Bij toeval loop ik langs een pand aan de Lindendreef. Doorzonliving,  drie slaapunits, waarvan één met de gebruikelijke afmetingen van een hondenhok en bestemd voor het derde kind dat niet gepland was en waar geen rekening mee is gehouden in het bestemmingsplan.
Ook nog een “ruim bemeten” zolder die ‘desgewenst’  in een handomdraai als ‘study’ kan worden omgetoverd. All around dubbele beglazing uiteraard.
Dat stond allemaal in de verkoopadvertentie die ik las. En nu zie ik het pand zelf. Bordje aan de gevel: “Van Bovenbleek, Professionals in huizen”.  Vroeger heette dat makelaar. Maar dat verkoopt niet meer. Klinkt te sullig. Professional! Ha ja. Spreek het krachtig uit en proef op je tong de smaak van succes en topsales!
Vroeger kocht je in de uitverkoop, tegenwoordig in de sales. Kijk eens, is nu ‘check this’ geworden.

Lindendreef. Mooie naam. Zie je vaker, zulke mooie prefabberige namen: Perendreef,  De zwarte ruiter, Zilverknoop.
Welkom in de wereld van de “young urban professional”
Wat mij opvalt, is dat er van alles staat in de Lindendreef behalve een Linde. Waarom noem je het dan zo.
En waarom noemt...

Zijn oudemannen-voeten steken in oude pantoffels. Van die ruitjesgevallen. Ze worden bijna niet meer gemaakt daarom heeft hij de laatste keer twee paar gekocht. Daar moet hij het de rest van zijn leven wel mee kunnen redden, denkt hij.
Zittend op de rand van zijn bed krabt hij door zijn warrig grijze haar en vraagt zich af of het niet beter is om maar helemaal zijn bed niet meer uit te komen. De deurbel onderbreekt zijn gedachten en vermoeid sloft hij naar de deur en opent deze.

‘Dag meneer Harkenboven,’ klinkt de irritant opgewekte stem van de thuiszorgmevrouw.
’En hoe gaat het nu met ons?’
‘Leer jij dat op de verpleegstersopleiding?,’ bromt hij nijdig.
‘Wat bedoelt u meneer Harkenboven?,’ kraait zij onverminderd opgewekt verder.
‘Ons!,’ antwoord hij. ‘Jij zegt ons. Zie jij behalve mij nog iemand anders in deze kamer?’
‘Haha, die meneer Harkenboven. Nee hoor, ik zie alleen u. Het is gewoon een uitdrukking. Zeg maar, een soort gewoonte.’
‘Nou, je maakt met zulke onzin anders geen vrienden!’ Hij gaat zuchtend weer zitten. Een stuk van zijn witte dooraderde benen komen onder zijn broekspijp vandaan.
‘U bent zeker...

Ze slaat haar linker been over haar rechter. Dat doet ze al voor de zoveelste keer. Ben maar opgehouden met tellen na de negende overslag. Duidelijk zenuwachtig kijkt ze naar de ingang en dan weer op haar horloge. Een Omega. Uit de “Ladies’collection” zo te zien. Een zilverkleurig model dat precies past bij het armbandje om haar andere pols. Zoiets koop je duidelijk niet bij de Marskramer of als aanbieding bij de Aldi.
Er hangt ook nog een kettinkje om haar nek waarvan ik alleen het sluitinkje kan zien omdat ik vlak achter haar zit aan een tafeltje. Half uit haar tasje dat op de grond staat steekt een glossy tijdschrift. Als ze per ongeluk met haar voet de tas raakt valt het tijdschrift eruit. “Gezond Nu” heet het. Ik schat haar op een jaar of vijfentwintig, dus zo’n tijdschrift heeft nog zin.

Een heftige beweging van haar hoofd valt samen met het opengaan van de grandcafé-deur.
Een man van een jaar of veertig komt binnen. Het is duidelijk dat hij geen veertig wil zijn.
Dat is te zien aan zijn kleding. Armani-jasje, stropdag, geen overhemd. Sokloze voeten in eigentijdse schoenen. De haartjes, zoals voorgeschreven, met...

Mijn mobieltje trilt. De kapper! Op zaterdagavond om tien uur! In de kroeg!  Dat verzin je niet.
‘Kun je mij maandagochtend twee dozen haarlak leveren?’
‘Gaat het wel goed met je? Het is zaterdagavond. Twee over tien om precies te zijn.’
‘Wordt wakker, jongen. Wij leven in een vierentwintiguurseconomie.’
‘Mooi, ik zal het noteren. Anders nog wat?’
‘Nee, de rest bestel ik wel per email.’
‘Dat had je met die haarlak ook kunnen doen.’
Hij heeft opgehangen.
Begin nooit een groothandel in kappersspullen.

Een vent naast mij, met vet sluik haar, een halfrond brilletje en een colbertje waar ik niet dood in gevonden zou willen worden, grijnst mij toe en zegt:
‘Was het Schopenhauer niet die zei: ‘Men moet aan de karakterfouten van zijn kennissen wennen, evenals aan lelijke gezichten?”
‘Dan had die Schopenhauer jou zeker voor ogen,’ antwoord ik nijdig.
‘Behalve dan dat ik geen kennis van je ben, dus waar blijf je dan met je vergelijking,’ merkt hij op. ‘Bovendien is het een abjecte opmerking en ik had je intelligenter ingeschat.’ ‘Intelligenter?’
‘Ja, je draagt je overhemd in je broek in plaats van erover. Dat zegt iets...

Mijn mobieltje laadt niet meer op.
De verkoper van de telefoonwinkel kijkt mij verbaasd aan. De wenkbrauwen opgetrokken, in een omgekeerde V. Het vlinderdasje om zijn nek wipt sierlijk op en neer met zijn verontwaardigde adamsappel.

‘Nou môneer, dit is nu echt de eerste keer dat ik deze klacht hoor. Eens even kijken. U heeft een Samsung zie ik? Hoe lang heeft môneer dit toestelletje al?’
‘Vijf weken.’
‘Papperlapap! Dat zou eigenlijk niet moeten mogen hè?’
‘Dat is een understatement, als ik het zo mag uitdrukken.’
‘Haha , die môneer. Maar u heeft wel gelijk natuurlijk.’
‘Mag ik u nog wat vragen?’
‘Môneer mag alles vragen. Môneer’s vragen zullen bij mij op een rustige plek landen.’
‘Dat is een geruststellende gedachte. Maar denkt u, in vervolg daarop, dat er een serieus antwoord bij mij in de veilige haven voor anker zal gaan?’

De inmiddels ingezakte omgekeerde V van zijn wenkbrauwen schieten weer terug in een verbijsterde positie en het vlinderdasje maakt bijna een redelijk geslaagde salto…
‘Daar kan môneer voor honderd procent van uitgaan. Wat was uw vraag?’
‘Nou, waarom gebruikt Samsung, in...

Kwadijk. Een plaatsje met ongeveer duizend inwoners, schat ik. Kan ook meer zijn. Of minder.
De straat waar ik loop, met mijn fiets aan de hand, slingert zich door het hele plaatsje. Rechts een sloot, rimpelloos door het windstille weer. Verder, een paar lusteloze eenden, twee reigers.
In de wei, aan de andere kant van de sloot, twee blaffende honden. Hoe komen die daar, van wie zijn ze.

In de langgerekte straat veel duurogende huizen. Bungalows, semibungalows.
Ook landhuizen. Ziet er welvarend uit. Opvallend veel te koop bordjes in de goed verzorgde tuinen.
Drie huizen naast elkaar. Alle drie te koop. Daarnaast één huis niet. Dan twee weer wel.
Na een kwartier lopen tel ik al negentien bordjes. Waar willen die mensen allemaal naar toe? En allemaal tegelijk ook nog.
Even verder staat een man in zijn tuin, schep in de handen. Af en toe beweegt hij de schep. Aarzelend, misschien niet wetend hoe de schep te gebruiken. Naast hem ligt een lange lat, aan de bovenkant een bordje. Te koop!
Als hij mij ziet, legt hij de schep netjes neer en loopt het huis binnen. Veilig achter de gesloten gordijnen, onbespied. De deur...

In het park staat een bankje. Zo’n bankje voor mensen die geen haast hebben. Die de tijd nemen even naar de bomen in bloei te kijken. Niets voor mij, maar toch ga ik even zitten.
Naast de bank een vuilnisbak waar nooit iemand iets ingooit. Behalve in deze. De vuilnisbak is tot de rand gevuld met lege bierblikjes.
Rondom de bank, natte papiertjes, half vergane kartonnen bekertjes, nog meer blikjes.
Een blikje bier ligt voor mijn voeten. Leeg. En aan twee kanten ingedeukt.
Heineken.
Waarom is dat blikje aan twee kanten ingedeukt? Daar laat ik mijn gedachten over gaan.
Is met opzet gebeurd. Waarschijnlijk door een man. Een man die hier voor mij zat. Op dezelfde plek, op hetzelfde bankje.

Een sportschooltype. Veel biceps, testeteron en weinig geduld. Tatoeages uiteraard. Op beide armen. Slangen, vuurspuwende draken. Op de rug twee kruislingse zwaarden.
Onderrug, onder de broeksband, zodat niemand het ziet, een hartje met mamma erin.
Kroegtijger. Veel darten in strak T-shirt, strakke spijkerbroek en veel vertoon van spieren. Stinkt naar zweet.
Luistert alleen naar Hazes. Heeft alle cd’s. En dvd’s.
Geen auto. Wel...