Niets geestiger dan kijken naar Mart Smeets in de ‘avondetappe’.  Prachtige tv krijg je dan.  Beter nog dan een uurtje Youp.

Dan zit Smeets in zo’n overhemd van "gordijnen& tapijten van Teun",  achter een tafeltje van alles over fietsen te vertellen.
Dat doet hij met sidekick Ronald Waterreus, vroeger keeper van PSV.  Lijkt mij een logische keuze . Een voetballer die over de tour de France lult.  Deskundiger kan het niet.
Mart: ‘Hoe noemen we dit Ronald?  Tour de France?  Ronde van Frankrijk?  Jij mag kiezen. Neen!  Laten we er maar een huiskamervraag van maken.’

‘Frankrijk is toch echt een majestueus land,’  merkt Mart even later op.  ’Ken je dat woord,  Ronald, of noem je dat  in voetbaltermen een randverschijnsel hahaha.’
Typisch Mart. Die voelt dat aan,  de denkwereld van een voetballer.
Dat enthousiasme van Mart.  Niemand kan dat zo goed als Mart, enthousiast zijn over fietsen:
‘Zie je dat Ronald?  Die Gesink gaat op die fiets helemaal, tja hoe zal ik dat zeggen,  dood?  JA, waarom niet,  zo noem ik het gewoon; dood! Sodeju!’
Prachtig.
Of als het wat saai wordt tijdens het rijden in de tour.  Dan weet Mart...

“I am not a fucking juke-box” , zei zanger Tom Waits tijdens een concert toen er uit de zaal om een verzoeknummer werd geroepen. Kijk, dat zijn teksten,  daar fleur ik van op. Oneliners naar mijn hart. In één zin de wereld reduceren tot nul. Het leven relativeren naar de juiste proporties. Daar houd ik van.

Er zijn meerdere grootheden die dat kunnen. Neem mijn grote held;  de grote filosoof Frans Bauer bijvoorbeeld.  Met die ene flits van hemels inzicht veranderde hij de wereld voorgoed: “heb je even voor mij!”

Pure verrukking toch? Daar heb je toch niet van terug? Proef die zin op je tong. Probeer het nou eens. Laat die vijf woorden even door je wezen absorberen.  Je bent voorgoed veranderd als je die zin in je leven hebt geïntegreerd.  Op geniale wijze drukt deze zin het egoïsme in de huidige wereld uit.  Niemand heeft meer tijd voor elkaar. Het woord “even” is de sleutel, want anders zou hij zeggen; heb je tijd voor mij. Zonder ,” even” . Het is het smeken van een wanhopige Bauer naar slechts een seconde aandacht. En dat alles in één zin samengevat.
Ik bedoel; zelfs Bananensplit dat door deze, op zichzelf...

Eerder heb ik al eens gezegd dat ik een groot fan ben van Piet Paulusma. Alles van hem wil ik zien. Van Piet the weather report, Piet the movie, Piet the musical tot Piet’s revival
Maar de laatste tijd gaat het mis met Piet’s weernietbericht. Gister nog. Omdat de immer in gelikt Zeeman-ensemble ingenaaide  Piet Paulusma mij een onbezorgde warme dag beloofde ,fiets, ik zweer het, FIETS , ik in mijn lichtgewicht Armanikostuum naar de Hema voor een nieuwe pot Gel (verzekert u van een stralende wetlook)
Nogmaals, niets heb ik op Piet aan te merken , zelfs niet dat zijn kapsel er niet gelzellig uitziet. Gel op je kop Piet, dat hoort bij een Zeemanoutfit!. Zoals het er nu uitziet kun je er voor je weerpraatje op de camping wel mee aankomen maar bij de jaarvergadering van de bond voor kappers val je op als een varken in een school haaien maar dat terzijde.

De pleuris breekt uit. Met bakken komt het naar beneden. En ik zit op de fiets. Omdat ik zo geloofde in jou,  Piet!  Het moet toch niet erger worden.
Bij mij thuis wordt er al voorzichtig gesproken over een Paulusmaatje, als je mooi weer voorspelt en je vervolgens wordt...

Meneer pastoor belt. Of ik langs wil komen .
‘Waarom?’
‘Waarom? U bent toch privé-detective?’
‘Klopt.’
‘Nou dan! Ik wil u inhuren. Wegens voortdurende ontvreemdingen uit de collectebak van mijn parochie.’
Ontvreemdingen!
 

Dus loop ik nu de kerk binnen.  Ze zijn nog bezig.  Geen koor. Wel dwarsfluiten, trommels en gitaar. Plus blij gezang. Liftmuziekliturgie, zoals een oude conservatieve bisschop dat ooit eens noemde. De zes muzikanten kijken alsof ze net de loterijjackpot uit handen van Henny Huilman hebben gekregen..Dan moet je wel erg gelovig zijn wil je nog blijven lachen met iemand als Huisman in je buurt.
De pastoor kijkt of hij het allemaal maar niets vindt. Hij staat, als een soort action-man, met zijn handen dreigend omhoog geheven onder een groot kruisbeeld. De figuur aan het kruis vertoont opmerkelijke gelijkenis met Amerika deskundige Maarten van Rossum. Toen die nog lang haar had. Gelukkig lult de figuur aan het kruis een stuk minder dan van Rossum, maar dat terzijde.
Na een uurtje is het circus voorbij en komt meneer pastoor naar mij toe.:’Er wordt gestolen uit de collectezak,’ zegt hij zonder te...

Bij wie we ook eens stil moeten blijven staan, is Henk Bleker, Staatssecretaris , voor het CDA ,van landbouw.
Prachtige man, die Henk. Waar collega politici betrokkenheid met de samenleving acteren, is dat bij Bleker echt zo. Een uitzondering dus.
Henk is een serieuze man. Dat was hij volgens mij al toen hij nog een jong Blekertje was. Ik vermoed dat hij een stil jongetje was vroeger.
Hij praat ook gewone mensentaal. Henk doet niet aan teksten als; “natuurlijk moeten wij komkommers blijven eten maar tegelijkertijd moeten wij dat ook niet doen.” Of; “wij moeten de schulden van de Grieken her-structureren,” als er kwijtschelden wordt bedoelt.

Henk is ook een man die niet aan beperkingen denkt. Alles moet kunnen. Zo vliegt hij doodleuk naar Rusland om de exportstop van komkommers weer ongedaan te maken.
Zo is Henk gewoon. Dan loopt hij binnen bij de Russische landbouwminister Jelena Skrynnik-- best een lekker wijf voor een Russische minister, maar dat terzijde-- en geeft haar, zwaaiend met een komkommer en drie kroppen sla achter zijn oor, een laatste waarschuwing.
En het lukt hem!  Als een ware mentalist steekt hij de...

Mijn compagnon, de vrijeradicaal  Ab en ik losten een zaak op voor een bedrijf waar nogal wat geld werd achterover gedrukt. We gooiden bij alle 125 personeelsleden thuis een briefje in de brievenbus met daarop de veelzeggende tekst: “ZE WETEN HET!!!”
De volgende dag kwam de assistent boekhouder niet opdagen.Twee dagen later werd hij gearresteerd en hadden wij de dader. Meestal werkt zo’n geintje wel. Dat blijkt nu weer.

En nu zitten we aan tafel bij de directie van dat bedrijf die het niet eens is met de hoogte van onze rekening voor de klus.
‘U vraagt vijfduizend euro voor twee uurtje werken,’ zegt de directeur die van der Beffengraeg heet. ‘Beetje veel, vindt u niet?’
Ab zet zijn vingertoppen tegen elkaar. Hij heeft ergens gelezen dat je er dan uitziet als een betrokken mens. ‘Ivan, wat vind jij?,’ vraagt van der Beffengraeg aan zijn boekhouder die Rdzinsktl heet.
‘Die twee kunnen naar de hel lopen en terug met hun vijfduizend euro,’ ‘schreeuwt  Rdzinsktl.
‘Hoor je dat,  MENEER Ab. Loop naar de hel!!’
‘Naar de hel,’ herhaalt Ab met een  hoofdknik. ‘Oké.’
‘O, gaan we hier een beetje bijdehand doen?’
‘Er zit iets...

Met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab en mijn hond, Oom Tekkel, zit ik in mijn stamkroeg aan de warme chocolademelk.
Kroegbaas heeft de tv aangezet en we worden getrakteerd op een muzikaal programma waarin een aantal randdebielen enkele juryleden moet overtuigen van hun zangkunsten.
Aangezien de juryleden nog grotere randdebielen zijn gaat dat zeker niet lukken.

‘Mooi he?,’ zegt kroegbaas wijzend naar een vent die zichzelf op het scherm manmoedig naar een keelverstuiking toewerkt.
‘Heel mooi,’  beaam ik. ‘Als je van terminaal gerochel houdt.
‘O, jij kunt het zeker weer veel beter?’
‘Paco?,’ komt Ab ertussen? ‘Nee hoor. Als je wilt weten hoe hij zingt,  stel je dan een nijlpaard in een douchecel voor wiens ballen met prikkeldraad zijn opgebonden waarna zijn kop in een pot kokende olie wordt gestoken. Dan heb je beetje een idee.’

‘Nou, misschien is er wel een markt voor, Ab,’ zeg ik.’’ ‘Overal is een markt voor.’
‘Ja,’ zegt kroegbaas. ‘Misschien kun je wel stand-up comedian worden. Altijd lachen met jou.’
‘Ook niet,’ zeg ik. ‘Zelfde verhaal als met het zingende nijlpaard maar dan met Raoul Heertje in de rol van...

Op de tafel ligt een boek: Gezond slank met Dr. Frank. Klinkt als een slagzin voor een nieuwe laxerende rookworst van de HEMA.
Maar nee, mevrouw Painter kreeg de geest. Ik snap nu ook beter die container vol Sonja Bakker boeken bij het grof vuil vorige week.
Heeft mevrouw Painter dit nodig? Absoluut niet. Zij is zò slank dat ik haar , als ik haar nodig heb, altijd moet roepen terwijl ze toch echt tegenover mij zit.

Dr. Frank. Dr! Wetenschapper! Internist zelfs.. Ik lees een paar van zijn teksten op de achterflap:
“Wat mijn dieet zo bijzonder maakt, is dat het wetenschappelijk verantwoord is(??)”
Dat stelt mij gerust vooral omdat hij kip eten aanraadt terwijl ik net lees dat kippen resistent zijn tegen antibiotica en dat mensen die kip eten dat gevaar ook lopen.
Sinds ik besefte dat het woord, ooit vlees is geworden, eet ik zelf geen vlees meer maar mevrouw Painter eet dat wel. Mag ik mij dan even zorgen marken, Dr Frank?
“Dankzij mijn dieet verloren mijn patiënten al vele kilo’s (??)”
Namen graag. Bewijzen! En patiënten? Sinds wanneer noem je zware mensen patiënten?

“Wat mijn dieet ook leuk maakt is dat je heel...

De Gristenunie zit vanaf nu in het Slob. Arie Slob is de naam. De nieuwe
verlosser is gearriveerd. Vroeger waren ze in den Here maar nu is de
Gristenunie in den Slob.
Prachtige man, die Arie. Helemaal van deze tijd. Geweldig Hemelsblauw pak
aan. Eigentijdse bril van Eye wish Groeneveld op de neus. Wel een beetje
wiebelig die bril. Zakt steeds van Aries neus af maar wie maalt daar om!
Zeker Arie niet toen de brillenboer hem op het wiebelige effect van de bril
wees.

‘Geen zorgen,’, zei Arie. ‘Ik kijk altijd omhoog, naar de Hemelse
Vader dus die bril kan gewooon niet zakken’.
Hier zie je weer dat talent om te improviseren van Arie. Die
leiderschapskwaliteiten. Mooi om te zien.

Ik kom Arie wel eens tegen in de darkroom. Ja, in de darkroom. Mag ik? Ik
ben helemaal niet in den Here, integendeel zelfs, maar ik houd gewoon van
dark. Dat kan toch? Thuis wil ik ook alles dark maar dat vindt mevrouw
Painter minder geestig. Daarom houden we het bij wijze van ,water bij de
wijn, op een darkkitchen. Het is een klein keukentje, een darkinette, zeg
maar, maar toch.

Arie is uiteraard wel in den Heer en waar kun je...

Vandaag staat een diner in een toetjesrestaurant op het programma. Oma’s appelmoesparadijs heet de tent.
Met de vrijeradicaal Ab betreed ik deze tent die volgens ingewijden rechtstreeks op een ster afstevent.
Ab en ik zijn benieuwd. De zaal ziet er ‘opgetogen’ uit,  kijkend naar de tekeningen en posters aan de muur van mondiale toetjes. Zelfs uit een land als Somalië, dat toch niet bekend staat om zijn culinaire hoogstandjes, laat staan van ingenieus kunstzinnig samengestelde toetjes, hangt een poster met een toetje erop.
Ab kijkt naar de poster terwijl de eigenaar, die zich voorstelt als, hoe origineel, Henk Toet, meekijkt: ' prachtige compositie, dit,’ zegt Ab wijzend op de poster. 'Beetje abstract. Ik zie er een broodpudding gevuld met chocola in.  Zit ik er ver naast?’
‘Bijna goed,'  lacht Henk Toet guitig.  'Het is eigenlijk een foto van een uitgehongerde en in de burgeroorlog gesneuvelde bergbaviaan. Wat u voor de chocolade aanziet, is in werkelijkheid de inhoud van het darmstelsel dat door de blakende zon..’
Ab kijkt hem aan: 'hangt dit er speciaal om de lust tot toetjesinname te bevorderen?'

‘Ach nee zeg,...

Bij het open raam lees ik de krant: Boer dood door beet varken.
Merkwaardige dood.Sneu ook. Je kunt op alle mogelijke manieren dood gaan, door een explosie in een bomvolle kerk bijvoorbeeld. Of door het struikelen van de onderste tree van de trap. Ook sneu hoor, maar een beet van een varken...
Ik bedoel, als je een jaar of vijftien bent en je denkt na over je dood, is een beet van een varken niet het eerste dat bij je opkomt.
 
Daar denk ik over na terwijl onder mij een kabaal losbarst. Uit het raam hangend zie ik dat het jaarlijkse buurtbarbeque weer is losgebarsten.Over sneu gesproken.
Ik zie een lange tafel met een kleed erop dat ooit wit is geweest.
Het vlees is zo te zien niet aan te slepen.
Nu woon ik toevallig sinds kort in een buurt die, door gericht fokken, vergeven is van de pseudo yuppen. Van die namaak mensen die succesvolle zakenlui acteren.
Zo loopt er ook een directrice van een verfketen rond. Een dochter van oud geld.
Ze loopt onder mijn raam tegen een donkeruitziende man met een haakneus op.
'Goh,' zegt ze arrogant. 'Heb ik u niet eens doende gezien op de markt? Stond u niet in een soort van...