Mijn jongste zoon en zijn  vriendin brachten uit Suriname een cadeau’tje voor me mee.

Een klein houten bekertje.  Houtsnijwerk van de Indianen. De bedoeling hiervan was dat het mij heil zou brengen.  

Na hun uitleg besloot ik toch maar eerst te googelen om te zien wat de heilzame werking er nou precies van is en kwam uit op 'Kwasi bita':

Kwasi bita: Eén van de planten die Linneaus’ studenten meenam uit Suriname was Kwasi Bita. Kwasi was behalve plantagehouder ook een alom gerespecteerde 'kruidendokter'. Linneaus vernoemde de plant naar de ontdekker. De naam zegt het al, het is een bittere plant en "bitter in de mond maakt het hart gezond". Kwasi bita wordt gebruikt als preventie en behandeling tegen koortsen en parasieten. (Bron NTR:)

Kwasi-bita of bitterhout (Quassia amara L.) is een kleine, heesterachtige boom die langs rivieroevers groeit. Het hout was vroeger een belangrijk exportproduct. Op het bitterhout wordt gekauwd als middel tegen koorts. Ook worden van het hout bekers gemaakt, soms versierd met houtsnijwerk. Wanneer de bekers met heet water worden gevuld, ontstaat er een bitter (Surinaams: bita)...

Alles bloeit weer op na de afgelopen horrorwinter.

Kikkers ontwaken. Dat gespring heeft de volle aandacht van de kat. 

Onze atleet springt meters hoog om een insect te vangen, maar voor kikkers hoeft hij niet zo hoog. 

Zit er soms wel eens naast.

Brilletje?

Nou, kom maar schatje. Voor jou een nieuwe dweil.

Nog even lachen naar het vogeltje...

Met dank aan Heer Rozenwater http://www.drasties.com/blogsems/comments/de_verdwenen_boer_met_muts

"Dit zijn de mooie dingen van A’dam. Er valt altijd wel iets te zien waardoor je je allerlei dingen af gaat vragen. Krijg bijna spijt dat ik daar ben vertrokken."

Eerst waren hier de aangeklede bomen.

Hier, in Almere(!) hadden ze in de winter truien gebreid voor de bomen. Vroeg je je ook wel af waarom. Het bleek een kunstuitspatting van bejaarden te zijn. Die roepen nu op om mee te breien voor fietsenrekken. Later bleek dat een andere kunstenaarsgroep te zijn.

Nou ja, het raadselachtige is er wel vanaf.

http://nos.nl/video/136685-truien-breien-voor-bomen.html

Toen kwam er een andere club:

http://www.geheimbreien.nl/?p=211

Nee, dan Amsterdam. 'The magic city':

Ik herinner me een standbeeld dat plotseling door iemand was neergezet bij het Marnixplantsoen van een hollende violist (verdween en terugkwam; gerestaureerd, en er daardoor een beetje  blauw uitkwam: nu bekend als 'De Blauwe Vioolspeler'). Toen wist niemand waar dat beeld vandaan kwam. Dat beeld heeft me het meest geintrigeerd in...

Gebakje voor iedereen en een stukje feestmuziek.

Ook voor JdW's dochtertje.

[Muziek: Mitchell Emmen]

[Taart: verjaardagscadeau.com]

15 Januari zou hij jarig zijn. Alles houdt een keertje op. Zes jaar geleden overleed hij.

 Voor zijn derde verjaardag eiste hij een viool van zijn ouders; stampvoetend. En kreeg hem.

Sindsdien raakte hij ermee vergroeid.  

Volgde later een opleiding aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag waar hij cum laude slaagde. 

Met zijn vioolspel werd ik tot vervelends toe geconfronteerd. Ik haatte klassieke muziek! Met zijn drie collega’s speelde hij thuis zware kamermuziek. Dan moest je stil zijn als kleuter! Popmuziek op de radio moest uit als hij thuiskwam. Elke dag studeerde hij zes uur, ook voor de spiegel, voor zijn houding, omdat hij moest optreden voor publiek. Over uitslovers gesproken.

Het Eerste Vioolconcert van Max Bruch klinkt nog altijd tot me door. Hij kon dat zomaar spelen – samen met zijn maatje de organist - in de kerk, voor zijn opgebaarde vrouw. Nog nooit, nog nóóit hadden we hem zó beheerst viool horen spelen…

Later heeft hij dit op ons verzoek nog eens overgedaan om er een cd van te maken, maar als een wonder heeft hij dat alleen virtuoos kunnen spelen voor haar; in het echt. Rare...

Ik wacht op mooi weer. Dan mag ik de tuin weer in.

Happy New Year to You All!

Houdini

Niet het ikje op de site zetten svp.
Daar hebben we geen toestemming voor.

Een Amerikaanse archeoloog is bij ons op bezoek. Naast hem op de bank zit onze jongste zoon van negen jaar. Hij is wat verlegen als de professor hem vraagt: ’Do you speak a little bit English too?’ Hij zegt niks. De Amerikaan probeert het nog eens: ‘But you surely know a few words. Like ice cream. Do you like ice cream?’ Het jongetje haalt zijn schouders op, draait zijn ogen verlegen weg en geeft verder geen reactie.

Onze conversatie gaat weer door. Als niemand meer op hem let, durft hij iets te zeggen: ‘I scream, you scream, we all scream for ice cream, you scream, we all scream for ice cream…’ ‘Well, that’s nice’, zegt de professor, zichtbaar geamuseerd.

We vragen ons ondertussen af waar onze oudste zoon blijft. Dan komt hij eindelijk binnen. Opeens is onze jongste zo verlegen niet meer en begint traag, nog half achterover geleund: ‘So… there you are, you motherf*cking sun of a bitch… you…’

(Uit de film ‘Down by Law’ van Jim Jarmusch)

...want ach, 't is dierendag.

Als kind had ik ooit een schildpad. Wist niet goed hoe die verzorgd moest worden maar ging wel naar de groenteman op de hoek en vroeg om loof. Geen probleem: ‘Wat moet je hebben? Hoeveel? Alsjeblieft’,  werd dan gezegd. Met veel teveel groenafval keerde ik huiswaarts.

Vandaag, op de groenteafdeling van de supermarkt, zoek ik naar afgevallen loof van groenten welke mijn aangelopen, kleine  Griekse landschildpadje mag eten. Gelukkig zijn er  internetsites van mensen die er alles van weten. Zo mogen ze niet alles eten. Taugé: goed, maar teveel eiwit, dus niet te vaak geven want daar krijgen ze de bobbelziekte van, etc.. En: Het beste groeit ‘natuurlijk’ buiten. (Ja , vooral in Griekenland lijkt mij want hier horen ze niet eens thuis.) En heel veel meer wetenswaardigheden, want ja, ze kunnen tenslotte wel tachtig jaar worden. Het is geen knuffeldier. Weet waar u aan begint. Neem hem op in uw testament.

Niet alle supermarktgroenten zijn goed voor schildpadden maar andijvie dan bijvoorbeeld wel.

Er liggen maar drie struiken waarvan twee verlept en eentje nog aardig fris. Er...

Drasties, 27 september 2011

Een rit met een taxi in Peking
en de chauffeur was een smakelijk ding.

Daar komt Gijsbert en ach, zie
daar komt ook die zere knie

Drie weken in elkaar geslagen
leidt hier tot tv-verslagen

Terug in Peking
met een Tenalady en die knie

met Diclofenac
heb je wel wat op zak.

Warempel,
ze hebben daar een tempel.

Een taxi, een vieze neus en soepen
en ook nog iets met poepen.

Het legertje van Qin
met Vicky als een spin er middenin

Dat laatste alleen even voor de romantiek.
De werkelijkheid is elastiek.

(O nee, Indra, voor sarren ben ik ongeschikt,
daar heb ik echt niet op gemikt.)

Mooie meiden en Hélánenland
en Gijsbert heet nu Husband

Hefei mag opgeheven worden,
het is een der ergste oorden

Vrouwen van straat oppikken
een Boeddha onthoofden en vet vlees slikken

Schildpadden, Boeddha en thee
en dan weer een diner.

Treinen, mensen en daarna
eten en weer een treurige opera.

Rust en een file,
we zijn wel toe aan Allerziele.

Een ziekenhuis van binnen
en vippen doen aan pinnen.

(Gewacht  wordt  nog op de samenvattingen van de delen 14,...

Tot slot van deze prachtige reis is er eigenlijk weinig meer te vertellen dan onze indrukken die we van de Chinese mensen hebben overgehouden op ons net- én oorvlies

Met onze spiksplinternieuwe fotocamera, speciaal voor deze reis aangeschaft en waarvan de gebruiksaanwijzing achteraf pas werd gelezen om te weten hoeveel geheugen zo’n ding heeft, konden we het toch niet laten korte filmpjes te maken.

Het is niet altijd even goed gelukt, maar voor ons zijn het kostbare documentjes, al was het maar vanwege de geluidsweergave; de herinnering aan de vrolijke atmosfeer in de parken. De mensen besteden hun vrije tijd in de weekends en leven hun hobby uit. Zonder enige gêne dansen en zingen ze er vrolijk op los. Geweldig!

Hier volgen vier links, eigenhandig op YouTube gezet. Wij hebben genoten, en nog.

Vergeet niet de speaker aan te zetten, maar klein advies: niet te hard.

Hier zijn we in de Verboden Stad; legers mensen:

Het Park van het Volk bij de Tempel van de Hemel: Hemels!

Aan de overkant van ons hotel in Xi’an was een dumplingrestaurant. ’s Zaterdags zat het er tsjokvol (en hadden onze camera niet...