddege hillemaal niks.”

 

Voor veel gepensioneerden uit welk land dan ook is Thailand een aantrekkelijk land om de herfst van hun leven door te brengen. Herstel: voor vele gepensioneerde, gescheiden mannen is Thailand een aantrekkelijk land om de herfst van hun leven door te brengen. De kosten van het levensonderhoud zijn er extreem laag, het is er het hele jaar door zomer en in sommige provincies is het natuurschoon adembenemend.
Als bonus is er dan nog een grabbelton boordevol aantrekkelijke vrouwen uit het verarmde noordoosten van het land, die er niet tegenop zien om zo nu en dan een bierbuik te masseren in ruil voor een pincode. Niet slecht, he? 

‘Hillemaal niet slecht’ moet Harrie, een gepensioneerde Vlaamse vrachtwagenchauffeur gedacht hebben. Ik leerde Harrie kennen in de provincie Chainat, centraal Thailand. Hij had daar een huis laten bouwen voor dertigduizend euri. Het was een opvallend huis. Groot vooral, met perzikkleurige muren, een rood pannendak en de veranda werd opgeluisterd door twee witte,...

De beste Muay Thay vechters komen zonder uitzondering uit de Isan, het onvruchtbare noordoosten van Thailand, waar de levensomstandigheden uiterst Spartaans zijn en de training in feite al begint zodra de navelstreng doorgeknipt is. De Sino-Thaise kinderen uit Bangkok hebben vaak op hun twaalfde al twee kinnen en zijn daardoor genoodzaakt om Muay Thai te bedrijven in de vorm van een computerspelletje. 

Wanneer, na maanden van afmattende, uiterst gedisciplineerde training, de trainer besluit dat zijn pupil klaar is voor de ring, kan het echte werk beginnen. De relatie tussen de Muay Thaibokser en zijn (of haar - er zijn in dit land ook dames die met hun rechterwreef ernstige schade kunnen toebrengen aan een eikenhouten deurpost) trainer is hevig geritualiseerd. De trainer geeft de kersverse vechter een nieuwe naam, gewoonlijk met de naam van het trainingskamp als achternaam.
De relatie tussen de trainer en de bokser wordt het best weergegeven tijdens de ‘ram muay’, de uiterst gracieuze ‘boksdans’ die plaatsvind voor de aanvang van elk gevecht, begeleid door de tonen van een Thaise hobo en percussie. Het geluid van de...

Heeft U ook wel eens de onbedwingbare neiging voelen opwellen om iemand helemaal tot een vormloze pulp te slaan? Iemand helemaal te slopen? Een dusdanige hoeveelheid bruut geweld los te laten op iemand die U bijvoorbeeld urenlang het bloed onder de nagels vandaan heeft getreiterd? Een televisiepersoonlijkheid misschien, wiens suffe grijns U ’s nachts uit Uw slaap houdt? Ja?
Maar U deed het niet omdat U een papkindje bent en zelf niet tot snot geslagen wil worden. Dan wordt het hoog tijd om de nobele ‘martial art’ van ‘Muay Thai’ te gaan beoefenen…  
“Muai Thai’, ook wel Thaiboxen of Thai kickboxen genoemd, is een vechtsport die al eeuwenlang in Thailand en omringende landen in diverse vormen beoefend wordt.

Er zijn maar weinig overeenkomsten met het reguliere boxen waarbij alleen de vuisten, gehuld in boxhandschoenen, gebruikt worden.
Bij Muai Thai wordt ook een beroep gedaan op de voeten, ellebogen, knieen, schenen en tot een tiental jaar geleden, het hoofd. Kopstoten mogen in het moderne Muai Thai niet meer uitgedeeld worden, tot afgrijzen van tandartsen en neurologen in de regio.
 
De term “Thaiboxen” is...

Dat belastingen en de dood de enige twee zaken in het leven zijn, die we als onvermijdelijk beschouwen, is haast een natuurkundige wet. Toch zou ik er nog een fenomeen aan toe willen voegen: bureaucratie. Zelfs de Touaregs, een nomadisch volk dat de Sahel afstruint, klagen er over…
Zelf kwam ik met de Thaise bureaucratie in haar meest afstotelijke gedaante in aanraking, toen ik zes jaar geleden van baan veranderde.

Ik had drie jaar op een middelbare staatschool gewerkt en opeens wist ik het: wegwezen hier. De enorme klassen met zeeën van leerlingen, het gebrek aan leerboeken, de alsmaar brekende krijtjes, de achtbaansweg pal naast de school waar het verkeer een apocalyptische pleurisherrie produceerde - ramen van de klaslokalen stonden altijd open, wat niet gek is in een stad waar de temperatuur altijd ver boven de dertig graden is - en last, maar zeker niet least, het feit dat ik de enige westerse leraar was op de school en aan achtenveertig verschillende klassen lesgaf, deden mij besluiten naar een andere school uit te kijken.

Die vond ik. De school was in alle opzichten de tegenpool van mijn oude school.
Om te...

Daar stond ze, zomaar ineens. In de deuropening van de lerarenkamer… de stagiaire. Ze stond met een kop als een boei naar zuurstof te happen. Mijn timmermansoog schatte honderveertig kilo, inclusief badslippers. Dat gewicht had ze zojuist zes trappen opgehesen en het leek me dan ook niet gepast om meteen op haar af te lopen, mijn hand uit te steken en mij voor te stellen. 
Ze kwam uit Tasmanië, een eiland dat bungelt aan de kont van Australië. Ze zou de komende drie maanden Engelse les geven en “observeren” op mijn school in Bangkok.

Haar buitenproportionele gewicht op haar jonge leeftijd moest te maken hebben met een stofwisselingstoornis, meende ik. Tijdens het aanschouwen van haar solo-bachanalen tijdens de lunchpauzes, begon ik daar al vrij snel anders over te denken. Ze was op vijf dieeten tegelijk.
Op haar eerste dag plantte ze meteen een Australisch vlaggetje op haar bureau en de volgende dag kwam ze briesend binnen:

“Condo got no friggin’ cable, so I’m gonna miss out on the friggin’ Ashes!”
“Hasjiesj?”, probeerde ik.
“Ashes! Cricket!!” blies ze.
Wat bleek, haar appartement moest het stellen zonder kabel en...