Hoe heeft het allemaal zover kunnen komen? Die vraag spookt al een tijdje door mijn hoofd. Hoe is het mogelijk dat een land  verrast wordt door een vloedgolf die zich in slow motion, met een grimmige vastberadenheid, op de hoofdstad en de daar bovenliggende provincies stort, zonder aanziens des persoons of politieke kleur van de slachtoffers. Een land dat al sinds het begin der tijden leeft met moessonregens en de daaruit voortvloeiende overstromingen.

Dat het een vraag is die niet zomaar achteloos te beantwoorden is, is een gegeven. De blame-game die zich afspeelt in de pers, maakt zelfs de meest verstokte geheelonthouder dronken van verwarring en woede. Wat als een paal boven water staat is dat de ramp het gevolg is van gebrekkige planning in het verleden en blind handelen in het heden.

“Thais kijken nooit verder dan een dag vooruit”. Deze ietwat generalizeurende opmerking hoor je tot in den treure rondzoemen op diverse fora, bemand door mannen van stavast uit alle delen van de wereld, in mijn voorstellingsvermogen altijd bestaande uit wijze heren met bolle buiken, vette portefeuille’s en zeeen van vrije tijd.

Is...

Ze hebben hem allemaal in een speciaal compartiment van de Rugzak gepropt; “The Lonely Planet”, de reisbijbel van de quintessentiële rugzakreiziger. Boordevol reisinformatie over zo’n 170 landen en territoriën.

Toen ik in het najaar van 2001 in Thailand neerstreek, had ik uiteraard de Thailand Lonely Planet in mijn sporttas zitten (ik was het rugzakkenstadium voorbij, ik was immers geen pakezel)  en niet veel later kwam vooral het hoofdstuk “Do’s and Don’t's”, over Thaise etiquette, op mij als volkomen absurd over…

Op nummero uno van de “Don’t's” staat al sinds jaar en dag: raak nooit het hoofd van een Thai aan. Het hoofd is het meest vereerde deel van het lichaam en het over de bol aaien van een Thai wordt als uiterst grievend gezien.

Dat is uiterst waardevolle informatie, want wij westerlingen zijn notoire hoofdaaiers. Zodra we onszelf aan een vreemde hebben voorgesteld komt na het handen schudden de onvermijdelijk aai over de bol en glijden er vingers door een al of niet aanwezige haardos.

Zeg nu zelf? Vervolgens worden de neuzen tegen elkaar gedrukt, maar dat is weer een heel ander verhaal..

Van het hoofd...

Hans Caius Bertrand Theofilus van Willigenburg werd op 18 augustus 1942 geboren in een gezin van zonnebankpioniers aan een kwalijk riekende gracht te Amsterdam.

Al op zeer jonge leeftijd kreeg Hans belangstelling voor de quantum-mechanica, sterrenkunde en nano-technologien, interesses die hem later zeer van pas zouden komen als presentator van ‘Koffietijd’.

Na een langdurig verblijf in Parijs en Marseille, waar hij werkte aan piepkleine Eiffeltorentjes die met het blote oog niet te zien waren, werd hij ontwaard door KRO-coryfee Aad van den Heuvel. “Die bronzen stem, die geruststellende oogopslag, die goddelijke kaaklijn gecombineerd met een encyclopedische kennis van het heelal, waren voor mij het summum van kwaliteiten die een radio-omroeper moet bezitten”, herinnert van den Heuvel zich vele jaren later, gezeten op het balkon van zijn modale chalet in Liechtenstein.

Hans met Mireille Bekooij tijdens het programma 'Koffietijd'. Er werd wat afgezopen daar..."De koekjes flikkerden we altijd in het klapvee" zou Hans later schaterend bekennen...
Als presentator van radio programma’s “Dat Kun Je Niet Menen”, “Laat Maar...

IIk opende een oog. Twee leek me onverantwoord gezien de felheid van het zonlicht dat door de deuropening naar binnen drong.

Enigszins stijfjes ging ik rechtop zitten en opende mijn andere oog. Ik was de enige in het kleine slaapzaaltje waarin 6 stapenbedden geplaatst waren. Ik liet me van het bovenste bed zakken en liep door de deuropening de patio op, nog steeds enigszins verdwaasd van de joint van de avond ervoor. Ik had een ontiegelijke honger.

Rene zat in de tuin aan een tafel een broodje banaan te eten.

“Koffie?” vroeg ie opgewekt. “Lekker”, antwoordde ik, terwijl ik naar de juke-box liep. Ik gooide er een peso in en koos ‘Under the Boardwalk’ van The Drifters. Ik ging bij Rene zitten, nadat ik een kop koffie gemaakt had bij de waterkoker die naast de juke-box stond.

We waren op Isla Mujeres, een eilandje in de Caribische zee, drie kwartier varen van de Mexicaanse badplaats Cancun. We hadden ons voorgenomen om er een week te blijven en dan door te reizen naar Guatemala, alwaar je volgens andere backpackers kon slapen in “vorstelijke hotels” voor het bedrag van 2 gulden, en kon eten voor “absolutamente nada”....

Gezeten op het terras van de fruitsalon was het langzaam maar zeker bij ons gaan dagen dat de woorden van Ab, die ons in Nederland verzekerd had dat je in Mexico voor twee gulden in vorstelijke hotels kon slapen, een zekere tweeslachtigheid hadden. Er waren vele vorstelijke hotels in Tampico, dat zeker. In een ervan had Humphrey Bogart nog geslapen, toen hij in deze havenstad aan het werk was voor de opnamen van “The Treasure of the Sierra Madre”. Daar lag het niet aan. Nee, het had meer te maken met Ab’s interpretering van bepaalde bijvoegelijke en zelfstandige naamwoorden. Of misschien was er een verwarring opgetreden bij de betekenissen ervan?

Ik zal het uitleggen: ‘vorstelijke’, bleek ’smerige’ te betekenen en ‘hotels’ was ‘hokken’.

Op ‘2 gulden’ en ’slapen’ viel niets af te dingen. Voor dat bedrag kon je slapen, maar niet langer dan vijfenveertig minuten, want dan stond er alweer een nieuwe hotelgast te trappelen van de slaap om samen met zijn ‘vriendin’ de beddenvering te testen…

Op het tafeltje voor ons lag naast ons laatste pakje shag een opschrijfboekje dat de geheimen onthulde omtrent ons budget in de vorm...

Het plein, de “Plaza de Armas”, was gedrenkt in de geur van ananas, kokos en papaya afkomstig van een fruitsalon, waar hemelse fruitshakes werden gefabriceerd. We zaten allebei op het terras van salon met een ijselijke guaveshake voor ons neus. De olie-achtige lucht vervoerde een heel arsenaal aan andere geuren die we niet helemaal konden plaatsen, maar ‘rottende dingen’ was er een van…

Behalve de shake stond er een half opgevroten pak Maria-kaakjes voor ons neus. Rene had al een week geen fatsoenlijke maaltijd naar binnen kunnen werken. Een amoebe familie kampeerde al 8 dagen in zijn darmstelsel.
“Nog een kaakje, Rene?” vroeg ik.
“Nee, bedankt. Ik maak er net een uit.”

Tampico… de legendarische, stomende havenstad aan de Golf van Mexico. We waren in de tropen. Rene zat van top tot teen onder de mierenbeten waarvan ie de helft opengekrabt had.
Na een treinreis van een eeuwigheid hadden we besloten na aankomst te gaan kamperen op een strand nabij Tampico. Het was half november en het zeewater was warm als snot. Heerlijk. In het donker zetten we het miniscule tentje op, terwijl de volle maan hielp bij het vinden van...