Op het prikbord in mijn keuken hangt een briefje van de politie, dat ik een tijd geleden op mijn deurmat vond:

Geachte bewoners,
Op (…) heeft zich een zeer kwalijke zaak voorgedaan. In een van jullie tuinen is een poes raakgeschoten. Het diertje heeft het overleefd, maar moet een oog missen. Na dit voorval zijn er nog 2 poezen vermist. Het kan niet anders dat iemand (…) gericht op het diertje geschoten heeft met een windbuks. De onrust in het huizenblok is groot…

en zo gaat het nog even door. Bij vrienden en vriendinnen die dit lezen zijn er twee reacties. Een deel zegt: ‘wat zielig voor die poes’.
De rest begint te lachen.

Tijdelijk Konijntje

In huize Jungerhans is het met regelmaat feest. Zo ook het verjaardagsfeestje van mijn dochter. Zés jaar wordt ze al! Dat moet gevierd worden. Verschillende leuke kindertjes worden door de ouders gebracht. En mijn vrouw en ik leveren ze ’s avonds dan weer thuis af. Voor de veiligheid vraag ik de ouders om een telefoonnummer, mocht er onverhoopt iets gebeuren.
Zegt een moeder: ‘Nee, dat mag ik u niet geven, we hebben een geheim nummer!’
Ik: ‘Geef  dan maar ‘t nummer van uw buren, dan bel ik die wel’.
En of u me nu gelooft of niet, ze pakt een kladpapiertje uit haar tas en schrijft het daarop. Het was een hartstikke leuk kinderfeest en ik heb gelukkig niemand hoeven te bellen.

Eugen Jungerhans

Vlakbij het Rembrandthuis staat onze antiekwinkel. Om de klandizie te verbeteren lieten we een Japanse vriend een bord maken met in het Japans ‘Origineel Hollandse Antiek’ er op. En het werkt.
Japanse toeristen bestuderen het bord uitgebreid en kopen veel vaker iets dan voorheen. Gisteren kwam een oudere Japanse man binnen en wees naar het bord.
“It’s not for sale” zei ik.
“I not buy, just want to say your sign is upside down?”

F. Eisinger

Naast me in het taxibusje zit een bejaarde mevrouw. De chauffeur helpt haar bij het uitstappen en mevrouw drukt hem een muntstuk in de hand.
Chauffeur: “Ik mag eigenlijk geen fooi aannnemen van mijn geloof. Ik mag alleen aannemen waarvoor ik werk heb verricht”.
Dan roept hij plotseling: ‘Belachelijk, die mevrouw daar met dat korte rokje, die uitdagende blik!”
Ik vraag hem te stoppen, stap uit en druk de vrouw een bankbiljet in de hand. Ze knipoogt: “Ga maar mee, schat, ik mag geen fooi aannemen zonder er werk voor te verrichten”.
Zo is dat, knik ik triomfantelijk, en verdwijn met opgeheven hoofd in de bosjes. We horen de chauffeur wild optrekken.

Apiedapie

 
Naast me in het taxibusje zit een bejaarde mevrouw. De chauffeur helpt haar bij het uitstappen, mevrouw drukt de chauffeur een muntstuk in de hand.
De chauffeur stapt weer in en roept: ‘zo word je geen miljonair!’
Ik: ‘ja daar komt meer bijkijken’.
Chauffeur: ‘ik mag eigenlijk geen fooi aannnemen, wel van mijn baas maar niet van geloof. Ik mag alleen aannemen waarvoor ik werk heb verricht’.
Ik: ‘die fooi maakt deel uit van je inspanning, als je het niet goed doet krijg je niks, dan moet je geen fooi aanpakken’.
Chauffeur antwoordt niet maar roept plots: ‘Belachelijk, die mevrouw daar met dat korte rokje, die uitdagende blik. Mag niet van mijn geloof’.
Ik heb ‘m geen fooi gegeven…
 
Eugen Jungerhans

Gedurende twee uur probeer ik telefonisch contact te krijgen met de kapper
om een afspraak te maken.
Ik hoor alleen een ingesprektoon. Zouden ze de hoorn ernaast hebben liggen,
denk ik, dat gaat ze klantjes kosten. Op Google Maps zoek ik naar het
naastgelegen winkelpand, en bel die zaak om te vragen of er misschien iets
aan de hand zou kunnen zijn. Ik krijg een zeer duidelijk articulerende heer
aan de telefoon die bereid is om het even te checken. Het was Makker,
gehoorspecialisten.

Ilona

Ik ben al een tiental jaren rechter en stel na het voorlezen van de aanklacht altijd de volgende belangrijke vraag aan de verdachte. ‘Hoe pleit u: schuldig of onschuldig?’
Gisteren kreeg ik een antwoord dat ik in mijn hele loopbaan nog nooit eerder heb gehoord.
‘Hoe kan ik dat nu weten, als ik de bewijslast nog niet heb gehoord’.

Mr. Dreikind

Na haar reis van een half jaar door Midden- en Zuid-Amerika kunnen we onze dochter weer in de armen sluiten. Dankzij internet hebben we vaak contact gehad, via de telefoon, de mail en de fotosite waar ze regelmatig haar foto’s publiceerde. Onze aanvankelijke ongerustheid verdween hierdoor grotendeels. 
Eenmaal thuis horen we het commentaar bij de foto’s. Die mooie opname van een gloeiende, rokende vulkaan waar ze langs de rand wandelde in Guatemala: ze had de grond voelen trillen. Korte tijd later was er een uitbarsting. Die foto van de bergwandeling in Chili: enkele weken later was daar een aardbeving. Kijk, mijn rugzak, die had ze nog maar net kunnen redden van een beroving.
We luisteren ademloos.
Dan grijnst ze: “Maar voor ik verder ga wil ik graag eerst een boterham met kaas!”

Pamela Windsor

 
Mijn kleindochter Julie is negen jaar geworden. Prachtig om zo’n kleinkind te zien ontwikkelen, haar taalgebruik, haar vaardigheden. Het wordt een echt feest, op een mooie zondagmiddag. Fijn weer, alles lekker buiten op het terras. Boodschappen zijn gedaan, de tuin versierd. Onze familie houdt van feestvieren, groot en klein, iedereen erbij. Julie heeft de uitnodigingen verstuurd, veel via e-mail, want daar zijn de kinderen handig mee. Julie heeft alles voor elkaar. Ik zie haar de rekening van groothandel Sligro langdurig bestuderen.
‘Wat ben je aan het doen, controleren of de rekening klopt?
‘Nee, opa, ik controleer of alles wel goed is ingekocht en jij controleert toch ook altijd alles’.
 
Mario de Kort

 
Lekker stappen in Amsterdam, Op de muliculti Zeedijk. Eten bij zo’n echte chinees. Smullen van grote oesters met gember, soja, bosuitjes en sambal. Heerlijk! Het is een druk restaurant, medelanders in fraai coloriet bevolken de zaak. Gewoon met papieren tafelkleden en t.l. verlichting.
Rechts van me 2 skinheads, indringend kijken ze me voortdurend aan. Eigenlijk voel ik me niet op m’n gemak. Ik pak maar geen peking-eend waarvoor ik gekomen ben., Ik vraag de rekening en verlaat snel de zaak, op weg naar een volgende leuke tent.
Hoor ik roepen, ‘hè mijnheer, u hebt uw portemonnaie vergeten, hier is ie. Niet meer laten liggen ouwe!’ Breedlachend geven de hanekammen m’n knip terug. Ik geneerde me kapot!

Mario de Kort

Mijn collega die de halve ochtend op het toilet doorbracht, doodziek, bracht ik naar huis.
Arts gebeld, haar met een emmertje naast het bed te ruste gebracht.
Nadat alles geregeld was zei ze: “kolerekutpleuriswijf!”
En: “Dankjewel.”
Ze had haar dank niet beter kunnen uiten!

wijfje

Vanmorgen komt mijn dochter Bibi (8) het kantoor binnengerend.
JdeW: “Ik ben aan het werk Bi!”
Hijgend: “Ja maar pappa dit is heel belangrijk.
“Goed dan, wat is er gebeurd.”
“Ik heb een mop gemaakt.”
“Aha, dat is inderdaad belangrijk. Kom maar op.”
“Wat is een pappa met een lollypop in het toilet…?”
“Geen idee, Bibi.”
“Een lollypoop!”

JANdeWIT

We vierden moederdag met een brunch in New York. Chique Cubaans restaurant. Met de ober kletsten we over “Dia de las madres”, een dag waarop mannen hun moeders en vrouwen eren met het respekt dat hen toekomt.
Met waardering keken we mijn echtgenote na die opstond om met ons zoontje naar het toilet te gaan. Prachtige vrouw.
“Komt u uit Cuba?” vroeg ik.
“Nee, Puerto Rico. Ooit geweest?” vroeg hij.
Op mijn ontkennende antwoord zei hij: “Moet je doen. You will have a lot of fun! But you need to come alone …”. En met een knipoog verwijderde hij zich naar de keuken.

Apiedapie

Het is lente. Ik wijs mijn zoontje een boom aan, die al volop in de knop zit, en vertel hem dat daar binnenkort bloemetjes aan gaan komen. Hij kijkt onderzoekend naar de roze bloesem.
“Hoe weet je dat?” vraagt hij. Ik zeg dat je dat aan de knoppen kunt zien. 
Hij gaat naar de boom toe, kijkt onderzoekend van onder naar boven, van boven naar onder, aan de achterkant, weer terug naar de voorkant… en draait zich uiteindelijk vragend naar me om. Hoe ik dat bedoel. Een knopje?
“Waar zit dat dan?”

Apiedapie

Onlangs liet ik voor het eerst mijn zoon van vijftien het land ploegen. Trots zat hij op de trekker. Ik vertelde hem hoe hij rechte voren kon ploegen. “Richt je op iets in de verte en rij er dan strak naar toe. Als de eerste vore recht is, gaat de rest vanzelf.” Daarna liet ik hem alleen. Hij begon en alles zag er prima uit. Tot hij ineens een bocht naar rechts begon te maken. Ik op hem af.
“Sorry pa”, zei hij, “ik had geen geparkeerde auto moeten nemen.”

K. Gelengde

Sinds kort werk ik in een restaurant als serveerster. Vandaag stopte ik bij een tafel waar een jong gezin zat te eten. Ik vroeg of ze verder nog iets wensten.
“Mag ik wat mayonaise”, vroeg de moeder.
“Komt eraan”, zei ik, ”verder nog iets?”
Het kleine meisje had goed opgelet.
“Alstublieft”, voegde ze er aan toe.

B. Donker

Vandaag nam ik bloed af bij een zesjarig kankerpatientje. Tim vertelde me dat hij later politieman wilde worden. Net als zijn vader. Hij hield zich dapper.
Tim wordt later vast een goede agent want toen ik het buisje met bloed wegzette, keek hij me streng aan en zei: ”Wanneer krijg ik mijn bloed terug?”

J. Grevier

God, wat heb ik vanmorgen gehuild van emotie en nu trouwens nog. Ik zag in de Molenstraat in Goirle een jonge vrouw met een geleidehond, op d’r rug had ze een draagzak, met daarin haar baby, haar kind. Zelfverzekerd baande zij haar weg. Oh, wat heb ik een intense bewondering voor deze mevrouw.

Mario de Kort, Goirle

De oude professor ging zich steeds vreemder gedragen. Hij fietste altijd op de vrije trambaan, tegen de richting in. Nadat hij met een tram in botsing was gekomen, had hij zes weken in coma gelegen. Gelukkig kwam hij er weer bovenop. Als men hem vroeg wat er gebeurd was, antwoordde hij steevast: “De tram ging niet opzij.”
Omdat er al verschillende secretaresses bij hem waren weggevlucht, kreeg ik het verzoek iets voor hem uit te typen.
Terwijl ik geconcentreerd bezig was, barstte hij los in een krankzinnig gelach. Ik schrok op. Hij verzuchtte, met de handen op zijn hoofd: “Mijn geheugen zit vol met gaten…
Maar dat is niet erg hoor! Die vul ik op met schijnwaarheden. Haaahahahaha!!!”

Ilona

Mijn brave buurmeisjes werden door mijn ouders vaak als voorbeeld gesteld, als wij door wangedrag weer eens hun woede hadden gewekt. Dat hield gelukkig op toen de buurmeisjes achter elkaar zwanger werden en in het huwelijk moesten treden.
Dat zal mij niet gebeuren dacht ik, toen ik een serieuze verhouding kreeg. Ik heb met knikkende knieen aangebeld bij een vestiging van de NVSH en bij een oudere dame mijn eerste kapotjes gekocht.
Ik had me van het feestje veel voorgesteld maar op het moment suprême weigerde mijn jongeheer dienst en hing het condoom erbij als een poncho over een anorexia-patient. Ik heb het toen maar op een zuipen gezet en nadat mijn vriendinnetje afscheid had genomen heb ik flink uit het dakraam staan braken. Tegen vijven had ik eindelijk een stijve.

mopperkont

Tijdens onze vakantie in de Pyreneeën was op een avond onze tienjarige zoon Bob nergens te vinden. Steeds ongeruster alarmeerden we uiteindelijk de camping en met een grote groep mensen zochten we vrijwel de gehele nacht het gebied af. Zonder succes.
Godzijdank kwam hij de volgende ochtend zelf aangelopen. Hij vertelde dat hij was verdwaald en in het donker de weg terug niet had kunnen vinden. Hij had geprobeerd om te slapen maar dat was moeilijk geweest vanwege de koeien die hem voortdurend uit de slaap hadden gehouden.
“Koeien”, vroeg de campinghouder verbaasd, “wat voor geluid maakten die dan?”
“Zoiets als Boohb”, zei Bob.

Ine den Anker

Terwijl ik een serieus gesprek voer met mijn ouders, speelt mijn zoon, Erwin (7 jaar) op de grond met z’n autootjes. Op een gegeven moment, als het gesprek echt ‘volwassen’ wordt, zegt mijn vader: “Pas op, kleine potjes hebben grote oren.”
Waarop het zwaar verontwaardigd vanonder de tafel klinkt: “Ik heb helemaal geen grote oren.”

Jammerende Jurk

Maandagmiddag.
Het water komt met bakken uit de lucht en ik haast me om de tram te halen.
Een verregende jongeman houdt me een NRC voor en zegt dat zijn dag goed is omdat hij mij een cadeau kan aanbieden.
Ik vermoed een venijn in de staart. Ik houd niet van abonnementen en daar zijn deze acties vaak op gericht. Een abonnement blijkt inderdaad de bedoeling. Ik zwicht niet maar mag de krant toch houden!
Ik mis de tram en zie dat de krant van vrijdag is.

Josephine

Als postbode wordt me regelmatig de weg gevraagd als ik aan het bezorgen ben. Dus toen ik vandaag de vraag kreeg van een automobilist waar de Marktstraat is, legde ik het zonder mankeren uit. “Bij de kruising daar gaat u rechtdoor, dan tweede straat links, eerste rechts.”
“Dat klopt”, zei de man terwijl hij mij een brief gaf. “Waarom hebt u deze dan op de Marktweg bezorgd?”

J. Heerde

In de supermarkt stond ik in de rij voor de kassa. De caissière zei tegen de vrouw voor me: “Nou we hebben het al een hele tijd niet gehad. En ik reken er voorlopig ook niet meer op.”
Op dat moment kwam een man aangelopen die de klant achterna riep: “Morgen hebben we het zeker binnen, anders overmorgen.”
Daarna richtte de manager zich tot de caissière: “Zeg nooit dat we iets niet hebben. Zeg altijd dat we het binnenkort krijgen. Begrepen?”
De caissière knikte bedremmeld. “Nou, wat wilde ze”, vroeg de manager.
Het meisje antwoordde zachtjes: “Mooi weer.”

Harmen Jongsma

Gisteren maakte ik het testament op van een ouder echtpaar. Nadat alles geregeld was, vroeg ik of ze in hun laatste wilsbeschikking iets wilden laten opnemen over de donatie van organen.
De man reageerde met: “We hebben thuis alleen een piano.”
Ik keek niet begrijpend naar z’n vrouw. Die legde uit: ”Hij is organist.”

Jaap de Krommenie

Eens per week moet ik wel Chinees eten. Zeker een goede Chinees kan ik zeer waarderen. Er zijn thans diverse Chinese restaurants die culinair goed scoren en die ‘n speciale reis waard zijn.
Zo bezoek ik met zakenrelaties restaurant de Blauwe Lotus in Maarsbergen. Mooi restaurant, wel wat kitscherig, een groot zeeaquarium ontbreekt niet. Wat een mooie vissen! Ook zwemt erin een fraaie moederhaai met minstens 20 babyhaaitjes.
Wat zie ik? Telkens bijten die kleine haaitjes met hun al zichtbare scherpe tandjes in de staart van de moederhaai. Een nevelig bloedpoor kleurt het aquarium. Geen gezicht. Ontzet kijken we elkaar aan. Ik roep de Chinese ober.
‘Oh’ zegt ie glimlachend: ‘dat los ik zo op.’
Hij opent de bovendeksel van de grote zeebak. Roept heel hard: ‘Foei Jong Haai!! En braaf zwemmen de kleintjes weer achter de moeder aan…

GertJan van Passchier

Het is mijn taak als verpleegster om kinderen die bij de dokter komen te wegen en te meten. Meestal gaat dat zonder problemen maar vandaag weigerde een vierjarig meisje pertinent op de weegschaal te gaan staan.
Na verloop van tijd zei haar moeder: “Annet lieverd, kijk dan, ik heb thuis net zo’n weegschaal. Doe gewoon zoals ik en ga er op staan.”
Er daagde iets bij Annet. Ze stapte op de weegschaal en zei: “Shit.”

F. Algaard

De telefonische colportage gaat lekker de laatste tijd.
Nu is er weer een dame die incassodiensten wil aanbieden.
Ik roep verveeld door het kantoor of iemand belangstelling heeft voor een salespitch van Interim Justitia. Ongeïnteresseerd gebrom is alles wat er loskomt.
Maar de aandacht van de dame aan de lijn heb ik wel degelijk, met een extra octaafje vraagt ze : “Hoé noemde u mij?”

Pjèr

Het was duidelijk een speciale gelegenheid voor het wat oudere stelletje dat in ons restaurant was neergestreken. Dus deed ik extra mijn best om het ze naar de zin te maken. Ik had net hun eten gebracht en kwam even terug om te vragen hoe het was. Ik geloofde mijn ogen niet toen ik zag dat ze hun maaltijd niet hadden aangeraakt.
“Is er iets mis”, vroeg ik.
Het stel zei niets. Beide keken ze naar hun volle bord terwijl ze in zichzelf leken te mompelen. “Is er iets wat ik kan doen”, vroeg ik nogmaals.
Toen richtte de man zijn hoofd op en zei plechtig: “Amen.”

Emma Falken