Welcome to Ilona Blog!

  Mijn vader zaliger, was vroeger wereldberoemd violist in Hilversum.
Zijn roem raakte tanende bij het opkomen van o.a. de popmuziek.
Zo zag hij ook het opkomend succes van Andre Rieu op tv.
Die wist op zijn manier toch veel publiek te trekken door klassieke stukken net wat sneller te spelen.
Ik herinner me nog altijd zijn gevleugelde uitdrukking (en moet daar altijd aan denken bij het zien van Andre Rieu):
“Uitslover”.

Ilona  

Hotel Xi'an, China - foto: Ilona

Arch! Nee hè! Alweer een nieuwe krantenbezorger.
Aan de overkant zie ik een man met een fiets - in zijn hand een briefje - zoekend om zich heen kijken. Dan ben ik hem kwijt.

Hoe vaak ik de krant heb gemist komt weer boven. Het oeverloos bellen (of internetten) naar de klantenservice van NRC. De stemherkenning die niet altijd werkt, en je dan abrupt wordt afgebroken tijdens het opnieuw inspreken van de postcode: “Sorry, ik kan u niet verstaan. De verbinding wordt nu verbroken”.
De beloofde nabezorging, als je er wel doorheen komt, kan ik steeds vaker vergeten.

Mijn zaterdagkrant had ik weer niet gekregen. Die maandag daarop besloot ik de krantenbezorger – een wat oudere man - op te wachten. Ja hoor, hij fietste door! Ik tikte driftig op het raam als een ouwe heks en vroeg hem waarom ik alweer geen krant had gekregen.
“Wilt u hem dan nog hebben?” vroeg hij. “Het is nu toch al oud nieuws.”
“Ja graag” legde ik hem uit, “er zitten namelijk bijlagen bij die voorlopig nog wel goed blijven.” 
Ik had mazzel, hij zou zijn best doen om te kijken of hij er nog een over had.
Een week later, in de supermarkt, hoor ik: “Gaat nu...

1938, Lange Poten, Den Haag.

Er liggen twee mannen op de grond. Naast hen een vioolkist.
Steeds meer publiek stroomt samen en kijkt ademloos toe.
Na tien minuten staan de mannen op, lichten hun hoed en zeggen:
“Dank u voor de belangstelling.”
Dat was mijn vader, met zijn collega.

Ilona

Van het woord ‘kompels’ had ik nog nooit gehoord. Speurtocht levert op dat ‘het van het Duitse woord “Kumpel” afkomstig is, dat oorspronkelijk “vriend” of “maat” betekende. Omdat mijnwerkers zich de gevaren voortdurend bewust waren, vormde zich tussen de kompels meestal een hechte band. Mijnwerkers noemden elkaar daarom kameraad. Door buitenstaanders werden zij “bergman” genoemd’ [Bron: Wikipedia].
Nu zijn het drieëndertig wereldberoemde mijnwerkers die negenenzestig dagen geleden onder de grond vast kwamen te zitten, op bijna zevenhonderd meter diepte. Ademloos volg ik de ontwikkelingen via internet. Een wonder dit rechtstreeks te kunnen aanschouwen. Met een speciale reddingscapsule, ‘Phoenix’, worden ze een voor een bovengehaald. Zojuist is de vijfde kompel bovengekomen. Nog achtentwintig man te gaan…
Het doet mij voor als een zware bevalling; drieëndertig mannen worden via een nauw geboortekanaal verlost uit de diepte van moeder aarde.  Ik heet ‘mijn maten’ welkom na deze wedergeboorte; en wens ze alle geluk van deze wondere wereld.

Ilona

 
Het werd gezellig druk aan de eettafel. Eerst kwam mijn elfjarige zoon met de vraag of zijn vriend mocht blijven eten. (Een stoer jochie. Hij leek wijs voor zijn leeftijd, omdat hij nogal klein van stuk was. Daarmee oogstte hij veel succes bij alle vrouwen; jong en oud.) Mijn dochter van achttien nam onverwachts drie vriendinnen mee. Ach, zaterdag; waar vijf eten, kunnen ook negen eten. Het vriendje bevocht zich onmiddellijk een plaatsje naast een van de meisjes.
“Mijn vriend wil altijd dat ik een verhaaltje vertel voor het slapengaan”, zei het meisje quasi wanhopig. “Hij wil alleen van Sneeuwwitje en de zeven dwergen horen, anders valt ie niet in slaap. Maar dat verhaal vindt hij te kort en dat moet ik het steeds opnieuw vertellen. Dus nou laat ik elke dwerg om de beurt hetzelfde zeggen, zo van: ‘Wie heeft er van mijn bordje gegeten?’ ‘Wie heeft er van mijn bordje gegeten?’ ‘Wie heeft er van mijn bordje gegeten?’ ‘Wie heeft er van mijn bordje gegeten?’ ‘Wie heeft er van mijn bordje gegeten?’ ‘Wie heeft er van mijn bordje gegeten?’ ‘Wie heeft er van mijn bordje gegeten?’ En daarna om de beurt: ‘Wie heeft er van mijn...

De oude professor ging zich steeds vreemder gedragen. Hij fietste altijd op de vrije trambaan, tegen de richting in. Nadat hij met een tram in botsing was gekomen, had hij zes weken in coma gelegen. Gelukkig kwam hij er weer bovenop. Als men hem vroeg wat er gebeurd was, antwoordde hij steevast: “De tram ging niet opzij.”
Omdat er al verschillende secretaresses bij hem waren weggevlucht, kreeg ik het verzoek iets voor hem uit te typen.
Terwijl ik geconcentreerd bezig was, barstte hij los in een krankzinnig gelach. Ik schrok op. Hij verzuchtte, met de handen op zijn hoofd: “Mijn geheugen zit vol met gaten…
Maar dat is niet erg hoor! Die vul ik op met schijnwaarheden. Haaahahahaha!!!”

Ilona

Ik krijg een brief van de gemeente dat mijn paspoort verloopt op 1 maart. ‘Service’ noemen we dat wel.
Om het de burger makkelijker te maken dient men zelf een afspraak te regelen, opdat er geen rijen wachtenden ontstaan. Via internet maak ik een afspraak en prik één van de drie data die over zijn; over drie weken.
Ik meld me bij het loket. Mijn gegevens worden ingevoerd en vingerafdrukken worden geregistreerd. Het blijkt dat mijn persoon reeds langzaam aan het vervagen is; de opnames zijn zo wazig, dat alle tien toppen vier keer worden opgenomen teneinde de beste twee te gebruiken. De ambtenares stelt me gerust; het apparaat is al oud (?) en, oh ja hoor, het komt ook veelvuldig bij jongeren voor. Het zal vijf werkdagen duren eer het paspoort gereed is; op 5 maart.
Om het de kiezers makkelijker te maken, kan men nu overal terecht om te stemmen, mits in het bezit van een geldig paspoort. De voor mij dichtstbijzijnde locatie is opgeheven.
Op de vraag of ik een bewijs kan krijgen, zodat ik me kan identificeren, antwoordt de ambtenares dat ik een betaalbewijs krijg, maar… dat is nog geen identiteitsbewijs. (Ze zei niks...

Het is drie uur, ik heb nog niet geluncht en sterf van de honger. In de kleine buurtsnackbar wacht ik op mijn broodje kroket. Twee Arabische jongemannen komen binnen. Ze doen een beetje zenuwachtig, smoezen wat, en komen achter me staan. Ik begin me ongemakkelijk te voelen. Als ze iets in de zin hebben,  nou, dan sta ik mooi ingesloten.
Bij het: ‘Zegt u het maar’, vragen ze om een patatje oorlog.
Já hoor, denk ik, daar heb je  ’t al. Nu volgt zeker: ‘Dit is een overval!!’
“Met uitjes?”
“Oh graag!…  lekker!”
“Gaat u maar zitten, ik kom het zo brengen.”

Ilona

Achter de kassa zit een mooi, jong meisje.
Ze kijkt alleen niet zo mooi, eerder chagrijnig.
Op haar jasje staat de naam Syeeda.
“Syeeda…,” leest mijn man hardop.
‘Huh?” mompelt ze.
“Je ouders hebben je vast naar dat nummer van John Coltrane vernoemd?”
“Wie?”
“Een jazzmuzikant,” legt hij uit.
“Hm, zal wel, ze hadden zeker niks beters te doen.”

Ilona

Na het eten bij Elviro willen we nog een pilsje gaan drinken in het café om de hoek. In het voorbijgaan treffen we bij het barretje buiten, twee oudere heren aan die gezellig staan te pimpelen. Op de bar staat een schaaltje met schelpdiertjes.
Geïnteresseerd in het plaatselijk voedsel, vragen we wat voor schelpdiertjes het zijn. Er worden ons een paar aangereikt, maar: oei! Niet met de vingers maar met de tanden lospeuteren. Ze doen het ons voor.
Smaak? Onbestemd. De man, die zichtbaar trots is dat ie Engels spreekt, legt ons uit dat het geen zeepokjes zijn die op mosselen of oesters groeien.
“No smallpox”, grapt ie. Het schaaltje raakt aardig leeg. Een derde man komt naar buiten. We gaan maar weer es. We danken hem voor het proeven en de uitleg.
“Don’t thank me”, zegt hij, “they were not mine.”

Ilona

Veel Portugezen spreken uitstekend Engels. Dat komt omdat ze in Canada gewerkt of gestudeerd hebben. Dat maakt het communiceren een stuk gemakkelijker. Wij gaan naar ons geliefde eettentje in Praia de Mira, waar de kip van de barbecue (’franco’) op het hoofdmenu staat. Dit wordt tevens aan afhalers verkocht. De klanten staan dan buiten aan een barretje te kijken hoe hun kippetjes worden gegrild. In afwachting keuvelen ze wat met elkaar en drinken een rood landwijntje van Elviro, de baas, die daar zelf ook niet vies van is. Hij eet niet veel, zegt hij, en wijst op een beginnend buikje. En ach, ‘vitaminas’ genoeg in de wijn.
We zitten in het restaurant. Aan de afhaalbar horen we rumoer; heftige stemmen, maar ook gelach. De schoonzoon van Elviro vertelt ons dat een klant tweeënhalve kip bestelt: two well-done and half alive.

Ilona

We kregen een e-mailtje van een onbekende afzender. Er stond geen naam in; wel cijfers, letters, @, de punt en de extensie. De inhoud was: ”Dit is ons nieuwe e-mailadres”, en daarbij het e-mailadres compleet uitgetypt. Verder niks.
We hadden geen idee van wie het afkomstig was, maar later wel een vermoeden. Mijn schoonvader (tachtig jaar) wilde wel eens aan de computer. Hij kreeg onze afgedankte pc, om het  te proberen.
“Pa”, schreef mijn man terug, “ben jij dat?”
Dagen later kwam het antwoord: “Ja dat was ik. Maar ik moest het kort houden. Ik moet iedereen nog aanschrijven.”

Ilona