Na Apiedapies goede raad ter harte te hebben genomen (Rijd voorzichtig en smeer je goed in), rijden we naar Zuid Frankrijk: we komen veilig aan.
Bij mooi weer op het strand: we smeren elkaar goed in. In de slaaptent - het is nog half donker - word ik wreed wakker geschud. Het luchtbed schommelt woest heen en weer. Ik open mijn ogen en zie hoe manlief met zijn slaapdronken kop, licht voorover gebogen, op zijn rechterbeen staat. Zijn linkerbeen beweegt zich ritmisch van hóóg naar laag, en hóóg en laag… Ik zie zijn gele, korte broek in zijn handen.
Met een stoïcijnse blik gaat hij gewoon door. Wat is hij aan het doen. Gymnastiek? Dat doet ie niet écht vaak (lees: nooit). Langzaam dringt het tot me door: hij moet naar de wc. Hij probeert die ‘snelle sportbroek’ aan te trekken. Zijn grote teen belet hem dat; die komt niet verder dan het kruis in de binnenbroek.
Ondanks het zeer vroege ochtenduur kan ik een lach niet onderdrukken.
Krrrak-krak-krak, ik voel mijn lippen openbarsten, ik proef bloed, een traan rolt over mijn wang.
Toch nog verbrand.

Ilona

Wat ik me afvroeg, gezien het hoge percentage enthousiaste lezers hier, zou meneer De Wit er niet eens over na willen denken een spin-off te beginnen met substantiëler proza? Fictie en/of non-fictie?
Het lijkt mij hier een mooi laag podium voor schrijfenthousiasten. En amateurrecensenten zijn al voldoende aanwezig. Onder de noemer Toi-extended wellicht? O.i.d.?

Simon Roodborst

Brusselmans is en blijft een van de beste en leukste thans levende Nederlandstalige schrijvers. Kent u zijn boeken niet, begin dan met De kus in de nacht uit 2002, schrijft Annalies van der Veer in hoeiboei. Daarin is hij op z’n best en ouwehoert non stop superieur over werkelijk van alles en nog wat. Dat lijkt misschien makkelijk, gewoon maar wat ouwehoeren maar dit is ouwehoeren op eenzame hoogte, 613 pagina’s achter elkaar. Nu is er dus al een tijdje Een dag in Gent waarin de schrijver, een doordeweekse dag beschrijft in z’n woonplaats Gent. Om een indruk te geven van Brusselmans’ schrijfkunst volgt hier een kort fragment uit Een dag in Gent, uit hoeiboei:

(pag. 59/60) (…)
Ik voelde me verplicht om verder te praten over de tumor van Sven Blanco. Die jongen zat daar toch maar mooi mee. ‘er zijn veel mensen,’ zei ik, ‘die zo’n hersentumor kwijtraken alsof het niets is. Sterker nog, die hersentumor gaat vanzelf weg.’
‘Toch ben ik er niet gerust op,’ zei Sven, ‘temeer omdat ik de laatste tijd meer koppijn heb dan vroeger.’
‘Zou dat door de stress komen?’
‘Nee, door die tumor, denk ik.’ Hij zou gelijk kunnen hebben. De kwestie was dat we geen van beiden medisch geschoold waren en in wezen in de ijlte zaten te zwetsen. Wat wisten een lapsteelgitarist en een romancier van hersentumoren? Niet meer dan een normaal mens. ‘Die buurman met die snor,’ zei Sven, ‘is die gestorven aan z’n hersentumor?’
‘Ja, maar hij had net zo goed aan iets anders gestorven kunnen zijn. Hij was niet erg gezond.’
‘Hoe oud was hij toen hij stierf?’‘Een jaar of vijftig.’
‘Dan heb ik zeker nog twintig jaar te gaan.’
‘Je zou zelfs niet zeggen dat je dertig bent. Je lijkt wel een eeuwige puber.’‘Dat zegt m’n stiefmoeder ook.’
‘Hoe gaat het met haar?’
‘Niet zo best. Stress. Daar heeft ze continu koppijn van.’ Ik stak een sigaret op, zo erg was ik aan een dosis tabak toe. We konden moeilijk over Svens hersentumor, Svens stiefmoeder, Svens lapsteel en Svens wie weet wat nog allemaal blijven praten. Soms moet een mens van onderwerp veranderen. Zo’n ander onderwerp, dat vind je niet zo gauw. Ik moest hard nadenken voor ik er een vond. Ik zei: ‘Zou jij een neger willen zijn?’
‘Waarom zou ik in godsnaam een neger willen zijn?’ vroeg Sven.
‘Omdat je dan veel succes zou hebben bij blanke vrouwen.’
‘Ik heb nu ook succes bij blanke vrouwen.’
Met die gast was het moeilijk praten. ‘Nóg meer succes,’ zei ik.
‘Dus jij beweert dat negers veel succes hebben bij blanke vrouwen?’
‘Ja, godverdomme, dat beweer ik. Ik heb de cijfers om dat te staven niet bij me, maar ieder kind weet dat. Het is dat westerse vrouwen niet willen toegeven dat ze op negers vallen. Laten we maar ophouden over negers. Voor je het weet sleep je er andere allochtonen bij en begin je op Marokkanen of Turken te kakken.’
‘Ik kak nooit op Marokkanen of Turken. Ik ben verdraagzaam. Ik ben antiracistisch. Ik ben links.’ Links en toch een hersentumor, dat zou niet mogen. ‘Ik ook,’ zei ik. ‘Ik kak ook nooit op Marokkanen, Turken, negers of om het even welke allochtonen. Of op andere bevolkinsgroepen waarmee je uit moet kijken. Ik houd er m’n handen van af. Van mij mogen ze co-existeren zoveel ze willen. En hun eigen cultuur? Die mogen ze houden tot ze een ons wegen.’
‘M’n koppijn wordt nu al te erg,’ zei Sven. ‘Ik denk dat ik naar huis ga.’ (…)
(more…)

VREEMD ALS JE FAMILIE IN DE TWEEDE WERELDOORLOG ZO FOUT WAS ALS WAT.

swastika symbolen

Een oom van mij hield in 1944 met trillende handen de swastika-vlag vast.
Een andere oom is in Rusland gestorven, zat bij de SS. Zijn zoon, mijn neef, heet Adolf.
Mijn opa had een rechtszaak aan z’n kont omdat ie een ingepikt huis van Joodse mensen had verbouwd.
Hij zat een tijd in Westerbork na de oorlog.
Die Joodse mensen bleken Dachau te hebben overleefd.
Mijn Pa daarentegen heeft een NSB-er voor z’n bek geslagen. Is niet opgepakt, want de invloed van de aangetrouwde familie was dermate groot, dat dat niet gebeurde.
Als de moffen de A-bom eerder hadden gehad, sprak ik nu Duits en had ik nooit geweten van Kandinsky/Mondriaan en… Bluesmuziek/R&R. Allemaal ‘entartete kunst’.
London had niet meer bestaan, heette nu vermoedelijk Eva BraunStadt. New York: Neu Berlin.
Ik zou het overleefd hebben, vanwege connecties hier en daar.
Ja, ik ga met de billen bloot in dit stukje, maar waarom zou ik iets verzwijgen. Ik ken mensen die er niet over kunnen/durven/willen praten. Maar je bent Gus Bolden of je bent hem niet.
If I was king of the world, I would throw all the bombs and tanks/guns in the sea.
Dat zou me een berg rotzooi opleveren, dus de Stille oceaan maar.
En elk jaar een uitbundig feest i.p.v. die lullige 2 minuten stilte op 4 mei.
L’ Chaim,
Gus Bolden.

AFGEKEURD VOOR MILITAIRE DIENST DOOR DOKTER ZAK.

Max Pam is afgekeurd voor militaire dienst. Omdat de oorlog in Vietnam aan de gang was en ook omdat hij liever Peace wilde dan War, vroeg hij om raad bij zijn huisarts. Die heette Meijer Zak, een jood. Vlak voor de capitulatie in 1940 was Meijer Zak naar Engeland gevaren en daar had hij dienst genomen in de geallieerde legers. Hij raakte gewond op de kust van Normandie, zodat hij sinds die tijd enigszins mank liep.
MaxPam:
“Hij vroeg waarom ik niet in dienst wilde. Ik antwoordde dat zulks inging tegen mijn pacifistisch geweten, wat niet eens de helft was van de waarheid. Daarop legde hij uit dat ik mij kon opgeven als principieel dienstweigeraar, maar dat was helemaal de bedoeling niet, want dan moest ik twee jaar vervangende dienstplicht vervullen. En als ik dat ook niet wilde, mocht ik gaan zitten in de gevangenis van Nieuwersluis. De oorlogsheld hoorde mij aan.
Een week later stond ik opnieuw voor hem, dit maal alleen in mijn onderbroek. Meijer Zak was niet alleen mijn huisarts, maar bleek ook het hoofd van de militaire keuring in Amsterdam. Hij bekeek mijn wervelkolom en klopte met een hamertje op mijn knieen.
Twee weken later kreeg ik bericht dat ik was afgekeurd op een afwijking in het scheenbeen, nabij de knie. Het had een medische naam die ik vergeten ben, maar ik heb ermee gevoetbald tot na mijn vijftigste. Nadien dorst ik mijn huisarts nauwelijks meer onder ogen te komen. Niets is moeilijker dan dankbaarheid te tonen jegens iemand die speciaal voor jou iets heeft gedaan, tegen zijn eigen principes in.”

ER OVERHEEN!

Het eerste dier dat ik doodreed was een kat. Het was in Friesland. Ik had met mijn toenmalige maitresse afgesproken om daar in een klein plaatsje de nacht door te brengen. In dit gat was geen behoorlijk restaurant, dus reden wij en 20-tal kilometer verder om goed te kunnen eten. Ik had niets gedronken, want ik heb niets met alcohol of roken of pilletjes, alleen zij kon mij naar een andere wereld mee nemen.
Wij reden op de provinciale weg terug naar ons hotelletje. Het was al nacht. Voldaan van de maaltijd en vol verwachting van wat de nacht zou brengen reed ik niet zoals gewoonlijk iets over de toegestane limiet. Op deze weg was dat dan iets van honderd op de meter. Maar wij waren alleen op de weg het was donker, er was geen verkeer en ik had geen haast. Ik reed er tegen mijn gewoonte in zestig tot 65. langs de autoweg liep een fietspad met nog een strook gras ertussen, waar af en toe een struik stond. Ik was een van de struikjes genaderd als er plotseling een beest tevoorschijn kwam en op de weg sprong, het bleek een kat te zijn zij maakte een kwart draai naar links en verroerde zich niet. Met grote ogen keek het beest in de koplampen, maar ik had de indruk dat ze mij aankeek. Boom, boom. Ik was er overheen gereden voordat ik er erg in had. Niets van sus of zo sturen, geen remmen, alleen dat ene moment. Ik remde vol en bleef even staan. Zij zij, rij nou maar door, je kon er ook niets aan doen. Die nacht hebben wij…

AllArmy.

‘ACH ‘T IS NIKS. KEESJE VRAAGT OF GOD BESTAAT’.

Zie ook: Pappa heeft God ook vriendjes.

EEN GLAASJE THUIS.
Simon Carmiggelt.

Gisteren hadden we, tussen vijf en acht, wat vrienden op bezoek om een borreltje te drinken. ‘t Was zo maar, zonder tastbare aanleiding, om elkaars gezichten weer eens te zien. Henk en Elly waren er ook. Ze vormen een intellectueel echtpaar en ze zijn pas laat aan kinderen begonnen, zodat ik ze een hele generatie voor lig. Een zoontje van vier hebben ze, dat zonder flauwekul Keesje heet. Ik vroeg hoe hij het maakte en ze zeiden fijn: hij was op dat moment in handen van een studente, die als oppas fungeerde en zou door haar straks in bed worden getild. Ik schonk ze iets in de oporto sfeer en ze vermengden zich met de anderen, meteen inhakend bij het gesprek, dat over kunst en letteren ging. Gevestigde reputaties vielen als tinnen soldaatjes en de stemming begon al geanimeerd te worden, toen de telefoon ging. Ik zat er het dichtste bij.
‘Jullie oppas,’ riep ik.
Elly, geheel moederdier, was in een sprong bij het apparaat.
‘Ja?’
‘Wat is er?’ riep Henk, uit de andere hoek.
Maar ze wuifde geruststellend met haar hand, luisterde nog even, liet toen de hoorn op haar borst zakken en zei: ‘Ach, ‘t is niks. Keesje vraagt of God bestaat.’
‘Noem dat maar niks,’ zei mijn vrouw.
Henk haalde kribbig zijn schouders op. ‘He, waarom komt hij daar nou ineens mee,’ riep hij.
‘Nou, hij zit op het moment zijn hoopje te doen,’ antwoordde zijn vrouw, ‘en dan moet toch altijd de deur open blijven, omdat hij met je wil praten, in de kamer? Goed, dat doet hij nu met de oppas. En toen vroeg hij het ineens. Vandaar dat ze opbelt. Dat mens weet natuurljjk ook niet hoe wij dat zien…’
Henk was opgestaan. Hij liep naar zijn vrouw toe en nam haar de hoorn uit de hand.
‘Ja juffrouw? Hoe kwam hij eigenlijk op dat onderwerp?’ Hij luisterde even, knikte een paar maal en besloot toen: ‘O ja, ik begrijp het. Nou, zegt u maar: “Nee”. Ja. Dag juffrouw.’
En de hoorn neerleggend: ”t Idee. Zo’n klein wurm ga je toch niet met zulke dingen belasten.’ Hij ging weer bij zijn glas zitten.
“En hoe kwam hij nou op dat onderwerp?’ vroeg ik.
‘O, door mij,’ antwoordde hij, ‘ik zeg dikwijls: “God mag ‘t weten” of: “God zal me bewaren”, gewoon, zonder bijgedachten. En vandaag ben ik blijkbaar nog al kwistig geweest met die uitdrukkingen en daar zat hij nou over na te denken.’
Ik knikte. ‘Willen jullie nog wat drinken?’ vroeg ik.
Toen ik de ronde net volgeschonken had, ging de telefoon weer.
‘Ja, hallo?’ vroeg ik.
‘U spreekt nog eens met de oppas. ‘t Spijt me erg, maar … Ziet u, ik heb het hem gezegd, maar nou wil hij weten of Sinterklaas dan wel bestaat.’
‘Ogenblikje,’ zei ik.
Henk zat in een levendige discussie over het oeuvre van Jan Wolkers. Ik tikte hem op de schouder en vroeg: ‘Zeg, Sinterklaas, hoe sta je daar tegenover?’
‘Waarom?’ vroeg hij.
Ik wees naar de telefoon. ‘Je oppas,’ zei ik. ‘Nu God dan niet bestaat, wil je kind weten hoe het dan zit met Sinterklaas.’
‘Bestaat ook niet,’ zei Henk, met een maaiend handgebaar.
Ik ging terug naar het toestel en wiste de lieve grijsaard telefonisch uit. ‘t Werd naar mijn gevoel wel eenzaam rond het kereltje daar ginds op de wc, maar ik zweeg, want bij het opvoeden geldt in zeer sterke mate ‘elk voor zich, God voor ons allen’, al klinkt de uitdrukking in dit verband misschien niet zo gelukkig. Terwijl ik de fles weer hief, ging de telefoon ten derden male. Voor ik de hoorn opnam riep ik: ‘Henk! Kabouters, hoe zie je die?’
‘Heb ik al lang uitgeroeid,’ antwoordde hij.
‘t Was dan ook niet de oppas maar een knorrige abonnee, die door de bezorger was vergeten en nu wilde dat ik hem de krant bracht. Dat beloofde ik hem, kortheidshalve. Hopelijk hebben de kaboutertjes het even gedaan.

Kronkel.

Uit: Alle Kroegverhalen - Simon Carmiggelt.

EEN (1) NEDERLANDER VINDT BELGIE HET BESTE LAND TER WERELD.

“In Belgie heb je 327 soorten bier en echt Belgisch eten, zoals garnalenkroketten. Het is een heel liberaal, vrij, mooi en eigenlijk ook heel ruimtelijk land. Op de Belgische snelwegen voel je je minder opgesloten dan op de Nederlandse. De wegen hebben karakter. Belgische huizen mag je net zo bouwen als je zelf wilt. Kortom, je hebt meer burgerlijke vrijheden dan in Nederland. Charleroi lelijk? Ga eens in Tilburg kijken. Dat is echt een stuk erger en je eet er nog viezer ook.”
Dat vindt de Nederlandse journalist Dylan van Eijkeren.
Nederland is minder goed dan Belgie?
“Nederland is saaier. Het is ook een heel goed land, West-Europees, best liberaal. Je zult er niet vergiftigd worden op elke straathoek of beroofd. Maar het is opwindender in een land te wonen met twee talen, arm en rijk en dat ook nog verdeeld over twee gebieden. En met waanzinnige bergen, althans voor Nederlandse begrippen.”
Bergen heb je overal…
“Ja, maar kijk je naar Zuid-Europa, die landen zijn ofwel corrupter, of je spreekt de taal niet.”
Wat wil jij met dit boek? Belgie redden?
“Heel graag. Maar dit boek is geschreven toen er nog helemaal rumoer was. De verkiezingen waren aanstaande. De honderden Belgen met wie ik heb gepraat, hadden op korte termijn geen crisis verwacht. Wel zeiden ze: op een dag zal Belgie ophouden te bestaan. De 21ste eeuw zal dit land niet overleven. Terwijl ik zat te schrijven over een rustig landje, brak de pleuris uit. Dit boek gaat over meer dan een crisis, dit gaat over een land. De titel van mijn boek is stimulerend bedoeld. Ik wil Belgie een zetje geven.”

BELGEN HEBBEN DE ELFSTEDENTOCHT UITGEVONDEN.

Steeds meer Vlamingen gaan in Friesland op vakantie. De doorgaans stugge Fries en de bourgondische Vlaming schijnen elkaar gevonden te hebben. Van zeilen houden de zuiderlingen niet, vooral het fietsen van de elfstedenroute blijkt populair.
Daar zit geld in moet Studio Willy Vandersteen gedacht hebben. Want de jongste editie van Suske en Wiske heet ‘De Elfstedenstunt’ en speelt zich af in het hoge noorden van de Lage Landen.
In De Elfstedenstunt worden Suske en Wiske via de teletijdmachine naar het Friesland van de achttiende eeuw geflitst. Daar blijkt Frisia, de lentefee gevangen genomen te zijn door Froast de jaloerse ijskoningin. Gevolg: Friesland is gehuld in een permanente winter.
Het verhaal loopt natuurlijk goed af, en Suske en Wiske zorgen ervoor dat het weer lente wordt en vinden per abuis de elfstedentocht uit.
Wij moesten eigenlijk alleen lachen op het moment dat Commissaris van de Koningin Ed Nijpels in de strip verschijnt. De Elfstedenstunt is de moeite waard als verzamelobject voor Elfstedengekken, Suske en Wiskefanaten en Friezofielen. Die laatste groep kan hem natuurlijk al in Friese vertaling krijgen als “De Alvestedestunt.”
Wat ontbreekt er op de cover van deze Suske en Wiske?

SMAKELOZE KAAS EN WEKE VIS TREKT DE BELGEN NIET!

Weke vis, te lang gekookt vlees, gekookte aardappelen en smakeloze kaas, zo denkt Wall Street Journal reporter William Echikson over het eten in Nederland. Gedurende eeuwen meden culinaire experts Nederland dan ook als de pest.
Hoe anders was het van oudsher bij de buren. Direct over de grens al in Vlaanderen hadden de restaurants volgens de Amerikaan een heerlijke combinatie van Franse stijl en Duitse porties. Maar gelukkig er is nu een Nederlands restaurant dat zich met de besten ter wereld kan meten. Restaurant Oud-Sluis in Sluis is volgens hem juist zo bijzonder vanwege het gebrek aan culinaire traditie in Nederland. Daardoor kon chef Sergio Herman de gebaande paden verlaten en experimenteren. Zijn moleculaire kookkunst leverde hem drie sterren op. En voor het eerst zie je Belgen naar Nederland komen om te eten in plaats van andersom.

A DUTCH CHEF MAKES HIS MARK.
by William Echikson
When culinary adventurers set off on a voyage, the Netherlands used to be among the least appetizing possible destinations. Read on here>>
(more…)

ALS DE VLEUGELS VAN JE VLIEGJE ZIJN GEBROKEN.
Opa vertelt hoe gek de meiden vroeger op hem waren In het dorp. Hij beschrijft Mahjouba, een mooi, klein, mollig meisje, met een gezicht als een volle maan met rode wangen en stevige borstjes. Met zijn oude verschrompelde knokige handen schildert opa het gezicht en daarna de borstjes. Een geweldige lach verschijnt op zijn gerimpelde gezicht en in de schittering van zijn ogen die tevoorschijn komt, lijkt het wel alsof hij Mahjouba voor zich ziet als de dag van gisteren.
Hij vertelt dat toen een oudere zus van hem ging trouwen Mahjouba ook op de bruiloft was als een van de bruidsmeisjes. In zijn tijd duurde een bruiloft acht dagen.
Ze had hem opgezocht in de kamer waar hij sliep. Opa begint bij dit deel van het verhaal heel zachtjes te praten en kijkt om zich heen of oma in de buurt is.
“Ja, ze ging naast me liggen, de malle meid.”
“En toen?”
Ik ben nieuwsgierig en tegelijkertijd hoop ik dat hij niet alle details gaat vertellen.
“Op dat moment kwam er een tante binnen en die heeft haar weggejaagd uit de kamer.”
Daarna krijgt opa’s stem een serieuze toon en dan weet ik dat het moment daar is dat ik weer een schitterende poetische preek ga krijgen.
“Ik zie het aan je, elk jaar verminder je. De vleugeltjes van je vliegje zijn gebroken. Als een meisje een bepaalde leeftijd bereikt, zullen de vliegjes uitvliegen en voor altijd wegblijven. Als een vrouw geen volle heupen, borsten en een vol gezicht meer heeft, is dat een teken dat de vliegjes weg zijn.”
Dat zegt opa met een treurige stem. Even krijg ik het onbehaaglijke gevoel alsof opa een ongeneeslijke ziekte bij mij heeft vastgesteld. Dan komt oma aan lopen en ik vertel haar op zielige toon dat opa zegt dat de vleugels van mijn vliegje zijn gebroken. Oma loopt naar opa en probeert hem een draai om zijn oren te geven, terwijl hij wegduikt.
“Wat zeg je tegen mijn kleindochter, haar vliegje is weggevlogen? Je zult bedoelen dat jouw vliegjes zijn weggevlogen. Sta op, anders krijg je een paar klappen van mij. Ze is toch geen vijg geworden!”
Fadoua Bouali, edited.

APPELMOES.

Schil een paar kilo friszure appelen die u op de markt
hebt bevrijd van die vreselijke groentenman.
Als u hem vraagt: dag mijnheer, zijn de mandarijnen zoet,
sneert hij luid:
Ja mevrouw, was u bang dat ze lastig waren?
Als u een kilootje aardappelen wilt, roept hij sarcastisch:
Zo, feestje zeker?
Kan u het dragen of zal ‘k het effe thuisbezorgen?
Zo een nare groentenman.

Verwijder schillen en klokhuisjes.
zet beide uit in uw tuin of stadspark.
Egels en vogels zullen er blij mee zijn.
De hertjes willen niet meer.
Die plaatsten onlangs plots een bordje:
Voer ons niet, daar worden wij ziek van.

Snij de appels in kleine stukjes.
Zet een grote pan met een laagje water.
En de appelstukjes op een matig vuur.
Voeg kaneel naar smaak toe.
Smaak is een raar ding.
Overlegt u met uzelf.

Serveer de warme appelmoes in uw fraaiste Marokkaanse schaal.
Met uw duim op de rand voelt u drie opstaande meegeglazuurde stukjes klei.
U hebt zichzelf wijsgemaakt dat daar in braille een verborgen boodschap staat.
Van de blinde schalendraaier aan zijn geheime liefde, het glazuurmeisje.

Appelmoes kunt u ook heel goed langere tijd bewaren.
Spoelt u daarvoor lege potjes en dekseltjes om met kokend water.
schep de hete moes in een pot, draai ‘t deksel stevig dicht
en laat alles op-z’n-kop afkoelen.
Drie maanden houdbaar.
En op het etiket
schrijft u
troostmoes.

Geplaatst door zinnen verzetten in persoonlijk.

Knorretje is een erg klein diertje, maar vriendelijk en behulpzaam, zoals voor baby Roo. En hij houdt Christopher gezelschap op weg naar school. Knorretje is geloof ik Winnie’s beste vriend, en soms een braaf dier voor een roze varkentje. Als hij nerveus is, bewegen zijn oren.

Knorretje draagt een gestreept shirt. Dit shirt was vroeger groen, maar Disney heeft het veranderd in een roze shirt. Zijn favoriete eten is maiskolven. Hij leeft in een Beech Tree, ten zuiden van Pooh’s huis, in het 100 Acre Bos Zuidwest. Naast het huis was een stuk van een naambord gevonden met de naam van Knorretjes grootvader “Trespassers W”. De volledige naam  was Trespasses William.

Sinds de uil verhuisde naar het huis van Knorretje, verhuisde Knorretje naar Pooh’s huis. John Fiedler deed de stem voor Knorretje in de Disney Winnie de Pooh films.

Knorretje en Winnie de Poeh.

Bellen Blazen
Knorretje en Poeh
blazen samen bellen.
Knorretje en Poeh
gaan de bellen tellen:
een, drie, acht, oh nee, wacht even,
wat komt er ook weer na zeven?
Knorretje heeft pech….
Knorretje is weg!

Jan Wolkers: “Bij elke rol beschuit in mijn jeugd zat een plaatje voor het Verkade-album. Ik was een verwoed verzamelaar en leerde elke keer meer. Bioloog Jac. P. Thijsse en die albums kunnen niet genoeg geprezen worden.”

verkade album

Ook leerde de jonge Wolkers veel van bioloog en schrijver Dick Hillenius. Wolkers: “In de tijd dat ik op het atelier werkte van Zadkine in Parijs ging ik vaak langs bij de Jardin des Plantes, waar Dick Hillenenius onderzoek deed naar kameleons. Die huiden van de dieren hingen daar als tabaksbladeren aan het plafond. Er is zelfs een ondersoort naar Hillenius genoemd. Kijk, dat is iets anders dan Bomans die als het schemer werd naar het cafe sloop om te gaan schaken.”

slangenarend

Onovertroffen is het relaas van de week van 17 tot 24 juli 1971 toen Wolkers op de Rottumerplaat verbleef. Schrijver Godfried Bomans ging hem voor en deze beleefde daar een angstige tijd. Wolkers: “Bomans zou zelfs doodsbang worden van een vleermuis. Hij had slechte ogen, zijn brillenglazen waren dik als de bodem van een fles. Ik ontdekte vertrapte meeuwennesten. Bomans heeft die nesten niet eens gezien. Natuurlijk dat die meeuwen krijsten en tekeergingen tegen Bomans.”
Op maandag 19 juli schrijft hij: “Het is nu drie uur. Ik moet zo met het mes naar de dode zeehond toe, anders wordt het te laat.” En verderop: “Toen moest het gebeuren. Ik hief mijn vuist op en joeg met een slag het mes tot aan mijn hand naar binnen.” Wolkers bevrijdt uit de dode moeder het jonge, ongeboren dier dat nog helemaal gaaf is. De tranen liepen over Wolkers’ gezicht, hij vloekte hardop.
Wolkers is als Robinson Crusoe die een nieuw bestaan opbouwt in de verlatenheid die voor hem boordevol is met natuurverschijnselen als zonsondergangen, zeehonden, meeuwenjongen, visdiefjes, tureluurs, zeedistels, waaiend stuifzand. Wolkers ziet veel dood en tragedie om zich heen, ook een aanwijzing dat hij de natuur niet als een stadsmens romantiseert en idealiseert. Voor hem is de natuur nooit lieflijk, hij gebruikt geen verkleinwoorden.

visdiefje

Eerbied en verwondering zijn de sleutelwoorden. Wolkers: “Ik ben erg bezorgd om het verlies van het Nederlandse landschap, er gaat zoveel kapot, er wordt zoveel vernietigd.”

Jan en Karina Wokers voor hun huis Pomona op Texel, 1981.

commentaar>>
erna:
Jan met zijn beestjes, zijn manier van praten over sex… voor mij werkelijk een eyeopener, ontdaan van valse uiterlijkheden. Een warme zachte man, ik weet het nog van toen ik naast hem stond.
hans:
Hij kan niet bij de grote drie horen, want hij hoort nergens bij. Hij is de Grote EEn alleen. Dank voor je mooie boeken Jan.
pablo:
Hij past zeker in het rijtje van de grote drie. Ik heb van alle vier namelijk nog nooit iets gelezen.

zinnen verzetten.

voor mijn voeten uit
rent kwispelend het leven
niet te hard, roep ik
zo raak ik je kwijt

hij blijft staan en kijkt om
verlamd door mijn angst
en ik schaam me
ga maar, roep ik, ga!

en voor mijn voeten uit
rent het leven mij een pad
het wordt donker straks
ik zoek een plek om te rusten

Karel de kraai en Lola de raaf.

Ik heb eens veldexperimenten met een kraai gedaan. Karel heette hij: Karel de kraai. Als ik in zijn kooi kwam om hem op te halen, ging hij op mijn schouder zitten. Hij zag mij als een vriend. En zoals dieren dat onderling vaak doen, begon hij gelijk mijn vacht schoon te maken. Het had zijn voorkeur om met zijn zwarte snavel mijn oogwimpers, ja mijn oogwimpers, te kammen. Net zo lang tot ze prachtig schoon, keurig in het gelid stonden. En ik liet hem dat doen. Want ik was totaal niet bang.
De schrijver Truman Capote had ook een zwarte vogel: de raaf Lola. Hij had de jonge vogel als kerstcadeau gekregen van zijn dienstmeisje Graziella. Zij had haar in een ravijn gevonden in Sicilie en dacht er Capote een groot plezier mee te doen. Capote wilde het dier veel liever laten uitvliegen, maar dat kon voorlopig niet, want Graziella had de vleugels gekort. “Raven zijn erg pienter”, zei Graziella. “pienterder dan papegaaien. Of paarden. Als we de tong splijten, kunnen we haar leren praten.”
Capote wilde er niets van weten. Ze zat graag op zijn hand of schouder. “Ze vond het dan prettig mij te kussen, dat wil zeggen, zachtjes met haar snavel knabbelen aan mijn kin, wangen, een oorlel.”
Capote had toen al twee honden, die na aanvankelijke weerzin respectvol met Lola omgingen en vaak samen met haar gingen wandelen. Ze hupte als een hondje naast hen voort.
Na een poosje kon Lola weer vliegen, maar ze vertikte het, behalve als er wat te stelen viel. Weinig was veilig voor haar, of het nu een gouden ring was, of het valse gebit van een gast. Ze vond een bergplaats op een boekenplank, achter het verzameld werk van Jane Austen.
Capote vestigde zich in Rome toen steeds duidelijker werd dat hij met zijn raaf niet welkom was op Sicilie. Het bijgeloof wilde dat een raaf malocchio, het boze oog, had. Hij woonde in Rome zes hoog in de Via Margutta. Lola baadde zich elke dag op het balkon in een zilveren soepkom.
Op een dag hoorde Capote kabaal op het balkon. Een rode kat bedreigde Lola. Lola sprong van de balustrade en viel omlaag.
“Lola! Vlieg, Lola, vlieg!” riep Capote.
Maar haar vleugels, hoewel gespreid, bleven bewegingloos. Ze dreigde voor een rijdende bestelwagen te vallen, maar - misschien nog erger - ze belandde in de laadruimte. En daar ging Lola, de Via Margutta uit, een zeer ongewisse toekomst tegemoet.
Toen Capote na vergeefse naspeuringen thuis kwam, zei hij tegen een buurman: “Ze dacht dat ze iets anders was. Een hond.”

John Grisham, de meest verkopende schrijver ter wereld over de Bushies. ‘De Bush-regering is gebouwd rond mensen met kwade bedoelingen’.

Grisham: Bushies are ‘bad people with evil intent’.

On Thursday, best-selling author John Grisham said in an interview with the Des Moines Register that the Bush administration is built around “bad people with evil intent.” “The war is an immoral abomination that we’ll pay for for decades to come,” added Grisham. “We’re paying for it now at the rate of 100 kids a month while Bush plays politics with it.”

En weer een feest voor de 29 juli tachtig jaar geworden Harry Mulisch. De schrijver over hoe het allemaal begon. ”Ik herinner me het als de dag van gisteren. We waren met ons miljoenen.”
Maar hoe groot is Harry eigenlijk. Vraag het aan Google. Het aantal hits. Hier de werkelijke lijst van ‘Grootste Schrijvers van Nederland’. Kortom: verslagen door de Kameleon (H. de Roos). Van Deel en Storm zijn ook recensent, dat helpt.

Anne Frank: 38500000
Leon de Winter: 2910000
Hugo Claus: 2400000
H. de Roos: 2360000
Tom van Deel: 2190000
Gerard Reve: 2140000
Marcel Moring; 1860000
Jan Cremer: 1580000
Harry Mulisch: 1410000
Sonja Bakker: 810000
Arie Storm: 648000
Jeroen Brouwers: 604000
Martin Bril: 532000
W.F. Hermans: 518000

Het was in 2003. Op een goeie dag, ’s avonds om zes uur, zou Jong Ajax een oefenpartij spelen tegen Jong Anderlecht, in het Constant Van den Stock-stadion. Ik zou persoonlijk van de partij zijn omdat m’n neef z’n eerste wedstrijd voor Jong Anderlecht zou spelen.
Dus ik in m’n Porsche naar Anderlecht. Ik mocht natuurlijk parkeren op de VIP-parking, daar ik niet voor niks de zeer beroemde schrijver Herman Brusselmans ben, geliefd bij een groot publiek, geeerd om z’n vakmanschap en bewonderd om z’n stilistiek, maar evenzeer om z’n boeiende en bescheiden persoonlijkheid. Ik ging eerst een koffietje drinken en in de lounge werd ik begroet door achtereenvolgens Michel Verschueren, de oude heer Van den Stock, de jonge heer Van den Stock, Hugo Broos, een man die ik niet kende, de kantinejuffrouw, Paul van Himst, Glenn de Boeck en nog een andere man die ik niet kende (na een half uur bleek dat niemand hem kende en hij werd discreet uit de lounge en uit het stadion tout court verwijderd.)…
Een half uur na de wedstrijd bestelde Marco van Basten een Spa Rood in de lounge. Hij viel meteen op. Hij keek wat onwennig om zich heen, liet z’n blik op mij rusten en kwam als een speer in m’n richting. Wat krijgen we nou? dacht ik nog in een flits, maar voor ik het wist had Marco reeds z’n hand naar me uitgestoken, en hij zei tegen mij: ‘Meneer Brusselmans, ik ben een zeer grote fan van uw oeuvre’. Over voetballers, ex-voetballers en iedereen die iets met voetbal te maken heeft wordt wel eens beweerd dat ze, als ze een boek zien, er zo ver mogelijk van weg spurten, maar dat is zonder Marco van Basten gerekend. Hij had zo maar eventjes 23 van m’n 42 werken gelezen, en hij zei dat ze z’n perceptie van het leven, de mens en de wereld als geheel volledig hadden veranderd.
Het was lang geleden dat ik zo’n interessante vent had ontmoet. Ik beloof dan ook dat ik ooit z’n definitieve biografie zal schrijven, zodat eindelijk duidelijk zal worden wie deze enigmatische persoonlijkheid eigenlijk is. Het boek zal verschijnen bij uitgeverij Prometheus en 419 pagina’s tellen.

Wie overvalt er nou een bibliotheek? De boeven, zo meldde het bericht, waren uit op ‘de weekendopbrengsten’. Dus: twintig cent van iemand die zijn Suske en Wiske te laat heeft teruggebracht, en een paar euro van de genuttigde koffietjes.
Ik voelde me gelijk schuldig, omdat ik al jaren niet in de bibliotheek geweest was. Dus reisde ik gisteren af, naar de nieuwe bibliotheek in Amsterdam.
Een lichte kolos, die mij in de verte deed denken aan het Tate Modern in Londen. Overal witte iMacs. Onbeduimeld. Ook stonden er grote, rode designstoelen, en een soort plastic eieren waar kinderen in konden zitten. Om de haverklap trof je een on-biebachtige Pepsi-automaat aan. Het fluisterbeleid, dat in mijn herinnering altijd nogal fascistisch werd gebezigd, was totaal afgeschaft. Er speelde muziek en er huilden baby’s. Bij de ingang stond een piano met een bordje erbij: “Bent u een ervaren pianospeler, dan mag u gebruikmaken van deze piano!” Op de zevende verdieping was een terras met uitzicht over heel Amsterdam. Toen ik wegging, speelde er iemand piano. Dit was geen bibliotheek, dit was de hemel.

Al twee jaar lang vliegt De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafon onafgebroken met duizenden per week de Nederlandse boekwinkels uit. Inmiddels begint de verkoop het half miljoen te naderen, en dat betekent dat er van Zafons bestseller alleen al meer is verkocht dan van alle serieuze literatuur uit Spanje bij elkaar die hier pakweg de afgelopen tien jaar is vertaald.

en dus vertrokken we naar die rivier daar bij de oerbossen,
zetten de tent op en keken elkaar es aan.
is dit de vakantie, vroeg vijf met plotse schrik voor
de ruimte die niet ingevuld hoefde.
ja mien jong, zei ik, dit is het nou.
en is drie weken lang? vroeg hij.

steels liet ik een diepe zucht.
drie weken. de-rie we-ken.

Natuur of hoge hakken.
Galibi is een natuurreservaat in Suriname en beschermd gebied, omdat de zeeschildpadden beschermd zijn. Maar hoe kom je er, en waarom zou je er willen komen? De grote zeeschildpadden zijn al weg, de eitjes komen nu uit en het zijn eigenlijk onbeduidende kleintjes, nog geen vinger groot. Maar er zijn vrienden uit Nederland over en die vinden het interessant, de kleine beestjes bij nacht naar zee te zien schieten. Het is misschien ook wel magisch, want hoe in hemelsnaam vinden zulke kleine beestjes hun weg in die immense oceaan? Maar er zijn zoveel dingen in de natuur die ik niet begrijp. En eigenlijk wil ik dat ook zo houden. Ik ben van de generatie van voor het jeugdjournaal, waarin elke geboorte van elk olifantje of zebra in Artis wordt gevierd als een nationale feestdag. Natuur vind ik best, als het me maar met rust laat.
Maar de vrienden uit Nederland staan erop. Ik moet en zal mee. Terwijl ik uitleg dat ik een stadsmens ben en per definitie nergens wil zijn waar vrouwen niet op hoge hakken kunnen lopen. Heeft allemaal niet geholpen, ik ging mee.
(more…)

Bij de ooievaars heet ik voorlichter te zijn. Ik vind dat een groot woord. Wat ik doe is daar met een badge op de borst rondlopen en vragen van bezoekers beantwoorden.
Er zijn altijd veel vragen. Dat vraagt om veel antwoorden. Het is dus ook weer niet helemaal niks, dat wat ik doe.
Er zijn veel dezelfde vragen. Er zijn dus ook veel dezelfde antwoorden.
De meeste ooievaars van De Lokkerij lopen en vliegen vrij rond. Maar er zitten ook een paar in een kooi. Bezoekers vragen steevast waarom dat zo is.
Een van die ooievaars heeft een gebroken vleugel. Het gaat niet om de ooievaar met een gebroken vleugel en een scheve bek van een paar weken geleden, want die is dood. De ooievaar in dit stukje heeft geen scheve bek, alleen een gebroken vleugel, en hij is niet dood.
Omdat de ooievaar vanwege die gebroken vleugel in de kooi zit geef ik dat steeds als antwoord, wel tientallen keren.
Als die ooievaar komende week nog in de kooi zit doe ik het anders. Dan geef ik het volgende antwoord.
Het gaat hier om een andere soort, de kooievaar. Anders dan de ooievaar is de kooievaar geen trekvogel, want er zit gaas in de weg.
Van tijd tot tijd wil de kooievaar eten. Dan wordt hij een schooievaar.
Vroeg of laat krijgt hij dat eten wel, want anders hebben wij op den duur te maken met een dooievaar. Dat moet maar niet.
Want zegt u zelf: een dooievaar is geen mooievaar.

HARDE BROKKEN

Ik geef mijn kat harde brokken als voer, dat is goed voor de tanden, denk ik. Maar eens per dag krijgt zij ook wat zachte, drie scheppen. Ik noem het de lekkere hap en zij is het daarmee eens, want als ik het bij twee scheppen laat is de wereld te klein, dan blijft zij zeuren tot zij een ons weegt.
Mijn kat kan dus tellen en daarmee is zij zekere exemplaren van de homo sapiens zelfs de baas.
Want er zijn drie soorten mensen: zij die kunnen tellen en zij die dat niet kunnen.

Haute cuisine

In de supermarkt leg ik twee courgettes in mijn kar. Een man spreekt me aan en vraagt me vriendelijk hoe je die moet klaarmaken. Ik vertel hem mijn recept voor die avond: een pasta met reepjes courgette, creme fraiche en prosciutto. Maar ik wijs hem ook op de mogelijkheid van ratatouille, met aubergine, kruiden, een beetje rode wijn om te stoven.

Hij knikt begrijpend: “En wat serveer je er dan bij? Een beetje nasi, zeker.”

Cyriel Houben

ze is alleen
met de veel te grote dingen
die ze denkt

ik zie haar gaan
zou haar het liefst dragen
naar waar ze heen moet

maar het is haar weg
en dragen uit liefde
is ingrijpen in gods plan

In Poprad (Slowakije) heeft een Engelse zakenman het ecologisch verantwoorde kuuroord Aquacity opgebouwd. Een kuuroord is normaal gesproken een reuma-datingsite, waar bejaarden bijkomen van het dagenlang zoeken naar hun gehoorapparaat. Maar Poprad heeft een speciale attractie: een ruimte van -120 graden celsius, 150 graden boven het absolute nulpunt. Voor deze ruimte was ik gekomen…

Ik ontving de Kryo(afkoeling)-outfit, die bestond uit een hoofdband, handschoenen, sokken, mondkapje en een thermische onderbroek. Plus een folder waarin de voordelen van kryo-behandeling werden opgesomd. Het scheen te helpen tegen onder andere cellulitis, MS, hoofdpijn, depressie, erectiestoornissen, reuma, osteoporose, Alzheimer en Parkinson. Slowaakse sporters maakten ook gebruik van kryotherapie, omdat het je daarna in staat stelt urenlang maximaal en pijnvrij te trainen.

(more…)

Zwart hondje

trammetje 23 ruikt naar gebakken vis.
in de tram mag je niet eten, zegt de blogman.
nee, zeg ik.
en smakelijk beginnen we te happen.
nou heb ik vette handen, zegt de blogman.
hij probeert een zwart hondje te lokken om zijn vingers schoon te laten likken. het beestje duikt angstig weg en zijn baasje kijkt om alsof we iets raars in de zin hebben.
heel niet.