een tip van spuit11

Naast me in het taxibusje zit een bejaarde mevrouw. De chauffeur helpt haar bij het uitstappen en mevrouw drukt hem een muntstuk in de hand.
Chauffeur: “Ik mag eigenlijk geen fooi aannnemen van mijn geloof. Ik mag alleen aannemen waarvoor ik werk heb verricht”.
Dan roept hij plotseling: ‘Belachelijk, die mevrouw daar met dat korte rokje, die uitdagende blik!”
Ik vraag hem te stoppen, stap uit en druk de vrouw een bankbiljet in de hand. Ze knipoogt: “Ga maar mee, schat, ik mag geen fooi aannemen zonder er werk voor te verrichten”.
Zo is dat, knik ik triomfantelijk, en verdwijn met opgeheven hoofd in de bosjes. We horen de chauffeur wild optrekken.

Apiedapie

Met mijn collega arriveer ik op station Rotterdam en zie buiten de “kiss & ride” bordjes. Nooit eerder gezien!
Onderweg in de tram naar het centrum blokkeert een zwarte auto de trambaan. We staan zeker tien minuten stil. Uiteindelijk roep ik ongeduldig naar voren: “Hé, kiss and ride, hoor!”
De trambestuurder kijkt om, verheft zich uit zijn stoel, komt door het gangpad op me af, pakt mijn gezicht met beide handen vast en geeft me een dikke pakkerd vol op de mond! Dan neemt hij weer plaats, belt en trekt op. Zo enig!
Maar het schaamrood staat me nog op de kaken.

Apiedapie

Mij overkwam eens een wegversperring in de supermarkt. Twee stellen met kind in de winkelkar waren druk met elkaar in gesprek geraakt.
Beide blanke stellen hadden een Chineesje in hun winkelkar en bespraken de procedures en verblijf in China. Ze wisselden druk hun ervaringen uit. Nadat ik via een andere route verder was gelopen, kwam ik bij de rijst één van de stellen weer tegen.
Ze gaven hun Chinese peuter een kartonnen pak rijst met de woorden: ”Kijk, dit is voor jou!”.

De Schrijvende Juriste

Na de dood van mijn ouders bleef ik met twee broers en twee zusters verweesd achter in de ouderlijke woning in Minnertsga. Wij bemoeiden ons weinig met elkaar met uitzondering van broer Sietse, die de boel terroriseerde en met zijn gore poten niet van mijn jongste zusje kon afblijven. Met kerstmis vier jaar geleden was de maat vol en hebben wij hem op zijn zolderkamer overmeesterd en gewurgd. Wij dorsten er geen melding van te maken en hebben hem daar gewoon laten liggen. De timmerman van de woningstichting heeft hem daar vandaag gevonden en we hadden ineens een hoop volk in huis. Mijn jongste zus heeft de heren van koffie voorzien en ik heb de journalist van de Leeuwarder courant te woord gestaan. Ik ben benieuwd wat er morgen in de krant zal staan.

mopperkont

Lang geleden was JdW als journalist in Vietnam. De persdienst in Hanoi had hem een gids toegewezen die iedere stap op de voet volgde, om te voorkomen dat hij, in de ogen van de autoriteiten, stoute dingen zou doen. De gids was een mooie, jonge vrouw. De lelijke ouwe mannetjes kenden namelijk alleen maar Russisch.
Haar standaard reactie op al Jan’s voorstellen was: ‘oh what a pity’.
“Oh wat a pity, daar kunt u vandaag niet heen.”
“Oh what a pity, de minister is niet beschikbaar.”
“Oh what a pity, daar mag u niet aankomen.”
JdW ziet haar nog voor zich. Als hij naar beneden kijkt tenminste, want ze reikte net tot zijn schouder. Om hem op de mond te kunnen kussen moest ze op haar tenen staan. Haar naam was Tanh. Ze droeg een strakke spijkerbroek en had een Amerikaans baseballpetje op haar stevige zwarte haar.
Op een avond - nadat ze het gedaan hadden en tevreden in bed een sigaretje lagen te roken, dat deed je toen nog - vroeg hij wat haar naam betekende. Ze draaide zich naar hem om, keek hem aan met haar donkere ogen en fluisterde: “Die naam heeft mijn vader mij gegeven toen ik nog in mijn moeders buik zat. Het was op het einde van de oorlog en hij was dokter aan het front. Tanh betekent ‘Overwinning’. Oh what a pity … mijn vader heeft Tanh nooit mogen zien.”
Ze draaide zich bruusk om. JdW drukte zich teder tegen haar aan, streelde haar ranke schouders en hoopte dat hij dit ooit allemaal echt mee zou gaan maken. Oh, what a pity.

Apiedapie

Op Overamstel stap ik in de metro.
Ogenblikkelijk klinkt door de intercom de waarschuwing: “Dames en heren, er zijn zakkenrollers aanwezig in deze trein.”
Ook dat nog, zie je de reizigers denken, tewijl ze onwillekeurig naar hun beurs tasten.
Eén station verder stap ik alweer uit, en terwijl ik me op de roltrap langs hen wring, rol ik de vijf medereizigers die ook uitstapten. Opvallend genoeg levert een jongetje dat een man met accordeon vergezelt de grootste buit op.

Dhr. DeLuxe™

Wij vieren vakantie in een bungalow van mijn schoonouders op het Groningse platteland. Halverwege de ochtend staat een grijze man in overall, leunend op een schop, op het pad naar ons huisje te kijken.
“Wat doet die meneer?” vraagt mijn jongste.
“Ik weet het niet, let er maar niet op”, antwoord ik, en ik neem hem mee naar de keuken.
Als ik na drie kwartier durf te kijken, staat ie er nog. Ik krijg de zenuwen maar dan, langzaam, vertrekt hij gelukkig.
’s Middags vertel ik het aan mijn man, die zegt: “Oh, die wachtte gewoon op een kopje koffie. Doen ze hier gewoon. Heb je hem niet gegeven?”

Ilona

Ik zat achter mijn pc te werken en zag in de tuin een egel druk heen en weer rennen. Trok pluizige dingen uit de grond en rende weg. Dat ging wat uurtjes door; heen en weer.
Een paar dagen later zat ik in de tuin. Vanuit een rommelhoekje hoorde ik gezoem.
Kijk nou es, dacht ik, een zwerm prachtige blauwgroene bromvliegen kleefde tegen de schutting. Ik vroeg mijn man maar even te kijken. Hij tilde een zeiltje op, die er lag ter bescherming van niet-vorstvrije plantenbakken.
Hij keek met een zuur gezicht op en zei: “Kom maar even kijken.”
Daar lagen vier schattige kleine egeltjes, stinkenddood. en ja, met zachte, lange naaldjes.
Waarom zijn ze doodgegaan.
Ik vertelde dit aan mijn buurvrouw. “Oh nee! Zeg maar niks,” schrok ze. “De honden van hiernaast waren zenuwachtig omdat er steeds een egel in hun tuin rondliep. De buurman heeft de egel opgepakt en in het bos uitgezet.”
Nou ja, natuur is wreed, maar mensen zijn (zelfs onbewust) nog erger.

Ilona

Bij een goede Hema worst loopt het vet, via de pols en onderarm, naar je gebogen elleboog. Dan druppelt het op je broek alwaar het op kniehoogte langzaam begint te stollen.
Zodra de lekkernij tijdens het heen en weer lopen in de Hema, verslonden is behoor je even naar de hand en theedoekenafdeling te gaan om wat kwaliteiten te voelen. Zodra je armen vetvrij zijn, buig je je even voorover om de veter te knopen. Uiteraard kun je niet vermijden dat je mond langs de bonte theedoek heen gaat.
Hmmmm, wat heb ik hier goede herinneringen aan.

Afzender

Snuffie, de geleidehond van mijn zusje moest gisteren naar de dierenarts, maar zij was te grieperig om zelf de straat op te gaan. Ik heb toen mijn baby maar op mijn rug gebonden en ben met snuffie zelfverzekerd naar de kliniek gewandeld.
Ik zag onderweg een oudere man staan huilen, maar dat heb je hier in Goirle wel vaker in de buurt van het bejaardentehuis.

mopperkont

Dhr. DeLuxe las in het Joods Journaal van herfst 2001(!) een vraaggesprek met wijlen één zijner helden Martin van Amerongen.
Awraham Meijers (geen mop!) vraagt hem het volgende:

Meijers: “Zo even bekroop mij de driestheid om me jou in spijkerbroek en T-shirt voor te stellen. Het lukte niet, het beeld bleef zoals ik je ken: altijd als heer gekleed met een jaloersmakende zomer- dan wel winterhoed. Hoe was dat toen je de knapenkiel nog om de schouders liet glijden?”
Van Amerongen: […] “Reeds in de wieg droeg ik driedelig grijs.”

“Mijn Italiaanse vrouw ligt met migraine op bed. Beneden is mijn dochter nogal lawaaiig. ‘Piano, piano,’ roept mijn vrouw wanhopig van boven. het blijft even stil, maar na enkele ogenblikken dreunt de Vlooienmars door het huis.”

Dhr. DeLuxe

Aftands

Op het moment ik met m’n bus wil optrekken van de halte komt er een sjoffele man “aanrennen”. Ik open netjes de deuren zodat hij kan instappen. Slissend zegt hij: „Fnel fjoffeur mijn wijf fit me achterna!” Waarop ik de motor doet grommen en met piepende banden wegrij.
In mijn spiegeltje zie ik vrouw amechtig met een kunstgebit zwaaien.

Jammerende Jurk

Gesprek met koikarper Cyprinus over zijn oude baas, hovenier Henk.
Henk moet een prachtexemplaar zijn geweest, uitzonderlijk lief. Hij liep met je mee en aaide je zelfs over de buik. Cyprinus vertelt dat hij op een gegeven dag uit pure vreugde over zijn bestaan een enorme sprong had gemaakt en naast de vijver was terechtgekomen. Gelukkig kwam Henk eraan, die zou hem wel snel weer in de vijver terugzetten. In plaats daarvan begon Henk hem heftig op de mond te zoenen …

Ad Hok

We hebben stevige trek. Wij zijn de enige gasten in het restaurant.
Na een kwartier krijgen we een schoteltje voorgezet waarop drie minuscule blaadjes sla, drie olijven, een flintertje tomaat.
We vragen de manager waar de rest blijft.
„Dames”, zegt hij, „dit is de rest.”

Ilona

Een nieuw ikje en een nieuw verhaal
ik wil dat het blinkt als fruit op een schaal
dat ik als jongeling kocht in Balk aan de Luts
en waarmee ik naar huis liep verstopt in mijn muts

Herman ‘mopperkont’ Gorter

Na het sinterklaasweekend bij opa en oma neem ik met de baby in de reiswieg de trein terug naar Twente. Een nors kijkende controleur neemt zwijgend mijn kaartje aan.
“En het kaartje voor uw kind?”
“Dat is nog maar een baby!” protesteer ik.
„Paspoort!” “Heeft ie natuurlijk nog niet.”
“Geboorteakte?” “Heb ik echt niet elke dag bij me.”
„Dan bent u in overtreding!”
“Maar kijk dan toch, het kind is amper zes maanden, hier is zijn speen, hier: een pak luiers, en kijk, de fles”.
„Dat zijn geen bewijzen!” blaft de controleur.
„U bedoelt dat ze gestolen kunnen zijn?”
„Inderdaad of gekregen van een medeplichtige andere moeder!”
Hij loopt boos weg. Mijn baby’tje laat een boertje.

Ik kan het ook

Achter mij in de tram zit een hoogzwangere blonde autochtone vrouw. Naast haar gaat een autochtone man zitten. Ze kennen elkaar en beginnen te kletsen. Hij wil graag weten wat voor naam de baby krijgt.
De vrouw zegt: „Voor een meisje zijn we eruit: Emma. Maar als het een jongen is, weten we het nog niet. Of Daan, of Sem, of Ruben… maar misschien ook wel Mohammed.”
„Mohammed…” herhaalt de vriend nadenkend.
En dan opeens, enthousiast: „Mohammed, ja, die naam moet je doen. Best apart!”

Apiedapie

De Index Librorum Prohibitorum puilt uit. Ik laat drie grote tassen met misbare zonden vullen en hang bij AH een advertentie op: „zonden gratis af te halen.” Twee dagen later staat een Arabische mijnheer voor de deur. Hij komt voor de zonden.
Ik laat hem de zonden zien. Hij geeft in steenkolen latijn aan dat hij de zonden mooi vindt en graag wil meenemen. „Neem ze mee. Maar uw Latijns is niet best. Kunt u ze wel lezen?”
„Zonden niet voor mij zijn. Zonden voor jullie. U ziel verkocht aan verkeerde god. Gaan wij goedmaken met sharia enzo. Kan pijn gaan doen” Met drie zware tassen verlaat hij mijn huis.

Joseph Alois Ratzinger

Mijn collega werd ontslagen nadat camera’s, opgehangen door politie, haar betrapten.
Ik heb hier nog steeds verdriet van. Ze stal jaren lang. Ze had van mij geld kunnen krijgen.
Ze pleegde zelfmoord.

wijfje

ENST - Een tragisch ongeluk in de Noordoostpolder heeft hedenmorgen het leven gekost aan twee zeilers uit de Achterhoek. Een derde ligt met zware verwondingen in het Lieveallejezusziekenhuis te Urk. De drie bevonden zich in in dichte mist op hun volledig opgetuigd zeilschip op de kruising tussen de Schokkerringweg en de N50 te Enst. Een vrachtwagen vol koeienlijken kon niet op tijd stoppen en heeft de boot overreden. De overlevende, de 53-jarige R.E. (kwaliteitskrantjournalist) verklaarde desgevraagd dat het gezelschap dacht reeds op het IJsselmeer te zijn, en ‘buiten de vaargeul op goede wind wachtte.’

Apiedapie

Ik herinner me dat, toen ik vier jaar was, wij geprikt werden op de kleuterschool. Daar was geen pappie of mammie bij, alleen die vreselijke nonnen. We moesten allemaal per klas in de rij staan, in die grote hal. En maar wachten. Een kind plaste uit angst in z’n broek. Grote plas op de grond. Zuster boos.
Ik had weleens gehoord dat er mensen waren die uit geloofsovertuiging zich niet lieten vaccineren. Er schijnt ergens een nichtje te zijn geweest die overleed aan difterie.
Toen ik aan de beurt was (eindelijk…) zaten er drie grote mensen aan een tafeltje. De een voor de registratie, de volgende met die gele jodium en ja, de laatste met die uitgekookte spuiten die je steeds langs zag komen in grote dampende bakken.
Ik piepte: “Ik mag niet worden geprikt.”
“Van wie niet?”
Nog nooit voelde ik me zo vernederd toen ik hard werd uitgelachen, omdat ik zei: “Van God.”

Ilona

Daar komt hij ons restaurant weer binnen strompelen, de arme ziel. Verwarde haren, bange ogen, een stank die door merg en been gaat. Helemaal in de war.
Ik geef Bart, onze kok, een seintje en we gaan er op af. Ik kan nog net tussen hem en een tafel dinerende corpsballen gaan staan.
“Ik wil graag bij die mensen aan tafel gaan zitten”, zegt hij.
“Tuurlijk”, knik ik, en we pakken hem bij kop en kont, dragen hem het restaurant uit, en gooien hem op straat.
Hij kijkt verontwaardigd op en begint te huilen. “Dat kun je niet maken, ik werk bij de krant, ik schrijf de Ikjes.”

Apiedapie

Samaritaan

Nadat ik halsoverkop ten val ben gekomen na een zeer onverwachte aanvaring met een straathond, die zo dom was om zich voor mijn fiets te gooien, lig ik beduusd op het wegdek. Een motorrijder roept: “alles goed?”
“Nee!”, roep ik omdat ik overal pijntjes begin te voelen.
“OK!”, zegt hij en rijdt vrolijk verder.

Ingries

Godfried Bomans: “Je kunt een vrouw niet beter begrijpen dan door al haar uitlatingen omgekeerd op te vatten.”

mopperkont

Waterpistool

Toen ik twaalf was, was ik met mijn vader en broer op het vliegveld. Mijn broer had een waterpistooltje bij zich.
Een kleurrijk ding, duidelijk kinderspeelgoed. Het werd toch ingepikt, mijn broer was ontroostbaar. Hij had het pistooltje met zijn eigen zakgeld gekocht.
Mijn vader zei er wat van en is vervolgens anderhalf uur in een klein hok ondervraagd. Voor de duidelijkheid dit was voor 9/11.

Helena

Het was niks, het is niks en het zal ook niks worden. 
‘t Is prut, knudde met een rietje, gewoon een sof.
Valt niets mee te beginnen, niets van te maken dus.

Ilona

Brussel

Jan-Peter Balkenende vertrok volgens sommigen tot opluchting van de tweede kamer naar Brussel. Door zijn nederige afkomst en beperkte intellectuele vermogens was hij een vreemde eend in de bijt. In Brussel werd hij een van de weinigen die bereid was om echte beslissingen te nemen.

Op de Dam in Amsterdam vraagt een blonde jongeman met stekelhaar om geld voor eten. Als ik hem wat euro’s geef, kijkt hij me aan en zegt: „Waarom heeft de PVV geen leden meer?”
Nog voor zijn woorden goed tot me doordringen, mompelt hij: „Omdat ze niks meer hebben om over te kankeren.”

Jammerende Jurk

Bij het doornemen van een proefexamen inburgering komt de vraag: „Mag in Nederland een man zijn vrouw slaan?”
Een meneer steekt zijn vinger omhoog en vraagt: Binnen of buiten?

Kort & krachtig