Laat ze van heel hoog vallen
die vieze gore kwallen
ze springen als pandora uit de box.
Verpletter die gladde groene griezels,
smijt ze dood met kleine scherpe kiezels:

Frogs on the Rocks.

Hekel aan de Natuur (5),
Apiedapie Says: maart 13th, 2010 at 7:05 pm

Ik heb maling
aan zowel de zomer- als de wintertaling.
Het beest staat op de Rode Lijst hoog in de top
maar heeft toch een Groene Streep door z’n kop.

Om zo te klein te zijn is echt heel errug dom
wordt dus groter, eend! Dan schiet niemand je om.
Neem een voorbeeld aan olifanten en walvissen
groot genoeg voor Greenpeace om over te kissebissen
Zulke kleine kuteendjes kunnen we hier echt niet gebruiken
die mogen van mij voorgoed gaan onderduiken.

Aan jou, eend, heb ik dus echt heel zwaar maling
ik heb helemaal niks met die zomer- en wintertaling
liever nog heb ik een dosis radioaktieve straling
of, wat u zegt, een lekkere bos gerookte paling.

Hekel aan de natuur (4),
Apiedapie Says: februari 27th, 2010

Ik houd niet van duiven
ze zitten op je balkon te fuiven
en gedroogde poep op te stuiven
graag zie ik een kat op hun karkasje kluiven.

Hekel aan de natuur (3),
Apiedapie® Says: juni 1st, 2010 at 2:10 pm

Naast me in het taxibusje zit een bejaarde mevrouw. De chauffeur helpt haar bij het uitstappen en mevrouw drukt hem een muntstuk in de hand.
Chauffeur: “Ik mag eigenlijk geen fooi aannnemen van mijn geloof. Ik mag alleen aannemen waarvoor ik werk heb verricht”.
Dan roept hij plotseling: ‘Belachelijk, die mevrouw daar met dat korte rokje, die uitdagende blik!”
Ik vraag hem te stoppen, stap uit en druk de vrouw een bankbiljet in de hand. Ze knipoogt: “Ga maar mee, schat, ik mag geen fooi aannemen zonder er werk voor te verrichten”.
Zo is dat, knik ik triomfantelijk, en verdwijn met opgeheven hoofd in de bosjes. We horen de chauffeur wild optrekken.

Apiedapie

Met mijn collega arriveer ik op station Rotterdam en zie buiten de “kiss & ride” bordjes. Nooit eerder gezien!
Onderweg in de tram naar het centrum blokkeert een zwarte auto de trambaan. We staan zeker tien minuten stil. Uiteindelijk roep ik ongeduldig naar voren: “Hé, kiss and ride, hoor!”
De trambestuurder kijkt om, verheft zich uit zijn stoel, komt door het gangpad op me af, pakt mijn gezicht met beide handen vast en geeft me een dikke pakkerd vol op de mond! Dan neemt hij weer plaats, belt en trekt op. Zo enig!
Maar het schaamrood staat me nog op de kaken.

Apiedapie

Wie staat daar zo vals te loeren op die steiger?
Wie is die naar vis uit zijn bek stinkende hijger?
Wie is dat met die speerpunt als een krijger?
Het is vol afschuw dat ik die naam te noemen weiger.

Hekel aan de natuur (2),
Apiedapie Says: februari 21st, 2010 at 4:15 am.

Apiedapie Says:
februari 27th, 2010 at 4:39 pm

Kleine kuteendjes kunnen we hier niet gebruiken
een goede raad: volgende keer iets langer onderduiken.

Apiedapie Says:
maart 13th, 2010 at 3:19 am

Ach lachen jullie maar
voor mij is het een heel raar
beest zo’n ooievaar
Grote bek en witzwarte veren
staat de hele dag langs kanalen en meren
de rust van visjes en kikkers te versteren
jammer is dat het beest elluk jaar
weer terug komt met veel misbaar
stomme ooievaar.

Lang geleden was JdW als journalist in Vietnam. De persdienst in Hanoi had hem een gids toegewezen die iedere stap op de voet volgde, om te voorkomen dat hij, in de ogen van de autoriteiten, stoute dingen zou doen. De gids was een mooie, jonge vrouw. De lelijke ouwe mannetjes kenden namelijk alleen maar Russisch.
Haar standaard reactie op al Jan’s voorstellen was: ‘oh what a pity’.
“Oh wat a pity, daar kunt u vandaag niet heen.”
“Oh what a pity, de minister is niet beschikbaar.”
“Oh what a pity, daar mag u niet aankomen.”
JdW ziet haar nog voor zich. Als hij naar beneden kijkt tenminste, want ze reikte net tot zijn schouder. Om hem op de mond te kunnen kussen moest ze op haar tenen staan. Haar naam was Tanh. Ze droeg een strakke spijkerbroek en had een Amerikaans baseballpetje op haar stevige zwarte haar.
Op een avond - nadat ze het gedaan hadden en tevreden in bed een sigaretje lagen te roken, dat deed je toen nog - vroeg hij wat haar naam betekende. Ze draaide zich naar hem om, keek hem aan met haar donkere ogen en fluisterde: “Die naam heeft mijn vader mij gegeven toen ik nog in mijn moeders buik zat. Het was op het einde van de oorlog en hij was dokter aan het front. Tanh betekent ‘Overwinning’. Oh what a pity … mijn vader heeft Tanh nooit mogen zien.”
Ze draaide zich bruusk om. JdW drukte zich teder tegen haar aan, streelde haar ranke schouders en hoopte dat hij dit ooit allemaal echt mee zou gaan maken. Oh, what a pity.

Apiedapie

We vierden moederdag met een brunch in New York. Chique Cubaans restaurant. Met de ober kletsten we over “Dia de las madres”, een dag waarop mannen hun moeders en vrouwen eren met het respekt dat hen toekomt.
Met waardering keken we mijn echtgenote na die opstond om met ons zoontje naar het toilet te gaan. Prachtige vrouw.
“Komt u uit Cuba?” vroeg ik.
“Nee, Puerto Rico. Ooit geweest?” vroeg hij.
Op mijn ontkennende antwoord zei hij: “Moet je doen. You will have a lot of fun! But you need to come alone …”. En met een knipoog verwijderde hij zich naar de keuken.

Apiedapie

Het is lente. Ik wijs mijn zoontje een boom aan, die al volop in de knop zit, en vertel hem dat daar binnenkort bloemetjes aan gaan komen. Hij kijkt onderzoekend naar de roze bloesem.
“Hoe weet je dat?” vraagt hij. Ik zeg dat je dat aan de knoppen kunt zien. 
Hij gaat naar de boom toe, kijkt onderzoekend van onder naar boven, van boven naar onder, aan de achterkant, weer terug naar de voorkant… en draait zich uiteindelijk vragend naar me om. Hoe ik dat bedoel. Een knopje?
“Waar zit dat dan?”

Apiedapie

Waarom heb je het in bad koud als je schouders boven het water uitsteken, terwijl het okee is als je knieen er boven uit steken?

a. Je schouders zijn zielige koukleumen.
b. Je schouders hebben meer vet dan je knieen.
c. Je schouders zitten dichter bij je hoofd, dus je denkt eerder dat je het koud hebt.

Denkend aan Holland
zie ik lange files
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle kroketten
als hoge pluimen
aan de einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
geen boerderijen
verspreid door het land,
snelwegen, Vinexwijken
fabriekshallen,
gifparkjes en P&R terreinen
in een groots verband.
De lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van Geert Wilders
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

Apiedapie

Over lijden

Vandaag had mijn moeder verjaard
als ze nog in leven was.
Mijn lieve moeke was jarig geweest
als ze niet allang dood was.

Op het laatst had ze alleen nog maar pijn
het sterven was voor haar in feite ‘fijn’.
En wat ze schreef op het laatst?
“Nu weet ik wat ‘over lijden’ betekent.”

Dat was mijn moeder.

Apiedapie

ramirezi, sneeuwklokje (galanthus nivalis) in de schijnwerpers 

Lenteliedje

t Is elluk jaar weer het
zellufde liedje. Die
vogels die zitten weer
klaar in ‘t struweel.
Dad’lijk dan gaan ze weer
slepen met takken. Ze
leggen een ei. Oh, wat
origineel.
Bloemen gaan bloeien, het
gras gaat weer groeien, de
lammeren stoeien. Ja,
wees maar niet bang.
Dansende koeien, een
boer die gaat roeien. Het
kan me niet boeien, ik
ken het allang.
Planten en dieren, ze
zitten te klieren om
ons te plezieren. Het
hoort er zo bij.
Toch is er hoop en ik
krijg geen depressie, want
voor dat j’het weet is
de lente voorbij.

Apiedapie

Het was vandaag haar sterfdag. De ouwe rechter zat op het terras, kromgetrokken vingers, zijn stok, waarmee hij vroeger zulke ferme tikken kon uitdelen, naast hem tegen de stoel. Zijn tachtig jaar oude kniebroekje had hij vanochtend voorzichtig uit de doos gehaald. Het was niet veel meer: geroeste gespjes met wat flarden textiel. Hij had het als altijd voor zich op het tafeltje gelegd.
Hij wist wat er komen zou en wachtte. Over het dorpsplein naderde een vrouw op een fiets. Ze leek te zweven. Een stralend licht omhulde haar. Ze nam een paar tafeltjes verderop plaats en lachte hem toe.

De rechter voelde de energie door zijn oude lichaam trekken. Vanuit zijn voeten steeg een heerlijke warmte op, en zijn gezicht lichtte op. Hij was weer het kleine jongetje met de gele bloempjes in zijn knuistjes geklemd.
“Mama (1)!” riep hij uit en struikelde haar tegemoet, “Mama (2), ik heb je zo gemist!” Met een snik boog hij het hoofd. De vrouw stond op en aaide hem over het haar. “Kom jongen”, fluisterde ze zacht, “het is tijd voor het Eindoordeel. Kom maar. Het is klaar”
Samen zweefden ze weg, tot hoog boven het dorpsplein. Zacht rinkelde het metalen gespje. Als een belletje. En het werd weer stil op het plein.

Apiedapie

Oproep - Doet allen mee aan de verkiezing  van het Bikje en Betikje 2009

Apiedapie - Liefe mense, zoals elk jaar organiseert drasties dit jaar weer de verkiezing van het Beste ikje (Bikje) en het Beste toikje (Betikje) van het jaar 2009. Wat moeten jullie doen?

1. Neem alsjeblieft even de tijd;
2. Klik op de rubriek Ikje respectievelijk TrotsOpIkje (linkerkolom beneden);
3. Laat ze de Revue passeren, de meeste zitten nog wel in het geheugen, integraal alles nalezen niet nodig;
4. Nomineer als je wilt een (to)ikje. Je mag één eigen ikje nomineren.
5. Breng je stem uit. Eén per Inzender en per Rubriek. Stemmotivering niet nodig, maar alles Mag!
6. Iedere dag mag één keer worden gestemd.
7. Een stem kan hieronder worden uitgebracht.

JdW gaat met een Notaris alles tellen en hoopt voor de zomer het Resultaat bekend te maken.

Achter mij in de tram zit een hoogzwangere blonde autochtone vrouw. Naast haar gaat een autochtone man zitten. Ze kennen elkaar en beginnen te kletsen. Hij wil graag weten wat voor naam de baby krijgt.
De vrouw zegt: „Voor een meisje zijn we eruit: Emma. Maar als het een jongen is, weten we het nog niet. Of Daan, of Sem, of Ruben… maar misschien ook wel Mohammed.”
„Mohammed…” herhaalt de vriend nadenkend.
En dan opeens, enthousiast: „Mohammed, ja, die naam moet je doen. Best apart!”

Apiedapie

ENST - Een tragisch ongeluk in de Noordoostpolder heeft hedenmorgen het leven gekost aan twee zeilers uit de Achterhoek. Een derde ligt met zware verwondingen in het Lieveallejezusziekenhuis te Urk. De drie bevonden zich in in dichte mist op hun volledig opgetuigd zeilschip op de kruising tussen de Schokkerringweg en de N50 te Enst. Een vrachtwagen vol koeienlijken kon niet op tijd stoppen en heeft de boot overreden. De overlevende, de 53-jarige R.E. (kwaliteitskrantjournalist) verklaarde desgevraagd dat het gezelschap dacht reeds op het IJsselmeer te zijn, en ‘buiten de vaargeul op goede wind wachtte.’

Apiedapie

Daar komt hij ons restaurant weer binnen strompelen, de arme ziel. Verwarde haren, bange ogen, een stank die door merg en been gaat. Helemaal in de war.
Ik geef Bart, onze kok, een seintje en we gaan er op af. Ik kan nog net tussen hem en een tafel dinerende corpsballen gaan staan.
“Ik wil graag bij die mensen aan tafel gaan zitten”, zegt hij.
“Tuurlijk”, knik ik, en we pakken hem bij kop en kont, dragen hem het restaurant uit, en gooien hem op straat.
Hij kijkt verontwaardigd op en begint te huilen. “Dat kun je niet maken, ik werk bij de krant, ik schrijf de Ikjes.”

Apiedapie

Ik bereid me voor op een belangrijke presentatie over mijn werk. De zaal roezemoest in blijde afwachting. Ik moet over vijf minuten op. Ineens is er paniek. Mijn powerpointpresentatie laadt niet. De technici doen van alles, maar de computer kan de presentatie niet lezen. Ik stel voor om dan maar snel mijn eigen laptop op de projector aan te sluiten.
Waar ik geen rekening mee had gehouden zie ik even later als ik op het podium sta. Mijn bureaublad is minutenlang levensgroot zichtbaar voor het belangstellende publiek. “Ikjes Apiedapie”, “Drasties Apie”, “Twitter Apie” zijn enkele folders die ik ooit voor het gemak bovenin het scherm had geparkeerd. Na een paar zenuwslopende minuten weet ik de powerpoint op fullscreen te krijgen.
 
Apiedapie

Een pafferige en kalende man met een zakenvriend gaat op het terras zitten. Ik neem de bestelling op en zie dat hij me van top tot teen op neemt. Hij maakt een flauw grapje. Ik lach vriendelijk. Dertig jaar ouder dan ik, lelijk, en dan toch nog op de versiertoer. Met de serveerster .. hoe zielig kun je zijn.
„Aardig meisje ben je”, zegt hij.
Bij de tweede bestelling begint hij over de wijn en vervolgens over mijn ‘kekke laarsjes’.
„Aardig vind ik je”, zegt hij weer. Hij knipoogt erbij!
Ik sta bij de bar als ze komen afrekenen. Hij met een stoer overwinnaarslachje. „Ik wil graag betalen, schat”.
Ik kijk hem vriendelijk aan.
„Waar zat u?” zeg ik.

Apie

Ik ben geen professionele jogger, maar krijg op vaderdag een runnerswatch met hartslagmeter. Ik ben er snel mee vertrouwd. Als ik loop dan is mijn hartslag rond de 150. Na het lopen daalt het snel naar de 70. Ik voel me fit.
Een jaar later jog ik net een paar minuten als ik zie dat mijn hartslag 183 is! Ik ga ongerust op een bankje zitten. De hartslag zakt niet. Ik word licht in het hoofd en kijk vertwijfeld om me heen. Ik voel een loodzware band om mijn borst. Ik loop snel naar huis en ga met kloppend hart op bed liggen, met de hartslagmeter om. Mijn hart bonkt als een razende.
Dan komt mijn zoon binnen met de gebruiksaanwijzing van het horloge.
“De levensduur van de batterij is ongeveer twaalf maanden.”

Apiedapie

Kennis

In een verder stille treincoupé zit een groepje vrouwen van wie er één de boventoon voert. Haar verhaal gaat over haar ex-man en alle ellende die zij met hem heeft meegemaakt: „Jaloers als de neten, overal dook hij ineens op, tot aan de kapper aan toe. Onzeker van zich zelf, dat hebben veel mannen als ze oud en lelijk worden.”
Ik kijk uit het raam in mijn eigen gezicht en voel een traan rollen. Het vrolijk gelach van de vriendinnen van mijn ex dringt verder niet meer tot me door.

Apiedapie

Ik ben nog uit de tijd dat kantoorcollega’s die naar huis gingen met twee zware ‘loodgieterstassen’ werden bewonderd als  ‘belangrijk en druk’. Tot de tas van een van hen in de lift een keer opensprong en vooral een grote plastic broodtrommel, twee bananen en wat tijdschriften bleek te bevatten.
Tegenwoordig zie ik ze in de trein zitten met hun iPhones, met de tong tussen de lippen ingespannen belangwekkende dingen aan het doen. Emails? Afspraken? Berekeningen?
Mijn buurman van vanmorgen zag er erg belangrijk uit. Strak in het pak. Stropdas. Ik kon het niet nalaten op zijn schermpje te gluren. Ik zag een slangetje kronkelen dat hapjes moest opeten en blokjes ontwijken.

Apiedapie

Zoen

Disco zaterdagavond. Een prachtige donkere vrouw met kroeshaar, volle borsten en Tina-Turner-benen valt op me zoals ik nog nooit heb meegemaakt. Later samen in de auto wijs ik het verlangde lekkers aan.
„Mmmmm”, brengt ze uit met ogen vol verlangen. Ze leunt achterover.
Net als ik het deeg heb doorkneed en de olie verhit, wordt het portier van de auto opengegooid. Haar verloofde!
“Toch maar liever een negerzoen”, glimlacht ze als ze aan zijn hand uit het zicht verdwijnt.

Foei Apie Toch!

Komt een nieuwe jongen op mijn afdeling werken. Vers van de universiteit. Ze denken tegenwoordig dat het hier ook een kleuterschool is. Ik vertel dat hij het Dossier Water krijgt. Hij vraagt meteen wat dat inhoudt. „Nou, gewoon, het Dossier Water doen”, zeg ik. Maar wat hij dan moet doen? Dat mag je lekker zelf uitzoeken, joh, je bent toch Master of Science? Wat zijn dan mijn doelen, houdt hij aan.
Doe maar een voorstel, jongen, dan kijk ik er later wel naar.
Nu moet het mannetje echt ophouden! Maar nee, hij blijft staan. Of ik dan kon zeggen wat zijn voorganger deed?
“Oh, daar komt hij net aan” improviseer ik en wijs op de schoonmaker die mijn bureau komt afsoppen, “pak maar een dweil en loop maar met hem mee”.

Apiedapie

Het was die morgen te druk geweest op kantoor. Teveel emails, te veel telefoneren. Ik was niet aan lunchen toegekomen. Maar nu viel ik bijna flauw van de honger. Dus, al was het al half drie, ik liep gehaast op straat, op zoek naar een broodjeszaak.
Een zwerver met diepliggende ogen hield mij staande. Hij strekte zijn hand uit en zei “Ik heb honger”.
“Ja, ik ook” zei ik en liep door.
Pas later besefte ik wat een vreselijke opmerking dat was geweest.

Apiedapie

Het is gelukt. Ik lig met het prachtige blonde meisje in bed. Ineens stopt ze de liefkozingen. Ze richt zich op en zegt wantrouwend: “Ik dacht dat jij op oosterse types viel?” Ik weet dat ze naar de bekende weg vraagt. Zo zijn vrouwen, tot aan het gaatje willen weten of ze wel echt de mooiste zijn.
Ik kijk haar met diepe overtuiging aan en fluister: “Ja, natuurlijk!”.
Er valt een stilte. Dan voel ik dat ze zich realiseert aan welke kant van het bed ze zich bevindt. Ze zucht tevreden en laat me begaan.

Apiedapie

We stonden gisteren op een ‘brocante’ (rommelmarkt) in onze woonplaats bij Parijs. Voor mijn negenjarige zoon een gelegenheid om oud speelgoed op te ruimen en te leren over zakendoen. Niet jokken over wat je verkoopt, maar ook niet alle gebreken ongevraagd onthullen.
Een belangstellende voor zijn oude fietsje liet zijn dochtertje een proefritje maken en haalde toen zijn portemonnee tevoorschijn.
Mijn zoon zei behulpzaam tegen het meisje: “Je moet niet te hard rijden, hoor, want dan loopt de ketting eraf.” De vader fronste zijn wenkbrauwen. Ik keek hem schaapachtig aan.
Mijn zoon maakte het af: “Ja, en we hebben nog nooit iemand kunnen vinden die dat kan repareren.”

Apiedapie